QOZBEL AT

Hər cür burjuaziyanın ən sevimli olduqca qozbel siyasi yalanı SSRİ-də kütləvi siyasi repressiyalardır. Bu haqda nələr uydurmadılar: bolşevik repressiyaları, Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsinin repressiyaları, qırmızı terror, Daxili işlər Xalq Komisarlığının, Fəhlə-Kəndli Qızıl Ordunun apardığı repressiyalar, Yejov repressiyaları, Beriya repressiyaları, və ən yüksəkdə - Stalin repressiyaları. Tribunada,ekranda, siyasi politrop səhifələrində çıxış edən hər bir demokrat – teatr axmaqlarından tutmuş (xalq artistləri ilə qarışdırmaq lazım deyil, həqiqi xalq artistləri ilə) heç vaxt öz personasından başqa digər şeylərlə maraqlanmayan xırda alverçilərə qədər, - yeri düşdü-düşmədi mütləq Sovet hökumətini,sovet insanlarını,kommunist-bolşevikləri təhqir edir. Uğurları bütün sahələrdə dünya tərəfindən qəbul olunmuş SSRİ-i həyatının istənilən dövrünü qeyd edirlər, və heç biri inqilabdan əvvəlki irtica dövrünün repressiyaları haqda,  nə vaxt ki, yalnız 1907-1909-cu illər ərzində istintaqsız və məhkəməsiz təxminən 15 min insan,əsasən də kəndlilər, asılmışdı,güllələnmişdi,öldürülmüşdü, doğranmışdı, bir söz belə demir. 10 il ərzində  Əfqanıstanda həlak olmuş sovet hərbiçilərinin sayı qədər. Bu hərbiçilər heç olmasa öz ölkələrinin dövlət maraqları uğrunda həlak olmuşdular. Bəs sadə peşə sahibləri olan həmin dinc insanlar dinc zamanda nə üçün həlak olmuşdular? Və heç bir demokratiya hərisi  reformator qurbanlarını yad etmir.

İstənilən savadlı insana aydındır ki, Stalin repressiyaları haqda miflər təkcə edilmiş hərəkətlərə görə məsuliyyət qorxusuna görə söylənilməmişdir. Rəhbərlərin böyük Qərbin etimadını qazanmaq istəkləri vardı. Eyni zamanda da sovet insanlarından anti-sovet  sosial təbəqə yaratmaq lazım idi. Qorxulu miflər istənilən kampaniya ərəfəsində, istər seçki olsin,istərsə də qiymətlərin növbəti dəfə qaldırılması, aktiv istifadə olunurlar. Sovet hakimiyyətinin apardığı repressiyaların mifi fonunda müasir əsl repressiyalar çox da qabarıq görünmür.

ABŞ-ı bizə siyasi azadlıq və demokratiya nümunəsi kimi təqdim edirlər və 1948-ci ildən bu günə kimi qüvvədə olan anti-amerika fəaliyyətinə görə Makkarti qanununa əsasən milyonlarla insanın repressiya olunması haqda heç nə danışmırlar. Hollivud o vaxtlar hələ gənc R.Reyqanın iştirakı ilə FKİ tərəfindən tamamilə təmizlənmişdi. Heç bir sovet studiyasında belə bir şey olmamışdı.

Rusiyada və SSRİ-də repressiyalarla və insan ölümləri ilə bağlı hadisələrə nəzər salaq.  Petroqrad və onun ətrafında 1917-ci ilin fevral burjua inqilabı təxminən 50 min jandarmın, polisin,ordu və donanma zabitlərinin ölümünə səbəb olmuşdu. (Xalqda ağ-mavi rəngli güc qüvvələrinə qarşı nifrət böyük idi). Bolşeviklərin bu etirazlarla heç bir əlaqəsi yox idi. Oktyabr sosialist inqilabı 6 min insan ölümü ilə başa gəldi. Hamıya məlumdur, hakimiyyəti itirən sinif vətəndaş müharibəsini başlayır. 1917-ci ilin oktyabrında hakimiyyəti itirən burjuaziya idi və  elə o da, özünə gələn kimi, Vətəndaş

İşçilərin,kəndlilərin,qızıl əsgərlərin, qadınların vəhşi kütləvi zorakılıqları və qətlləri barəsində sovet mənbələrinin əl vermədiyi ağ mühacirlərin memuarlarından öyrənmək olar. Ağqvardiyaçılar vəhşilikdə faşistlərlə bəhsə girə bilərlər.

1918-ci ilin iyulunda Buquruslan qəzasında kəndli üsyanın yatırılmasında o vaxtki demokratlar tərəfindən 500 kəndli qətlə yetirilmişdi. Samarada həmin demokratların geriyə çəkilən  “xalq ordusunun” ardınca getməkdən imtina edən 900 yeni əsgər güllələnmişdi. Çişmada əsir olan 121 qızıl əsgər güllələnmişdi. Bütün bunlar ağ-mavi-qırmızı zolaqlı bayraq altında 3-4 həftə ərzində kiçik regionda bazar uğrunda törədilmişdi. Tək-tək törədilmiş qətlləri nəzərə almaq çətin idi.

Elə həmin 1918-ci ilin iyulunda Sovet Rusiyasının 22 quberniyasında sovet və partiya işçilərinə qarşı əksinqilabçı təşkilatlar tərəfindən 414, avqust ayında 289, sentyabrda- 6010 terror hadisəsi baş vermişdi.

1918-ci ilin iyul ayından 1919-cu ilin fevral ayına kimi Ümumrusiya Fövqəladə Komissiyası (ÜFK) tərəfindən siyasi əsaslara görə 4686 nəfər və 800 cinayətkar güllələnmişdi. 1918-ci ilin may ayından dekabr ayınadək ağ qvardiyaçılar təkcə 13 quberniya üzrə 22780 insan edam etmişdilər.

1918-ci ilin sentyabrından 1920-ci ilin dekabrınadək Fəhlə-Kəndli Qızıl Ordusu 2,2 milyon insan itirmişdi. Bunlardan 800 min nəfər ölü və itkin düşənlər, 1 milyon 390 min nəfəri aclıqdan və xəstəlikdən ölənlər idi. Aclıq və yatalaq Sovet Rusiyasının dinc əhalisini də məhv edirdi. Həmin vaxt Krasnov,Denikin, Vranqel hökuməti isə pul,silah,sürsat,döyüş sürsatı, tank və təyyarələrin əvəzində taxılı ölkə xaricinə daşıyırdı. Çörəyi çörək quberniyalarından oğurluqla alırdılar. Bu haqda burjua tarixçiləri və təbliğatçıları susurlar. Bunun əvəzində “sivilizatorların” blokadasında aclıq çəkən işçilər üçün taxıl hazırlayan sovet ərzaq sapalağı dəstələri haqda nə qədər danışırlar.

Bacılarımdan biri, keçmiş baş həkim və Moskva şəhər Sov.İt.KP bürosunun üzvü 1932-ci ildə babamızın qolçomaqlıqdan salınmasını 12 ildir ki, təkrar edir. Kaluqa qumunda  və gilində öz zəhmətkeş əməyinlə varlana bilməzsən, baxmayaraq ki, Sovet hökuməti zamanı torpağı ailə üzvlərinin sayına görə bölürdülər, çarın vaxtında olduğu kimi kişilər arasında yox. 1932-ci ildə böyük uşaqlar kolxoza daxil oldular, ortancıllar Lenin çağırışına əsasən 1922-ci ildə Sibirə getdilər. Kollektivləşdirmənin başlanğıcına kimi babam Moskvaya qaçan qolçomaqların mülkiyyətini ucuz qiymətə alması hesabına varlandı. 1932-ci ildə o iki evə, iki taxıldöyən maşına, bütün mümkün inventara, əkin sahəsinə, mal-qaraya sahib idi. Öz pay torpağını işləyirdi, qonşulardan icarəyə götürürdü, uzaq kəndlərdə taxıl döyməklə məşğul olurdu. Orta imkanlı biri olduğundan, babam müntəzəm olaraq vergi ödəyirdi, qolçomaq oldu – acgözlük  onu ələ aldı. Kənd soveti maliyyə inspektoru ilə birlikdə mülkiyyətin bir hissəsini vergi ödəmədiyi üçün siyahıya aldı. Amma ailədə həddi-buluğa çatmamış uşaq vardı  (12 yaşlı) və babamın şikayətinə görə SSRİ Ali Sovetinin Rəyasət Heyəti qanuna əsasən sərt vergini ləğv etdi. Bütün qolçomaqlıqdan salmaq da bundan ibarətdir. Bir qədər sonra kənddə yaşamaq istəməyən kiçik uşaqlar Moskvaya getdilər, babam isə öz həyatının  94 yaşını 1960-cı ilə qədər doğma kəndində, kolxoza qatılmadan yaşadı. Üç çar, üç baş katib, faşist işğalını gördü və öz kəndinin və Sovet Vətəninin vətənpərvəri olaraq qaldı. Həyatının sonlarına yaxın kolxozu tərifləməyə və Xruşovu tənqid etməyə başladı. Nənəm isə babama 10 uşaq doğaraq, babamın repressiyalarına görə ondan ayrıldı və 1934-cu ildən 1978-ci ilə kimi yaşayış yerini dəyişmədən, 104 yaşına kimi Moskvanın sənaye rayonlarından birində yaşadı və həkimlərin köməyinə ehtiyac olmadan sakitcə vəfat etdi. Moskvada ətraf mühiti kim zəhərləyib: sovet təsərrüfatçıları-bolşeviklər yoxsa burjua  kapitalistlər?

Kolçakın hakimiyyəti altına düşən Sibirdə yaşayan babam isə oğlanları Ağ Orduya səfərbər edilməkdən  gizləndikləri üçün cəza verənlərdən 75 sünbə almışdı. Sovet hakimiyyəti zamanı həm fərdi təsərrüfatlı kəndli kimi,həm də kolxozda sağlam yaşadı.

20-ci illərin sonuna bütün SSRİ–də üçüncü il idi ki, kollektivləşdirmə haqda müzakirələr gedirdi. Payız-qış gecələrində Novoilinka Novosibirsk ərazisinin  fərdi təsərrüfatlı kəndliləri təsərrüfat işlərini səhmana salaraq “Pravda” qəzetinin qiraəti üçün yerli məktəbdə toplaşırdılar. O vaxtlar qazetlər şaiyə və dedi-qodu çap etmirdilər, bütün kənd sovetinə 1 qazet gəlirdi. Bir gecə qaranlıq pəncərədən tüfəng vasitəsilə açılan atəşdən daimi qazet qiraətçisi müəllim Borisov öldürülmüşdü. Qatili dərhal həbs etmək mümkün olmadı. O zamanlar milis rayon şöbələrində hətta mayorlar belə yox idi,  polkovnik rütbəsində milis komissarları görünməmişdi və eşidilməmişdi. Bəlkə də buna görə ölüm işi yalnız yarım ildən sonra araşdırıldı. Düzdür, mənim babam yarım il ölümdə şübhə bilinərək istintaq  nəzarəti altına alındı. Qətlin təşəbbüskarları qolçomaq Stuklenkonun iki qardaşı, icraçının isə onların muzdur-mordvini olması məlum oldu. Siyasi qətlə görə hər birinə 10 il iş verildi, Stuklenkolarda biri isə qaçdı. 20-ci illərin sonu 30-cu illərin əvvəlinə maksimal cəzalar belə idi.

Bəzi qardaşları və onların oğullarını və qızlarını çoxdan tanıyıram. Qardaşlardan böyüyü  “durğunluq” dövründə kənd sovetinin deputatı idi və Sovet hakimiyyətini qəsəbədə təmsil edirdi, indi rəisdir. 30-cu illərin sonunda 15 yaşında o babası və atası ilə birlikdə fırıldaqçılıqda,oğurluqda və ovçu-ostyakların öldürülməsində iştirak edirdi. 1939-cu ildə cinayətlərin üstü açıldı, ata və baba məhkəməyə cəlb olundu, gələcək deputat-rəisi azyaşlı olmasına görə azad buraxdılar. Böyük Vətən müharibəsinin sonuna yaxın orduya çağırdılar. Cəbhəyə gedib çatmamış məhkəməyə düşdü: gözətçi olarkən ehtiyatsızlıqdan ya da qəsdən anbarı yandırmışdı. Müharibə sona çatdıqdan sonra əhv olundu və bugün ona ikiqat güzəşt olunur: həm Böyük Vətən müharibəsi iştirakçısı kimi, həm də  repressiya olunmuş ailənin üzvü kimi.

Müharibə illərində dezertirlərin axtarışında köhnə təriqətli monastırların yoxlanması zamanı hazırkı və köhnə qırmızılara, həmçinin partizanlara şəxsən  işgəncə verən və onları edam edən qolçomaq cəzalandırma dəstəsinin komandiri Kurqandan olan Kuznecsov adlı biri həbs edilmişdi. Monastır rahibləri arasında əsl xristian kimi yaşamaqla gənc rahibələrdən birinə əkiz uşaq bağışlamışdı. Günahını gizlətmək üçün, yeni doğulmuş körpələri boğmuşdu. Kuznecsovu hərbi cinayətlərinə görə mühakimə etdilər, körpələrin qətli məhkəməyə naməlum  qaldı. Demokratik hökumətlər bugün pəhləvanların abidələrini dağıtmaqla bu vəhşilərə bütün Sibir boyunca “ Qəm daşı” və “ Xatirə daşı” qoyur.

1990-cı ildə təsadüf məni İrkutsk ərazisinin bir uzaq tayqa guşəsinə atdı. 85 yaşında olmasına baxmayaraq, hələ də gümrah bir qarının evində gecələdim. Moskvadan olduğumu bilərkən qarı cingiltili səslə dedi: “ Bu nədir Moskvada hansısa demokratlar peyda olublar və yalan danışırlar ki, var-dövlətə görə qolçomaqlıqdan salırdılar. Mən qolçomaq qızıyam və düzünü deyim ki, var-dövlətə görə qolçomaqlıqdan salmırdılar, dilə və pis işlərə görə salırdılar”. O, pis işlərə paxıllıq, oğurluq, tamahkarlıq üstündə intriqaları, yanğın törətməyi, banditizmi aid etdi. Belə adamları köçürən kimi, adətən bütün kənd sakinlərinin qərarı ilə, ərazidə sakitlik və əmin-amanlıq olurdu.

Mənim müharibədən əvvəlki bessarabiya xüsusi köçkünlərindən  olan yeznəm yenidənqurma illərində doğmaların və yaxınların kiçik dairəsində tez-tez deyirdi: “ Biz, xüsusi köçkünlər və onların nəsilləri, bizi ölkənin içərilərinə köçürməklə müharibədən qorduğuna görə  gərək Stalinə qızıl abidə qoyaq, özü də vaxtında”.

Elə həmin illərdə Federal Təhlükəsizlik Xidmətində işləyən qohumum mənim “Nə işlə məşğulsan?” sualıma cavab verdi ki, vətəndaşların ərizələri üzrə bəraət qazandırma ilə məşğuldur. İş deyil – başdan-ayağa cinayətkarlıqdır, siyasətlə heç əlaqəsi yoxdur.  Yazırlar, tələb edirlər, prezidentə şikayət edirlər. İki səbəb var: siyasi – narazı sosial qrupun yaradılması və maddi – güzəştlər.

Çoxları hesab edir ki, Vətəndaş müharibəsi bitdi, NKVD bütün banditləri və ağ qvardiyaçıları tutdu və dinc həyat başladı. Sovet xalqına və xüsusilə partiyaçılara,hərbiçilərə, təsərrüfat işçilərinə, ictimai fəallara və onların ailə üzvlərinə qarşı xalq düşmənlərinin terroru nə 30-cu illərdə, nə də 70-ci illərdə dayanmamışdı. Terror formaları müxtəlif idi. Hətta sovet məsuliyyətli işçilərinin azyaşlı uşaqları beə banditdən və ya trotskist-həkimdən qorunmamışdı: sübut et ki, həkim üzrlü bəhanə ilə müalicə etməyib və ya qəsdən səhv müalicə edib. Cinayətkarların əli ilə nə qədər uşaq ölmüşdü? Belə statistikanı heç kim aparmırdı, bununla məşğul olmağa heç kim yox idi, buna heç vaxt da yox idi – ölkə təsərrüfat və mədəniyyət quruculuğunun möhtəşəm məsələlərini həll edirdi.

04.06.1992-ci il “Trud” qazetində “Böyük terrorun” (1935-1939-cu illər) məxfi məlumatları nəşr olunmuşdu. Vətəndaş müharibəsinin faktiki davamı olan təxminən 5 il ərzində 53 min insan güllələnməyə məhkum edilmişdir (amma heç də hamısı güllələnməmişdi, qətl törətmişlər  və ya xariclə əlaqəsi olanlar güllələnmişdi) və 202 min insan müxtəlif müddətə  azadlıqdan məhrum edilmişdi. 1937-39-cu illərdə həbs edilmiş 10 min РККА zabitindən 70 nəfər güllələnməyə məhkum edilmişdi, yalnız  17 nəfər güllələnmişdi. Güllələnənlərin tək familyaları çox şey deyir: Tuxaçevskiy, Blüxer,Putna,Uboreviç,Feldman,Yakir,Kork. “Stalin” düşərgələrində 1935-ci il 1 yanvar tarixinə 735 min, 1936-cı il 1 yanvar tarixinə-839 min nəfər dustaq vardı. Qorbaçovun zamanında 1989-cu ildə isə 2 milyondan artıq cinayət törədilmişdi və cəmi 607 min nəfər cinayət məsuliyyətinə cəlb edilmişdi. Yeltsinin dövründə 1994-cü il RF  üzrə respublikaya cinayətkarlıq üzrə 925 min cinayət hökmü vermişdi. Onda terror və repressiyalar kim tərəfindən və vaxt aparılıb?

A.Yakovlev,D.Volkoqonov,R.Medvedev və onun kimiləri SSRİ-də repressiya olunmuş gah 60 milyon, gah da 80 milyon nəfər haqda danışanda onları başa düşmək olar: öz xainliyiniə  nə iləsə haqq qazandırmaq lazımdır. SSRİ-dəki kütləvi repressiyalar haqda hansısa Kiselev,Dorenko və ya Svanidze danışanda, onları da başa düşmək olar:  onlar özlərinin yarı nökər-yarı ağa həyatları üçün çalışırlar. Bütün bu adamlar trotskistlərin, qolçomaqların nəsilləri, şöhrətpərəstlikləri ödənməyən eqoistlərin, tamahkarlardır. SSRİ-ni pisləyənlərin içərisində Oktyabr inqilabı nəticəsində hələ doğulmamış mülkədar-maldar babasının zəngin mirasını itirmiş Soljenicsin xüsusi yer tutur. Bu azmış kimi, institutu bitirdikdən sonra Vətən uğrunda,Stalin uğrunda  müharibəyə də getmək lazım oldu, düzdür arxa təsərrüfat vzvodunda həyat yoldaşı ilə  görüşməyə icazə də verilmişdi (çox az adama bu cür “gözəl vuruşmaq” nəsib olurdu). Amma müharibədə öldürə bilərdilər ki, bu da “qəhrəmanı” “yuvaya” köçməyə vadar etdi. Olduqca qəzəbli və  şöhrətpərəst olan bu eqoist böyük yazıçı-ustad qabiliyyətinə sahib olmadığından Soljenicsin uzun illər sovet və dünya burjuaziyasının dəstəyi ilə düşərgə yazıları ilə məşğul olur. O, başqa həyat tanımayıb, 1945-ci ildən 1953-cü ilə kimi islah-əmək düşərgəsində oturması onda ilk ən güclü təəssüratları yaradır. Siyasi konyuktura Soljenicsini öz axınına saldı və qeyri-müəyyənlikdən  çıxardı, residivistlər arasında populyarlıq qazandı. 20 il ABŞ MKİ-nin köməkliyi ilə tarixi antisovet mövzusunu mənimsədi.  SSRİ-dəki repressiyalar haqda təsəvvürlər də məhz  elə bu yazılanlar üzərində qurulur.

Bu yazıçıları da başa düşmək olar. Amma Sovet hökuməti sayəsində insan olan, hazırda isə heyvan vəziyyətinə düşmüş 300 milyon sovet vətəndaşlarını  necə başa düşmək olar?

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistlərinə məxsusdur

Orignal: http://www.svoim.info/201211/?11_8_2

Коммунист / Сommunist

Kommunist. Filmin adıdır, bir kommunistin fədakarlığından bəhs edir. Tarixi filmdir, zərrə qədər də yalan, mübaliğə yoxdur. Bu filmdəki kommunist tək olmayıb, bunlardan on minlərlə, yüz minlərlə idi. Qüdrətli dövlət qurub vermişdilər... Bu filmdəki mənfi obrazlara fikir verin, onları indi də görmək olar, sadəcə indi onlar başdadı, elitadı, onlar indi hər yerdədir. Bu linki bir yerdə qeyd edin, boş vaxtınızda baxın, görün kommunist nə deməkdir, kommunistlər necə olur. Liberalların və sağçıların 1988-ci ildən uydurduqları yalanlar, verdikləri vədlər fiaskoya uğradığından ən çox təkrarladıqları böyük yalan indi Azərbaycan iqtidarının guya Sovet vaxtından qalma olmasıdır. Bu günlərdə REAL-ın baş bilənlərindən biri yenə növbəti yalan porsiyasını qusdu: deyir ki, onların namizədi İlqar Məmmədova dəstək olsanız, bu Sovetdən qalma hökuməti yıxarıq....
Bu beyinsizlərə adi həqiqəti başa salmaq olmur. ya həqiqətən beyinsizliklərinin həddi-hüdudu yoxdur, ya da qərəzlərinin... Yaş etibarilə sözsüz ki, indi iqtidarda olanlar SSRİ-də böyüyüb, doğulub... Amma bu o demək deyil ki, onlar kommunistdir yaxud "Sovetdən qalmadır". İlqar Məmmədov özü başqa ölkədə doğulub böyüyüb?! O necə, "Sovetdəb qalma" deyil?
Biz bu gün müsəlman kapitalizmi yaşayırıq, buna heç kimin şübhəsi olmasın. Siyasi ədəbiyyatda belə bir termin var - periferiya kapitalizmi. Bu, çox yanlış və aldadıcı termindir. Planetdə "periferiya" deyilən yer yoxdur. Sadəcə "müsəlman kapitalizmi" var, "xristian kapitalizmi" var. Yanı xalqların mənəviyyatı, xidmət etdikləri mənəvi dəyərlər sistemi ölkələrinin kapitalizminin (və ya sosializminin) xüsusiyyətlərini müəyyən edir.
Azərbaycanda əsl kapitalizmdir, ölkənin sərvətini əlində cəmləşdirmiş ailələrin içində bir nəfər də olsun kommunist yoxdur, ola da bilməz. REAL-çılar, MəmmədƏminçilər, Əbülfəzçilər, digər liberallar və sağçılar nədirsə - iqtidarda olanlar da elə odur. Sadəcə birilərinin dövlətin gücündən öz şəxsi məqsədləri üçün istifadə etmək səlahiyyətləri var, o birilərin yoxdur.

ПРАВДА О СТАЛИНЕ - ОРУЖИЕ БОРЬБЫ ЗА ВОЗРОЖДЕНИЕ РОДИНЫ

Сталин даже мертвый, по-прежнему страшен для своих врагов, которым и спустя почти шестьдесят лет после своей смерти, он не дает покоя.
Уже третье поколение адептов буржуазии содрогается при одном лишь упоминании его имени.
В эпоху широкомасштабной операции по уничтожению СССР под кодовым названием «Перестройка», основные усилия антисоветской, либеральной пропаганды были направлены против Сталина.
Ангажированные пропагандисты-антикоммунисты избегали критиковать достижения социализма, поскольку боялись «нарваться».
Поэтому, основные свои усилия они сосредоточили на дискредитации Сталина.

Главным обвинением против Сталина по-прежнему служат проводившиеся им репрессии.
В своей пропаганде, либералы намертво увязали имя Сталина с репрессиями, о которых они постоянно говорят по поводу или без повода.
Но едва ли эти репрессии являются главной причинойненависти нынешних либералов к Сталину.
Едва ли те, кто разрушили и разворовали СССР, станут искренне переживать из-за жертв сталинских репрессий.

Как показали события последних десятилетий, эти господа остались совершенно равнодушны к страданиям десятков миллионов советских людей, лишившихся с началом «демократизации» и «либерализации» абсолютно всего- великой страны, качественного образования, достойной работы, уважения в обществе.
Миллионы бывших советских людей- тех, кто защищали и строили страну, умерли в нищете от бездомности, недоедания, отсутствия медикаментов.
Либералов все это даже не смутило.

Что там жизни каких-то десятков миллионов, по сравнению со светлыми идеалами либерализма и неисчерпаемыми богатствами России которые можно поставить себе на службу?
Вообще, либералы обнаруживают удивительное хладнокровие к виду чужих страданий и крови.
Геноцид коренного населения в Северной Америке никак не отразился на настроениях современного американского общества- комплексом вины оно не страдает.
Десятки миллионов индусов, умершие голодной смертью или замученных британскими колонизаторами во имя процветания Британской Империи- ну что ж, великая империя требует великих жертв.
Варварская бомбардировка Дрездена американо-британской авиацией в 1945, когда в огне погибли сотни тысяч мирных жителей и в течении нескольких часов был уничтожен один из мировых центров культуры, западных либералов даже не смущает.
Точно так же, абсолютно не смущает их атомная бомбардировка Японии, бойня на Корейском Полуострове, во Вьетнаме, Югославии, Ираке, Афганистане….
Это все нормально, поскольку эти бойни организовал не Сталин, а американская демократия.

Поэтому я и думаю, что едва ли можно верить в искренность заокеанских и отечественных либералов, которые сокрушаются по поводу сталинских репрессий.

Скорее всего, им дела до жертв сталинских репрессий и вовсе нет, а пугает их совсем другое: Как бы народ не докапался до исторической правды о том, что кроме репрессированных, были сотни миллионов людей- простых труженников, которым советская власть под руководством Сталина открыла доступ к образованию и карьере, о которых трудящиеся до этого не могли и мечтать.
Что кроме репрессиий, была еще и и эпоха, когда Россия достигла невиданного ни до , ни после могущества, став. второй экономической и военной державой мира (Причем исключительно за счет собственных рессурсов, после трех разрушительнейших войн!). Эпоха, когда трудящийся человек был вознесен на такую вершину почета в обществе , на которой он не находился за всю предшествующую историю человечества!
Именно эти люди, защищали страну во время войны не жалея жизни вовсе не из-за страха перед репрессиями, а потому, что защищали свою страну, свою власть!

Зная историческую правду, люди смогут сравнивать очень многое.
И сегодня у нынешнего поколения бывших советских людей уже есть такая возможность.
И думаю, что сравнение это будет отнюдь не в пользу «Нового Порядка», установившегося на территории бывшего СССР в результате так называемой «Перестройки».

Вот эта перспектива больше всего и пугает либеральных пропагандистов, все усилия которых сегодня, как и двадцать лет назад, направленны на дискредитацию Сталина.
Сталинские репрессии были главным коньком геббельсовской пропаганды во время войны.
Тогда, эта пропаганда мало повлияла на ход войны- советский народ сделал выбор в пользу советской власти и победил.
Геббельсовская пропаганда оказалась неэффективной, потому что советским людям , особенно тем, кто находился на временно оккупированных территориях было с чем сравнивать- нацистский террор не шел ни в какое сравнение с рассказами об ужасах сталинских репрессий.

После войны, эстафету геббельсовской пропаганды подхватили западные радиоголоса.
Причем больше всех усердствовали репрессированные - бывшие власовцы, бандеровцы и им подобные.

Адаптированная Западом геббельсовская пропаганда возымела успех в середине восьмидесятых, потому что новому поколению советских людей тогда уже не с чем было сравнивать.
Но сегодня, бывшим советским людям снова есть с чем сравнивать и рано или поздно, те, кого власть имущие сегодня презрительно называют «совки» , сделают свой выбор.
И думаю, что не в пользу либералов.

Поэтому мне понятен страх перед сталинскими репрессиями тех, кто нажились и сделали карьеру на развале СССР.
Им есть чего бояться.

И стань они жертвами репрессий, едва ли те, кого эти господа презрительно называют «совками», будут о них сожалеть и задаваться вопросом «за что?»
И еще. Глядя на количество предателей и мерзавцев разваливавших во время «Перестройки» СССР, я думаю о том, что может хотя бы в чем-то, эти репрессии были оправданы необходимостью?


Влад Ривлин

http://www.gidepark.ru/user/4068898717/article/80266

Kapitalizm nədir

Kapital –ölü əməkdir, hansı ki,  vampir  kimi canlı əməyin sorulması hesabına yaşayır və canlı əməyi nə qədər çox sorursa, o qədər daha yaxşı  yaşayır.

                                                                                                                                                                                                                                                                            Karl Marks

Biz və işlə məşğul olan vaxtımız bizə aid deyil, bizim sahibimizə - bizdən istifadə edən işə götürənə aiddir. Biz öz iş qüvvəmizi sataraq yaşam vasitələri alırıq.

Sizin sahibiniz - mütləq qanunvericidir. O ağlına gələn qaydalar çıxarır, öz kodeksini beyninə necə düşdü elə dəyişdirir və əlavələr edir. Hərçənd ki, o bu kodeksə tamamilə cəfəngiyat daxil etmişdir. Məhkəmələr işçiyə deyir: "Siz özünüz -özünüzün sahibisiniz, əgər bu sizin xoşunuza gəlmirdisə müqavilə bağlamazdız. İndi, bir halda ki, siz müqaviləni  könüllü bağlamısız, onu yerinə yetirməyə məcbursuz". Əgər Roma qulu zəncirlərlə qandallanmışdısa, müasir muzdlu işçi muzdlu köləlik münasibətlərinin  görünməyən bağları ilə qandallanmışdır.

Yeganə qazanc mənbəyini  iş qüvvəsinin satışı təşkil edən işçi  onun alıcılarının bütün sinfini tərk edə bilmir, yəni kapitalistlər sinfini, amma özünü aclıqdan ölümə məhkum edir. O  bu və ya digər kapitalistə aid deyil, bütövlükdə kapitalistlər sinfinə aiddir; və özünə sahib tapmaq,yəni kapitalistlər  arasında alıcı axtarmaq –onun öz işidir.

Harada ki,  işçi və kapitalistə  zərər dəyir, işçinin varlığı zərər çəkir, kapitalistin isə yalnız ölü ehtirasının mənfəəti.

Bizim əməyimiz - bütün cəmiyyətin mövcudluğunun əsasıdır. Amma öz əlləriylə bütün sərvətləri yaradan  muzdlu işçi  muzdlu qul olaraq qalır.

Kapitalist istehsal üsulu yaşamaq üçün daim işçini öz iş qüvvəsini satmağa  məcbur edir  və daim kapitalistə onu alıb zənginləşdirmək  imkanı verir.

Pul formasında kapitalist sinfi işçilər tərəfindən istehsal olunan və kapitalist tərəfindən mənimsənilmiş məhsulun bir hissəsini almaq üçün işçi sinfinə çek verir.

Əmək məhsulunun artığının əməyin saxlanması xərclərini üstələməsi, bu artıqdan ictimai istehsalın və ehtiyat fondunun  formalaşması və yığılması - bunlar istənilən ictimai,siyasi və əqli inkişafın əsası olub və olaraq da qalır. Bu fond imtiyazlı sinifin mülkiyyətini təşkil edir, hansına ki, bu mülkiyyətlə birlikdə həmçinin siyasi hakimiyyət və mənəvi rəhbərlik də aid olur.

Kapitalistlər biz qazandığımız pulları öz işlərinin genişləndirilməsinə yatırırlar. Onlar şəxsi sərvətlərini zənginləşdirmək məqsədilə bizim əməyimizin nəticələrini  satırlar.

Onlar bizim əməyimizin istismarını gücləndirmək üçün  yeni üsullar, istismar məhsulları üçün yeni bazarlar tapır, öz əməyini və şəxsi vaxtını kapitalistə satmaqla yaşayan daha çox insanlardan istifadə edirlər.

Müasir kapitalizm daha çox sərf etməyə çalışan, zövqləri tarazlaşdırılmış, təsirlərə asan təslim olan və asan dəyişən  insanlara ehtiyac duyur; o insanlara ki, özünü azad və müstəqil, hər hansı bir hakimiyyətə tabe olmayan hesab edir, eyni zamanda da göstərişlər almaq istəyir, ondan gözlənilən şeyləri yerinə yetirir.

Kapitalistlər birbaşa  və ya qismən dövləti və bütün onun institutlarını idarə edirlər. Kütləvi informasiya vasitələrlərində  hər yerdə dünyamız haqda onların nöqteyi-nəzəridir.

Təhsil  dövlət tərəfindən  elə qurulub ki, öz məhdudlaşdırılmış dünya görüşünə görə muzdlu işçilər nəinki  iş itirmək qorxularından öz haqlarını müdafiə etməyə qorxurlar, həm də onlardan istifadə etməklə digərlərinin necə varlandıqlarını  anlamaq bacarığında deyillər.  Və nə vaxt ki, yalanın üstü açılır güc metodları işə düşür: ordu, polis, xüsusi xidmət orqanları.

Maddi nemətlərin bilavasitə istehsalçısı olan işçi sinfin yalnız özünə ümid etməli olduğunu anlamaq üçün əksər müasir təhsilli insanların dövlətdən,sonra ümumiqtisadi,məişət və hakim burjuaziyadan asılılığı barədə bir qədər dərindən düşünmək kifayətdir. Bütün müasir cəmiyyət tərəfindən qaranlığa,avamlığa və ziyana məhkum edilmiş çoxmilyonlu xalq kütlələri bu qaranlıqdan istənilən müharibənin birbaşa inkarı ilə çıxa bilər, sinfi müharibədən başqa,bu müharibədə birlik və birləşmə yolu ilə.

"Müasir demokratiya" (hansı ki, onun qarşısında  bütün parlament "partiyalarını" düşüncəsiz şəkildə alın döyürlər) burjuaziya üçün təbliği sərfəli olan azadlığı təbliğ edir, burjuaziya üçün isə ən irticaçı ideyaların,dinin, cəhalətin, nasizmin , istismarçıların müdafiəsinin təbliği sərf edir.

İnsan münasibətləri  əslində, bir-birinə yadlaşmış, kütlədən seçilməməklə hər biri öz təhlükəsizliyini təmin edən, fikirləri,hissləri,hərəkətləri başqalarından  fərqlənməyən avtomatların münasibətlərinə çevrilir. Kasıb insanlar ordu sıralarına qəbul olunurlar. İnkişaf etmiş kapitalist ölkələrin  peşəkar ordusu -  kapitalistlərin maraqları üçün öz həyatını və sağlamlığını satan insan ordusudur, hansı ki, onları dövlət vasitəsi ilə muzdlu işə götürürlər və döyüşə yollayırlar. Bir halda ki, kapital mövcuddur, bütün cəmiyyət üzərində hökmranlıq edir, deməli heç bir demokratik respublika, heç bir seçki hüququ işin mahiyyətini  dəyişmir.

Dövlət - cəmiyyətin üzərində dayanan orqandır, orqan deyil, bu cəmiyyətə tamamilə tabe olandır. İctimai siyasət – varlı sinfin nümayəndələrinin hakimiyyət uğrunda  yalanlarla  və uydurmalarla dolu mübarizə teatrıdır.

Kimin idarə etməsindən asılı olmayaraq, işçi sinfi uduzur, çünki muzdlu əməyin istismarını  kapitalist sistemi  dəyişmir. Cəmiyyət siniflərə bölünmüşdür – biri digərinin əməyini mənimsəyən  insan qruplarına.

Bütün işçilər kapitalizmin muzdlu köləliyi haqda qəzəbi bölmürlər: bəziləri öz taleyinə itaətkarlıqla tabe olur, dürüst sakinlər kimi yaşayır, axınla üzür, dünyada baş verənlərlə maraqlanmır, burjuaziyanın zəncirdə olan işçiləri daha da qandallamasına kömək edirlər; mənəvi cəhətdən onlar ölüdür, necə ki, sənaye dövründən əvvəl də ölü idilər; digərləri taleyin oyuncağına çevrilirlər, xarici davamlılıqlarını itirdikləri kimi daxili davamlılığı da itirirlər, bugünkü günlə yaşayırlar, araq içirlər və ucuz fahişə arxasınca qaçırlar – onlar heyvan kimidirlər.

İşçi  qarşısında alternativ dayanır: vəziyyətə  tabe olmaq, "yaxşı" olmaq, burjuanın maraqlarına "doğru" riayət etmək –o zaman insan mütləq  mənasız heyvana  çevrilir - və ya müqavimət göstərmək, öz insan ləyaqətini  var gücü ilə müdafiə etmək,  bunu isə  o yalnız burjuaziyaya qarşı mübarizədə edə bilər.

İşçi burjuaziyanın hüquqi  və faktiki quludur; o elə bir  quldur ki, əmtəə kimi  satılır, əmtəə kimi qiyməti yüksəlir  və qiymətdən  düşür. Əgər işçilərə tələbat artırsa, onların  qiyməti  yüksəlir, əgər tələbat düşürsə , qiymət enir.

Müasir  aşkar  köləlik və köhnə köləlik  arasında bütün fərq  yalnız ondan ibarətdir ki, müasir işçi daha azad görünür, çünki o birdəfəlik satılmır, hissə-hissə, günlük, həftəlik, illik satılır  və buna görə də, heç  bir sahibkar onu başqasına satmır, beləliklə o özü -özünü satmalı olur, çünki o bir insanın  qulu  deyil,  bütün varlı sinfin quludur.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistləri

Marta Xarneker: Latın Amerikası neoliberalizmə qalib gəldi

Tanınmış Çili jurnalisti,Latın Amerikası ərazisində intelektuallar arasında marksist nəzəriyyəçi kimi tanınan  Marta Xarneker Madriddə oldu, orada “Dünya qurmaq” adlı yeni kitabını təqdim etdi.

Onun siyasi meylləri fransız mütəfəkkiri, neomarksizmin istiqamətlərindən biri olan strukturalistik marksizm məktəbinin banisi Lui Altüsserin ideyaları üzərində formalaşıb. Çilidə hərbi çevrilişdən sonra, Auqusto Pinoçet hakimiyyətə gəldikdə, Marta Xarneker Kubaya gedir, orada Kuba kəşfiyyatının əsasını qoyan Manuel Pineyroya ərə gedir. Uzun illər Venesuelada Uqo Çavesin məsləhətçisi kimi çalışmışdır. İki il əvvəl Kanadaya köçmüş və kanadalı marksist,Simon Frezer Universitetinin iqtisadiyyat üzrə professoru Maykl Leboviclə ailə qurmuşdur. Marta Xarneker lütfkarlıqla El Pais ispan qazetinin suallarına cavab verdi.

-Sizin fikrinizcə hansı marksist fikirlər bugün də aktual olaraq qalır, və bugün dünyadakı proseslərin dərk edilməsində onlara nə qədər ehtiyac var?

-Karl Marks tərəfindən kapitalizm haqda söylənilmiş fikirlər, məsələn,istismar,tsiklik,böhranlar,təkrar istehsal haqqında söylənilmiş fikirlər,bugün də aktualdır. Zaman keçdikcə Marks tərəfindən yürüdülmüş qlobal  mülahizələr ədalətli oldular. İndi dünyada baş verən hadisələr yeni suallar ortaya qoyur, hansıları ki, Marks qabaqcadan nəzərə almamışdı və onlara cavab vermək lazımdır.

-Sizin İdeoloji baxışlarınız necə formalaşmışdır?

-Mənim müəllimim Altüsser olub. Marksizmi anlamaq üçün kritik oxuma metodunu ondan öyrənmişəm. Fransız mütəfəkkirinin nəzəriyyələri məni belə bir fikrə gətirib çıxardı ki, marksizm ona görə tupikə girdi ki, Sovet İttifaqında və sosializm düşərgəsi ölkələrində marksizmin qəbul edilməsinə doqmatik yanaşma tərzi vardı.

-İndi işçi sinfi haqqında əsas hərəkətverici inqilabi güc kimi danışmaq olarmı?

-Solların Latın Amerikasında əsas səhvlərindən biri bundan ibarət idi ki, onlar işçi sinfin aparıcı rolunun  Sovet İttifaqında təbliğ olunan mövqeyini mexaniki olaraq latin-amerikan regionuna aparmaq istəyirdilər. 1985-ci ildə başa düşdüm ki, inqilabı yalnız məzlum və alçaldılmış işçi sinfi etmir. İnqilabi güclərin sosial tərkibi daha genişdir.

-Bugün inqilabi proseslərdə hansı yeni güclər iştirak edə bilər?

-Tarix göstərdiyi kimi, bu kəndlilər,hindular,xristianlar,tələbələrdir. Bir sözlə, aparılan neoliberal siyasətdən narazı olan və onun bütün “gözəlliklərini” öz üzərində hiss edən hər kəs. Çilidəki hərbi çevriliş neoliberal siyasətə qarşı çıxan sosial hərəkatları boğmağa çalışırdı. Amma bu baş vermədi, və biz indi bu Cənubi Amerika ölkəsində böyüyən etirazçı hərəkatların şahidiyik.

-Fikrinizcə,cəmiyyətin neokonservativ inkişaf  variantı Latın Amerikası üçün nə dərəcədə xeyirli və ya ziyanlı idi?

-Cəmiyyətin neokonservativ inkişaf modeli ilk mərhələdə dünyaya yayılmaq ənənəsinə malik idi ki, bu da Frensis Fukuyamaya “tarixin sonu” haqda fikirlər söyləməyə əsas vermişdi. Bununla belə, cəmiyyətin neokonservativ inkişaf modeli 80-ci illərdə ilk əvvəl Latın Amerikası ölkələrində məhv olmağa başladı. Səbəb cəmiyyətdəki iqtisadi və sosial bərabərsizlik, sabahkı günə inamsızlıq oldu. Neoliberalizm cəmiyyətin neokonservativ inkişaf modelinin qəbirqazanları olan yeni sosial hərəkatların meydana gəlməsinə təkan verdi.

-Qərbdə belə bir fikir mövcuddur ki, siyasət pul dünyasına avtonomdur. Siz belə fikirlə razısızmı?

- Mən heç bir avtonomiya görmürəm. Qərar verənlər korporasiyalar və banklardır, siyasətçilər isə yalnız onların istəklərini həyata keçirirlər və onların maraqlarını müdafiə edirlər.

-Necə düşünürsüz, müasir dünyada böhranlardan çıxışın hərbi həlli ola bilərmi?

-Qlobal miqyasda hərbi konfliktin yaranmasını təsəvvür etmək çətindir, çünki bu nüvə fəlakətinə gətirib çıxaracaq. Amma lokal müharibələr mümkündür, amma onları dünyadakı hegemonluq və hakim mövqe ilə qarışdırmaq lazım deyil. Dünyada hegemonluq inandırmaq və ustalıq yolu ilə sübut olunur. Hegemonluq nə qədər azdırsa, dominantlıq o qədər çoxdur. Siz hegemonluğu itirəndə güc tədbirlərini istifadə etməyə başlayırsız.

-Belə bir fikirlə razısızmı ki, hazırda kapitalizm sisteminin özünü qoruması üçün şərait yaradılır?

-Düşünmürəm. Kapitalizmin böhranı mexaniki,öz-özünə, siyasi alternativsiz yaxınlaşmır.

-Bu hansı alternativdir?

-Bu neoliberalizm tərəfindən doğurulmuş çoxsaylı sosial-siyasi problemlərin həlli ilə məşğul olacaq geniş sosial platformanın yaradılmasıdır. Ən aşağı səviyyədə sosial bərabərsizlik yaradan səbələri müzakirə etmək lazımdır, Venesuelada sovetlərdə və Kommunalarda edildiyi kimi.

-Necə hesab edirsiz,İspaniyadakı “15 may Hərəkatı” və ya ABŞ-dakı “Uoll-Striti işğal et” kimi  hərəkatlar bu problemi həll edə bilərmi?

-Şübhəsiz. Problemlər  Latın Amerikasında məhz bu şəkildə həll olunmağa başladı.

Bolivarian adlandırılan  inqilabın gələcəyini necə görürsüz?

-Qeyd etmək istəyirəm ki, bu dünyada kifayət qədər maliyyə vəsaitləri vasitəsilə baş tutan ilk inqilab idi. Buna görə onu digər inqilabi proseslərlə qarışdırmaq lazım deyil. Əsas olan budur ki, Uqo Çaves oyun qaydalarının dəyişilməsinin vacibliyini başa düşdü və Kommunal Şuralar və Kommunalar vasitəsilə sonradan dövlət tərəfindən maliyyələşdirilən bu və ya digər layihələr irəli sürən xalq kütlələrini ön plana çəkdi. Beləliklə, Çaves dəyişiklik arzulayan milyonlarla sadə venesuelalılara öz tərəfinə çəkməyi bacardı.

-Bolivarian inqilabını zəif yeri varmı?

-Yəqin ki, iqtisadi aspektləri unudaraq sosial layihələrə investisiya yatırılmasına meyl.

-Məsələn, Braziliya kimi yeni derjavaların meydana gəlməsinə necə baxırsız?

-Braziliya Cənubi Amerika və ABŞ arasında güc nisbətinin dəyişməsində həlledici rol oynadı. Latın Amerikasında Millətlərin Cənubi Amerika İttifaqı (UNASUR) kimi yeni beynəlxalq təşkilatlar yarandı, Vaşinqton bu təşkilatda təmsil edilmir və indi öz istəyini Latın Amerikası ölkələrinə sırıya bilmir.

-Sizcə, SSRİ-nin süqutuna nə səbəb oldu?

-Bilirsiz, mən bu məsələdə həyat yoldaşın Maykl Leboviclə razıyam, o hesab edir ki, sovet hakimiyyəti paternalistik  şəkildə ölkə əhalisi ilə müəyyən sosial razılaşmalar qoydu. Onlar növbəti şeylərdən ibarət idi: biz  sizin əsas ehtiyaclarınızın ödənməsinə zəmanət veririk, əvəzində - siz siyasətdə iştirak etməkdən imtina edirsiz. Zəhmətkeşlərin siyasi həyatdan kənarlaşdırılması, ölkənin siyasi rəhbərliyi və xalq arasında sıx əlaqənin olmaması Sovet İttifaqının süqutuna gətirib çıxardı.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistlərinə məxsusdur

SSRİ-ni kim və necə dağıtdı. Bütün ölkə kimə işləyirdi

Andrey Fursov “Fulton başlanğıcı” (N11,2007) məqaləsində SSRİ-nin dağılma səbəbləri haqda yazır:

-1987-ci ildə ABŞ-ın xarici borcu 246 milyard dollara kimi artmışdı. 1987-ci ilin 19 oktyabrında Uoll-Strit katastrofik şəkildə alt-üst oldu. Belə vəziyyətdə ABŞ-ı yalnız möcüzə xilas edə bilərdi. Və bu möcüzə Qorbaçovun simasında ortaya çıxdı.  Qorbaçov nüvə bərabərliyinin demontajından başlayaraq hərbi və siyasi arenada SSRİ-nin bütün mövqelərini təslim etdi. (c)

Amma əlavə edim ki, Qorbaçov SSRİ iqtisadiyyatını da məhv etdi. 1987-ci ilin yanvarında xarici ticarətdəki məhdudiyyətlər ləğv edildi – o məhdudiyyətlər ki, SSRİ-nin daxili bazarını çökmədən qoruyurdu. Çünki bu məhdudiyyətlər olmadan SSRİ-nin daxili bazarı xarici bazara nəzərən ərzağa və əhalinin istehlak etdiyi əmtəə məhsullarına olan qiymət bərabərsizliyi ilə bir gün də olsun davam gətirə bilməzdi . Və birdən müəssisələrə və fiziki şəxslərə bütün əmtəələri - ərzaq,xammal,elektronika,enerji,kimya sənayesə məhsullarını, biz sözlə hər şeyi ölkədən ixrac etməyə icazə verildi. Sanki, SSRİ-nin böyük ərazisi üzərindən güclü qasırğa keçdi və ani olaraq ölkədən bütün maddi nemətləri sorub apardı. Ərzaq və sənaye məhsulları mağazalarının rəfləri boşaldı.

T.Karyaqina SSRİ iqtisadiyyatındakı “qara dəlikləri” yalnız 1988-ci ilin oktyabrında aşkar  etdi. Həmin ildə xaricə fiziki şəxslər tərəfindən 500 000 rəngli televizor, 200 000 paltaryuyan maşın aparılmışdı.

Tək bir əcnəbi ailə 1988-ci ildə bunları aparmışdı: 392 soyuducu, 74 paltaryuyan maşın,142 kondisioner.

Yüz minlərlə xarici təşkilatdan yalnız birinin əməkdaşları isə - 1400 ütü,138 tikiş maşını, 174 ventilyator.

Həmçinin:

3500 sabun parçası və 242 kq yuyucu toz – hansılar ki, xalq deputatlarının təkidi ilə guya sovet insanları üçün pulla alınmışdı.

Bu həmin dövrlər təsadüfən mətbuatda keçən məlumatlardır.

SSRİ-nin saysız –hesabsız gömrüklərinin yalnız  birindən təkcə 1989-cu il ərzində fiziki şəxslər tərəfindən 2 milyon tondan artıq defisit məhsullar çıxarılıb.

Krasnoyarsk pambıq-parça kombinatının məhsulları tamamilə çıxarılırdı. Həmin vaxt yaxşı mələfə 5 rubl, yorğan ağı – 8 rubl idi.

Hətta “İzvestiya” qazeti həmin günlər ölkənin halına acıyırdı. “Qiymətlər, pul və sosial ədalət haqqında” məqaləsindən:

-“ Bir qayda olaraq, bizdə dövlət məhsullarına olan qiymət bazar qiymətlərindən aşağıdır. Amma bu o demək deyil ki, o bizə ucuz başa gəlir. Bununla belə, heç kim bilmir nə qədər daha keyfiyyətli və ucuz mallar məhz keyfiyyət səbəbindən - piştaxtaya kimi gedib çata bilmir, bilinmir hara gedir. Və bu defisitlər üzərində nə qədər kriminal dollarlar qazanılır”. (22 may 1990-cı il).

Hətta “AiF” “ Çit və parça hanı?” məqaləsi ilə münasibət bildirmişdi:

-“1985-ci ildən sonra indiyə kimi görünməmiş eksport partlayışı başladı: xaricə parça tədarükü 3 dəfədən çox artdı, pambıq-parça tədarükü - təxminən 4 dəfə, kətan – 7 dəfə. Xarici ticarət daxili tekstil bazarının stabilliyini pozan faktora çevrilməyə başladı”.

Özü də “AiF”-də söhbət yalnız dövlət ixracatından gedirdi. Amma xüsusi ixracat dövlət ixracatını çox qabaqlayırdı.

Həm də ixracatın miqyasını müəyyən etmək mümkün deyildi. Elə həmin “İzvestiya” o zaman yazırdı: -“Bizim derjava dünyada nadir derjavalardandır ki,orada gömrük statistikası aparılmır”.
QIZIL EHTİYATININ QARƏT EDİLMƏSİ

21 iyul 1989-cu ildə yeni Gömrük qaydaları ilə SSRİ-dən qızıl və qiymətli daşların daşınmasına olan bütün məhdudiyyətlər götürüldü. Sovet gömrüyünün 70 illik əməyi bir anda məhv edildi.  O zamana qədər görünməmiş miqyasda qızıl daxili bazara atılırdı, sonra isə SSRİ-nin daxili qiymətlərinə əldə edilən qızıl okeanın o tayına aparılırdı.

Həmin dövrlərdə zərgərlik ticarətini “Moskovskiy komsomolec” belə təsvir edirdi: “ Ajiotajın, coşan təbii hadisənin, Dövlət Xəzinəsi hesabına zərgərlik məmulatlarının satışı normalarının dəfələrlə yerinə yetirilməsinin parlaq təsviri... Piştaxtalara hücum, yeni qızıl və qiymətli daşlar tədarükü tələbi ilə Dövlət Xəzinəsinin məktubları ilə topa tutmaq...”

Bu “Sunami hansı istiqamətə gedir?” adlı təsirli başlığı olan məqalədən sadəcə bir neçə sözdür.

O zaman “İzvestiya”dan qızıl və brilliantlara növbə üçün mübarizə  tələb edirdilər: -“Dövlətin qızıl ehtiyatı kimi güclü rezervi işə salmaq”.

“Sovetskaya kultura” qızıl daşınmasının yolunda dayanan gömrük kimi baryeri ümumiyyətlə aradan götürməyə səsləyirdi (bax: "Границы без замков", 25.08.90.)

Bir müddət sonra Q.Yavlinskiy mətbuatı qızıl ehtiyatının yox olması bəyanatı ilə vəlvələyə saldı. Amma tez də sakitləşdi. Nə qədər qızıl aparılmışdı?

2002-ci ildə iqtisadçı V.A.Qryaznov – Dövlət Xəzinəsinin əsas eksperti – qızıl və qiymətli daşların çıxarılması və bazarının tarixi və dinamikası haqda 3 böyük məqalə nəşr etdi. V.Qryaznovun məlumatları bunlardır:

1985-ci ildə SSRİ-nin qızıl ehtiyatı 2500 ton təşkil edirdi.

1991-ci ildə bu ehtiyat 250 tona kimi azalmışdı!!!

2250 ton qızıl ehtiyatından əlavə 1986-1990-cı illərdə əldə edilən əlavə 1500 ton da yox olmuşdu.

www.duel.ru/200219/?18_3_2

Məqalələrdən götürülmüş məlumatlardan başqa müxtəlif dövrlərdə qızılın və qiymətli daşların dəyəri haqda geniş məlumatları, dünya ölkələrində onların çıxarılma miqdarı barəsində  mütəxəssis tərəfindən yazılmış ensiklopediyanı bu linklərdən oxuya bilərsiz:

 www.duel.ru/200231/?31_3_1,
www.duel.ru/200303/?03_03_01

Bu linklərdə qiymətli metallarla və qiymətli daşlarla maraqlananlar üçün məlumatlar xəzinəsi var.

Qızılı ölkədən çıxarmaq sərfəli idi?

Həmin günlərdə qızılın qramı SSRİ-də təxminən 50 rubl dəyərində idi. Həmin vaxt dünya bazarında qızılın 1 qramı 13 dollar təşkil edirdi ( “AiF”, №8, 1990).

Ölkədən qızıl və qiymətli daş çıxaranlar nə “qaymaq” qazanırdılar?

Hazırda qızıl və qiymətli daşların qiyməti bütün mümkün sərhədləri aşıb. Görəsən Qərb SSRİ-dən çıxarılmış qızıllar hesabına nə qədər piylənib?

Müxtəlif “mütəxəssislərin” haqqında xəbər yaydığı "Bartseloviç möcüzəsi" nədir?

Amerika ekspertləri Balceroviçə istehsalatı və normal ticarəti ixtisara salmağı və  xırda ticarəti hər vasitə ilə genişləndirməyi təklif etdilər. Yəni, zəhmətkeş əhalini öz sinfindən uzaqlaşdırmağı və onu “spekulyantlar millətinə” çevirməyi. Bütün bu milyonlarla  sinifsizləşdirmə elementləri çəyirtkə sürüsü kimi SSRİ üzərinə uçdular və qopara bildikləri hər şeyi tonlarla ölkədən apardılar – xarici mebeldən tutmuş diş pastası tübikinə kimi.

Həmin günlərdə deputatların Qurultayında diş pastası  çatışmazlığına görə dəhşətli skandal və səs-küy qalxdı. Xalq deputatlarının  boğazını üzən bu çatışmamazlığın səbəbləri haqda düşünmək ağıla gəlmədi. Onlar sadəcə xaricdən 60 milyon dollarlıq diş pastası almağa qərar verdilər. Bu 60 milyon kimi varlandırdı?

Diş pastalarının gətirildiyi Fransada onun qiyməti 15 frank idi. SSRİ-də isə o 1 rubla satılırdı. Təbii ki, 60 milyon dollarlıq bütün həmin pasta bir anda yenidən xaricdə oldu.  Pastaları Polşaya hərəsi 500 tübiklik bağlamalarda göndərirdilər, amma  belə bağlamaların miqdarına məhdudiyyətlər yox idi. Bu bağlamaları  avtomobillərin dolu baqajları ilə aparırdılar. Qatarlarda dolu kupelərlə,  gəmilərin göyərtələrində dolu koneynerlərlə.

Fransa ətirlərini yeşiklərlə sərhədin  bu tərəfindən flakonu – 40 rubla və digər tərəfindən flakonu 80-100 dollara daşıyırdılar. Daha sonralar Polşadan Almaniyaya daşıyırdılar, amma artıq avropa qiymətlərinə. Hər şeyi daşıyırdılar və qarışqalar böyük şir bədənindən yalnız  çılpaq sümüklər saxladıqları kimi , orada da bu “ Balceroviç piranyaları”  sovet insanlarına boş piştaxtalar saxlayırdılar. Elə bir adda istehlak predmeti – qida məhsullarından tutmuş texnikaya qədər – yox idi  ki, daşınmasın. Bizim gözəl parçalarımız da daşınırdı.

Başqa mənbə:

“Leninqradskaya pravda”, 1992-ci il:

-“SSRİ-də 1990-91-ci illərdə adambaşına illik 38 metr parça istehsal edilirdi.  Onlardan 75%-i dünya kətan parça  istehsalını, 16% - yun parça, pambıq-parça – 13% və ipək – 12% təşkil  edirdi. Təkcə rəsmi olaraq ölkədən 50% kətan və 42% yun parça çıxarılmışdı”. 

Amma bu rəqəmlərdə ayrı-ayrı fiziki şəxslər tərəfindən çıxarılanlar nəzərə alınmayıb. Onlar isə çəyirtkə kimi qopara bildikləri hər şeyi aparırdılar. Yəni, ölkədən xaricə daşınma total – 100 %-lik idi! Ərzaqlar daşınırdı.

YAĞ DAŞINMASI:

SSRİ dünya kərə yağı buraxılışının 21,4%-ni istehsal edirdi (SSRİ əhalisi isə dünya əhalisinin 4,88%-ni təşkil edirdi). Yağ istehsalı artmağa davam edirdi, amma daşınma nəticəsində yağ üçün talonlar meydana çıxdı. Bir SSRİ sakini üçün kərə yağının miqdarı Britaniyadakından 26% çox idi.  Böyük Britaniyaya kərə yağı tədarükü aparılmırdı, amma London mağazalarında var idi. Sovet kərə yağı Afrikaya,məsələn Efiopiyaya göndərilmirdi, amma Ədis-Əbəbə-də sovet kərə yağı satılırdı. Və əlbəttə ki, SSRİ-də olduğundan 4 dəfə baha qiymətə.

Ət daşınması

1991-ci ildə ət istehsalı dünya səviyyəsinin 11,7%-ni təşkil edirdi. SSRİ-də ət istehlakı onun istehsalından 668 min ton aşağı idi. Amma vəziyyət daha pis idi. Bu rəsmi statistika məlumatlarıdır. Həmin illərin statistik tələsi də məhz bundan ibarət idi. Statistika ərzaq mağazaları üçün anbarlara göndərilən bütün yağ və əti SSRİ daxilində istehlak olunan hesab edirdi. Yağ və ət satışında heç kim pasport tələb etmirdi, və ona görə də SSRİ-də alınmış,amma onun hüdüdlarından kənara daşınanlar guya sovet xalqının rifah halını yüksəldirdi. Axı ticarət üçün nəzərdə tutulmuş çox tonlarla yağ və ət mağazalardan yan keçərək  birbaşa anbarlardan çıxarılırdı və SSRİ-dən xaricə aparılırdı – dənizdən konteynerlərlə, quru ilə qatarlarla və avto nəqliyyatla, havadan təyyarələrlə. Statistika isə hesab edirdi ki, bütün bunları sovet xalqı yeyib.

Niyə kapitalistlər hələ də fəğan edirlər ki, Heydər “ölkəni aclıqdan qorudu”?! Çünki o həmin yağa olan qiyməti elə qadırdı ki, kiçik alverçilər üçün onu ölkədən daşımaq əlverişsiz oldu (kiçik olmağına kiçik alverçilər idilər, amma çəyirtkə kimi bir sürü idilər).

Pavlov bəzi çatışmayan  malların qiymətlərini faizin az bir hissəsi qədər qaldırmağa çalışdı – heç nə də qalxmadı! Yəni, kütləvi daşınma SSRİ-ni məhv etməkdən başqa, heydərləri və şaxrayevləri hakimiyyətə gətirən mexanizmlərdən biri idi. 80-cı  illərin sonu 90-cı illərin əvvəllərində hər şey yox oldu: corablar və soyuducular, mebel və ütülər, televizorlar və bişqablar, mələfələr və paltaryuyan maşınlar! Kolbasa və  balıq,  şəkər və yarma – hamısını hücum çəkmiş çəyirtkələr yedi! Alüminium qazançalar, kasalar, qaşıqlar ən çox enerji sərf edilmiş və ekoloji təmiz olmayan hazırlanma mərhələsini keçmiş ucuz və qiymətli xammal daşınırdılar.

Tülkülər-daşıyıcılar sovet iqtisadiyyatının vaxtilə ən güclü gəmisini çürüntüyə çevrilənə kimi yedilər. Və 1991-ci ildə o süqut etdi.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistlərinə məxsusdur

Кто и как развалил СССР. На кого работала вся страна

Андрей Фурсов в статье "Фултонское начало" ("ЛГ",№11,2007) пишет о причинах гибели СССР:

- В 1987г. внешний долг США возрос до 246 миллиардов долл.
19 окт 1987г. катастрофически рухнул Уолл-стрит!

В сложившейся с итуации США могло спасти только чудо.

И чудо явилось в образе Горбачева.
Горбачев сдал все позиции СССР на военной и полической арене - начиная с демонтажа ядерного паритета. (с)

Но, добавлю, ГОРБАЧЕВ ПОГУБИЛ И ЭКОНОМИКУ СССР.
В январе 1987г. были отменены ограничения во внешней торговле -
те ограничения, которые прикрывавали от обвала внутренний рынок СССР .
Ибо без таких ограничений внутренний рынок СССР не мог продержаться и одного дня -
с его огромным диспаритетом цен на продовольствие и товары народного потребления по отношению к внешнему рынку.

И вдруг разрешено было предприятиям и частным лицам вывозить за рубеж все товары -
продовольствие, сырье, электронику, энергию, продукцию химической промышлнности - словом: всё, всё и всё!

Словно мощный ураган пронёсся над огромной территорией СССР и мгновенно высосал из страны все материальные ценности.
Полки продовольственных и промтоварных магазинов опустели .

Т. Карягина обнаружила "черные дыры" в экономике СССР лишь в октябре 1988г.

В том году частыми лицами за рубеж было вывезено 500 000 цветных телевизоров, 200 000 стиральных машин.
Лишь одна иностранная семья вывезла только в 1988г. :
392 холодильника,
72 стиральные машины,
142 кондиционера.
А сотрудники только одной из сотен тысяч иностранных организаций -1400 утюгов,
138 швейных машин. 174 вентилятора.
А также:
3500 кусков мыла и 242 кг стирального порошка - тех самых, что по настоянию нардепов были закуплены якобы для советских людей за валюту.
Это данные, которые в те времена случайно просочились в прессу

Только через одну из тьмы и тьмы таможен СССР частные лица вывезли в одном только 1989г. дефицитных товаров свыше 2-х миллионов тонн.

Подчистую вывозилась продукция Красноярского хлопчатобумажного комбината:
( "Кому выгоден товарный дефицит? ", "СР", 13.03.90).
Хорошая простыня в те времена стоила 5 руб, пододеяльник - 8 руб.

Даже "Известия" опечалились в те дни судьбой страны:
Статья " О ценах, деньгах, и социальной справедливости":

- " Цены на государственную продукцию у нас, как правило, ниже рыночных.Но это вовсе не означает, что она нам дешево обходится.
Никто при этом не знает, сколько наиболее качественных и дешевых вещей именно по причине качества не доходит до прилавка, уплывает неизвестно куда.
И сколько криминальных миллионов делается на этих дефицитах".(22 мая 1990г.).

И даже "АиФ" откликнулась статьей:
- "Где же ситец и парча?" -

- "После 1985г. начался доселе невиданный экспортный бум:поставки тканей за рубеж выросли более. чем в 3 раза.
Хлопчатобумажных - почти в 4 раза,
Льняных - в 7 раз.Внешняя торговля стала превращаться в дестабилизирующий фактор внутреннего рынка текстиля".

Причем, в "АиФ" речь шла только о госдарственном экспорте.Но частный вывоз намного превосходил государственный!

Причем, установить размеры вывоза было невозможно:
Те же "Известия" тогда же писали:

- "Наша держава - одна из немногих в мире, где не ведётся таможенной статистики".

ГРАБЁЖ ЗОЛОТОГО ЗАПАСА

21 июля 1989г. новыми Таможенными правилами были сняты все ограничения на вывоз из СССР золота и драгоценных камней.

Семидесятилетний труд советской таможни был уничтожен в одно мгновение.

Золото в невероятных доселе масштабах выбрасывалось на внутренний рынок, а затем , приобретенное во внутренним ценам СССР, вывозилось за океан.

"Московский комсомолец" так описал ювелирную торговлю в те дни:

- "Яркая картина ажиотажа, бушующей стихии, многократного выполнения нормы продажи ювелирных изделий за счет Гохрана...
Штурм прилавков, бомбардировка письмами Гохрана с требованием новых поставок золота и драгоценных камней..." -

Это лишь несколько слов из статьи с выразительным заголовком:
- "КУДА ИДЕТ ЦУНАМИ ?"
.
"Известия" тогда требовали для борьбы с очередями за золотом и бриллиантами:- "Пустить в ход такой мощный резерв, как Государственный золотой запас" .

"Советская культура" призвала вообще убрать такой барьер на пути вывоза золота, как таможни:см. "Границы без замков", 25.08.90. (интеллигенты-диссиденты впереди планеты всей по развалу собственного государства! )

Через некоторое время Г.Явлинский переполошил прессу заявлением об исчезновении золотого запаса.
Но довольно быстро затих.

Сколько было вывезено золота?

В 2002г. экономист В.А.Грязнов - крупнейший эксперт Гохрана - опубликовал три большие статьи (каждая - на всю полосу) об истории и динамике добычи и рынка золота и драгоценных камней.

Вот данные В.Грязнова:
В 1985г.золотой запас СССР составлял 2500 тонн.
В 1991г. этот запас сократился до 250 тонн!!!

Помимо 2250 тонн золотого запаса испарились добытые в 1986-90гг. дополнительные 1500 тонн.

www.duel.ru/200219/?18_3_2

(Помимо приведенных мною данных в статьях даны обширные сведения о стоимости золота и драгоценных камней в разные эпохи, о величинах их добычи в странах мира - целая энциклопедия, написанная крупным специалистом ):
www.duel.ru/200231/?31_3_1
www.duel.ru/200303/?03_03_01

Целый клад знаний для интересующихся драгметаллами и драгкамнями.

Выгодно ли было вывозить золото ?

Один грамм золота в те дни стоил в СССР примерно 50 руб.
В то же время на мировом рынке 1г золота стоил 13 долларов
( "АиФ", №8, 1990).
Какой "навар" получали вывозившие золото и драгоценные камни?

Сейчас цены на золото и драгоценные камни превысили все мыслимые пределы.Так насколько разжирел Запад только за счет вывезенного из СССР золота?

Что такое "чудо Бальцеровича", о котором вещают разнообразные "спецы" ?

Американские эксперты предложили Бальцеровичу свернуть производство и нормальную торговлю, и всемерно поощрять мелкую торговлю с рук.

Т.е. деклассировать трудовое население, и превратить его в "нацию спекулянтов".

И все эти деклассированные элементы - миллионы и миллионы - как саранча налетели на СССР и стали вывозить всё, что могли урвать - от импортной мебели до тюбиков зубной пасты - тоннами.

В те дни на Съезде депутатов поднялся жуткий скандал и крики об отсутствии зубной пасты.

О причинах такого отсутствия рвущим глотку нардепам и не пришло в голову задуматься.
Они запросто приняли решение закупить за рубежом зубную пасту на 60 миллионов долларов.

Кого обогатили эти 60 миллионов?

Во Франции, откуда ее везли, эубная паста стоила 15 франков.

В СССР она продавалась по 1 руб.

Разумеется, вся эта паста на 60 миллионов долл. в одно мгновение оказалась снова за рубежом.

В Польшу ее высылали в посылках по 500 тюбиков, но количество таких посылок - прямо в фабричной французской упаковке (!), ограничено не было.

Вывозили эти упаковки целыми багажниками автомашин.
Целыми купе поездов.Контейнерами на палубах судов.

Французские духи вывозили ящиками - 40 руб за флакон по эту сторону границы - и 80-100 долл. - по ту.

Далее через Польшу везли в Германию и далее - но уже по европейским ценам.

Тащили всё и как муравьи оставляют голый скелет от мощного тела льва, там и эти "пираньи Бальцеровича" оставили советским людям пустые полки.

Нет ни одного наименования предметов потребления - от продуктов питания до техники - которые бы не вывозились.

Вывозились наши великолепные ткани:

Другой источник:

"Ленинградская правда", 1992г.:

- " В СССР к 1990-91гг. ежегодно производилось по 38 метров тканей на человека.

из них 75% мирового производства льняных тканей, 16% - шерстяных.Хлопчатобумажных - 13%, и шелковых - 12%.
Только офиициально (т.ее. гос-вом и СП) вывезено 50% льняных, и 42% шерстяных тканей."
Но в этих цифрах не учтен вывоз отдельными частными лицами :

А они, как саранча, вывозили всё, что сумели урвать!

Т.е. вывоз был тотальным - 100%-ным!

Вывозились продукты.

ВЫВОЗ МАСЛА:

СССР производил 21,4 % мирового выпуска сливочного масла.
(население СССР составляло 4,88% от мирового).

Производство масла всё увеличивалось, но в результате вывоза на него появились талоны.

На одного жителя СССР сливочного масла приходилось на 26% больше, чем в Великобритании.

В Великобританию поставок сливочного масла не велось, но в магазинах Лондона оно присутствовало.

Советское сливочное масло не поставлялось и в Африку, к примеру в Эпиопию, но в Аддис-Абебе оно продавалось.
И, конечно, в четыре раза дороже, чем в СССР.

ВЫВОЗ МЯСА:

Производство мяса в 1991г. составляло 11.7 % от мирового уровня.

Потребление мяса в СССР было на 668 тыс.тонн меньше его производства.
Однако дело обстояло гораздо хуже.

Это данные официальной статистики..
В этом-то и состоит статистическая ловушка тех лет.

Статистика считала потребленным ВНУТРИ СССР всё то масло и мясо, которое было отправлено на склады для продовольственных магазинов.

При продаже масла и мяса никто паспортов не требовал, и посему они, купленные в СССР ,
но вывезенные за его пределы, якобы увеличивало благосостояние советского народа.

А ведь многие тонны масла и мяса, предназначенные для торговли, уходили прямо со складов, минуя магазины - и вывозились за пределы СССР - контейнерами по морю, поездами и автотранспортом по суше, самолетами - по воздуху.

А статистика считала, что всё это сожрал советский народ.
--------
Почему капиталисты до сих пор вопят, что Гайдар "спас страну от голода"?!

Потому что он поднял цены на то же масло так, что мелким спекулянтам стало невыгодно его вывозить.
(мелькие-то мелкие, но их были тьмы и тьмы - как саранчи).

Павлов попробовал поднять цены на некоторые дефициты на какую-то долю процента - какой хай поднялся!

Т.е., тотальный вывоз, помимо того что угробил СССР, был одним из механизмов, приведшим гайдаров и шахраев к власти.

В конце 80-х - начале 90-х исчезло всё:

Носки и холодильники, мебель и утюги. телевизоры и тарелки,простыни и стиральные машины!

Колбасу и рыбу, сахар и крупы - всё сожрала налетевшая саранча!

Алюминиевые котелки, миски, ложки вывозились как дешевое и ценнейшее сырье,
уже прошедшее самый энергозатратный и экологически грязный этап обработки.

Жучки-вывозники проели некогда мощный корабль советской экономики до трухи!

И в 1991г. он рухнул!

SSRİ-nin dağıdılması haqda

Azərbaycan kommunistləri, təəssüf ki, SSRİ-nin dağıdılmasına və kapitalizmin bərpasına müqavimət göstərmədilər. Ya da yetərincə müqavimət göstərmədilər. Ayaz Mütəllibov QKÇP-ni (Qorbaçovu vəzifəsindən kənarlaşdırmış yüksək rütbəli partiya və hökumət üzvlərindən ibarət kollegial orqan) tanıdı tanımasına, yanı SSRİ-nin dağılmasını istəmirdi, amma sonra Əbülfəzçi və Heydərçi qaraguruhun təzyiqinə dözməyib geri çəkildi. Çəkilməsəydi də heç nə dəyişməyəcəkdi. SSRİ-ni Qorbi və Yeltsin Moskvadan dağıdırdılar. Yeltsin (eks)müttəfiq respublikalara “nə qədər bacarırısınız azadlıq götürün” təbliğ edirdi. Faktiki olaraq ABŞ-ın planını həyata keçirirdi.
Rusiya kommunistləri və prosesin gedişini anlayan işçilər müqavimət göstərirdilər. ABŞ və “beynəlxalq aləm” deyilən qlobal maliyyə elita Yeltsinə hər cür dəstək verməsəydi, həqiqi kommunistlər və sovet dəyərlərinə inanan işçilər nə SSRİ-ni dağılmağa, nə də kapitalizmin bərpasına izn verməyəcəkdi.
Sovet tərəfdarları ilə kapitalizm tərəfdarları arasında son döyüş 1993-cü ildə sentyabr-oktyabr aylarında baş verdi. Boris Yeltsinin vətən xaini olduğu aşkar bəlliydi, Rusiya kommunistləri sonuna qədər mübarizə aparıb, kapitalizmin restavrasiyasına mane olmağa çalışırdılar. Rusiya parlamenti Boris Yeltsinə qarşı impiçment mexanizmini işə salmışdı. Cavab olaraq demokrat Yeltsin (“demokrat” amerikançılara deyilir – bunu birdəfəlik bilin, Yeltsinin diktator və fırıldaqçı olduğu sirr deyil.) parlamentin üstünə ordu yeritdi, parlamentin binasını tank atəşinə tutdu. Baxmayaraq ki, binanın içində 5 (!) minə yaxın insan vardı, aralarında qadınlar uşaqlar, xalqın seçdiyi “millət vəkilləri”. Təbii ki, sovet mənəviyyatı ilə yaşamaq istəyənlər parlamentin müdafiəsinə qalxdılar. Və onlara da atəş açıldı. “20 Yanvar, 20 Yanvar” deyib tutdurublar, halbuki o faciəni elə SSRİ-ni dağıtmaq üçün Qorbaçov Əbülfəzçilərin və Heydərçilərin köməyi ilə törətmişdi. Təkcə o günlər Rusiya parlamentinin qarşısında ....1500 yaxın sosializm tərəfdarları öldürüldü. Ən dəhşətlisi isə bu qanlı hadisələrdə bilavasitə ABŞ-ın barmağının olması idi. Belə ki, ABŞ səfirliyindən snayperlər Yeltsinin tərəfində olan desant hissələrinə atəş açılmışdı, bu haqda hələ o illər prokuraturada izahat verən Hava-desant qoşunlarının komandir müavini Viktor Sorokin demişdi: “hardasa səhər 8 radələrində desant hissələri Ağ ev tərəfə hərəkət etdi. Hərəkət vaxtı 5 desantçı öldürüldü, 18 yaralandı. Arxadan atırdılar. Mən özün bunu müşahidə edirdim. Amerikan səfirliyindən atəş açırdılar. Bütün həlak olanlar və yaralananlar arxadan açılan atəş nəticəsində olmuşdu.
Təbii ki, ABŞ snayperləri bunu Yeltsinin razılığı olmadan etməzdilər, edə bilməzdilər. Məqsədləri desantçıları qızışdırmaq idi, onlara atəşin sovet tərəfdarları tərəfindən açıldığını deyirdilər. Desantçıların xalqa qarşı getməyəcəklərindən qorxan Yeltsin və onun ABŞ ağaları bunu etmişdilər ki, desantçılar qəzəblənsin, qisas almaq istəsin.
Bu linklərə baxmağınız məsləhətdir. Tarixi bilməsək, düzgün qiymətləndirməsək, heç vaxt doğru yol seçə bilmərik, doğru yolla gedə bilmərik, faydalı xalqçı liderlərə yox, populist və özünü düşünən fırıldaqçılara üstünlük verərik.