ƏMƏK MİQRANTLARI: MİFLƏR VƏ REALLIQ

Əmək miqrasiyası  kapitalizmin və müasir “qloballaşmanın” (daha dəqiq, imperializmin) qanunudur. Kapitalist üçün ucuz əcnəbi iş qüvvəsi cəlb etmək sərfəlidir. Bununla o, iki deyil, eyni bir vaxtda üç dovşan vurur - əmək haqqında qənaət edir, “yerli” işçilərin qiymətini öldürür, yerli işçilərdə “gəlmələrə” qarşı yönəldir, sanki, bütün bəlalar onların üzündən baş verir.

1991-ci il əksinqilabından və SSRİ-nin dağılmasından sonra əmək miqrasiyası bizim həyatımıza soxulmağa başladı. Əvvəlcə Rusiyanın və keçmiş İttifaqın digər respublikalarının vətəndaşları müxtəlif peşələr üzrə - alimlikdən tutmuş bordel personalına kimi, qasterbayderlər kimi Qərbə axın etməyə başladılar. Sonra Rusiyanın özünə SSRİ-nin dağılmasından sonra yaşayışın daha pis olduğu Orta Asiyadan leqal və qeyri-leqal miqrant axını tökülüşüb gəlməyə başladı.

Belə vəziyyətin səbəbi kapitalizmin qeyri-bərabər inkişaf qanunudur. Sahibkara gəlirdən başqa heç nə maraqlı deyil, həmçinin də istehsalın sosial tərkibi – iş yerləri və orta əmək haqqı. Kapital həmişə sonsuz və mənasız çoxalmaya can atır, buna görə də bazar şəraitində müxtəlif regionları bərabər inkişaf etdirmək mümkünsüzdür. Sahibkar üçün ölkəni “banan respublikasına” çevirmək daha asandır, nəinki istehsalı,təhsili, mədəniyyəti kompleks şəkildə inkişaf etdirmək. Müasir kapitalist siyasətini SSRİ kommunistlərinin siyasətindən fərqləndirən də məhz budur. İttifaq respublikalarında planlı sosializm iqtisadiyyatına (xüsusi mülkiyyət olmadan) əsasən regionları inkişaf etdirirdilər. İndi isə cənablar sadəcə təbii ehtiyatları ( Qazaxstan, Azərbaycan, Türkmənistan və b.) sorurlar və kənardan yarı qul iş qüvvəsi gətirirlər. Özü də sahibkarların hansı millətdən olması (yerli, rus, amerikalı) fərq etmir.

SSRİ-də sosializm zamanı hər respublikda zəhmətkeşlər üçün iş və özünü reallaşdırmaq imkanı vardı, və bir qayda olaraq, harasa getmək lazım deyildi. Bundan əlavə, SSRİ-də əcnəbilər üçün əmək haqqında diskriminasiya yox idi, heç kim tacikə rusdan aşağı ödəyə bilməzdi, çünki, bu qanunla qadağan olunmuşdu və istehsalın məqsədi kapitalistin gəlir qazanması yox, cəmiyyətin tələbatını təmin etmək idi. Ona görə də, SSRİ-də müasir əmək miqrasiyasının iqtisadi əsası yox idi.

Əlbəttə, bu o demək deyil ki, o zaman Rusiyada digər respublikalardan gələn yox idi. Belə insanlar çox idi, amma onlar qastarbayter deyildilər. İndi vəziyyət başqadır. Və yuxarıda qeyd edildiyi kimi, kapitalistlər işçiləri və ümumiyyətlə müxtəlif millətdən olan işçiləri dalaşdırmağa çalışırlar. Bu da  yerli işçilərin müəyyən hissəsində çağırışa cavab tapır. Ona görə bəzi “anti-qastarbayter” miflərini nəzərdən keçirək.

Birinci mif. “Qastarbayterlər – aşağı əmək haqqına işləyən və yerli işçilərin əmək haqqlarını aşağı salan ştreykbrexerlərdir”. Əslində “ştreykbrexer” – tətillər zamanı üsyan edənlərin əvəzinə işləməyə razı olan işçidir. Ştreykbrexer anlayışını aşağı əmək haqqına işləməyə razı olan istənilən işçi kimi geniş izah etsək, o zaman bura təkcə qastarbayterlər deyil, zəhmətkeşlərin böyük hissəsini – qadınları, şəhərlərdə işləyən kənd sakinlərini, təqaüd əlavə olaraq qəpiyə işləyən qocaları da aid etmək olar. Onda belə çıxır ki, bütün bu insanlar digər işçilərin düşmənidir?

Ikinci mif. “Qastarbayterlər qazanılmış pulları ölkədən çıxarırlar və yerli iqtisadiyyatı dağıdırlar”. Məlum olduğu kimi, işçi dəyəri təkrar istehsal olunmuş məhsulda təcəssüm olunan  əməyi ilə yaradır. Həmin təkrar istehsal olunmuş, işçinin əməyi ilə əlavə edilmiş dəyər iki yerə bölünür – işçinin aldığı əmək haqqına və kapitalistə çatan gəlirə. Yəni, işçinin əmək haqqı təyinatına görə onun əməyinin yaratdığı dəyərdən aşağıdır. Bu istənilən işçi üçün doğrudur, amma məlumdur ki, qastarbayterlərin maaşı digərlərindən daha aşağıdır. Onlar yaratdıqlarının çox az hissəsini əldə edirlər.Bu ölkə oliqarxlarının və məmurlarının ölkədən çıxardıqlarından olduqca azdır. Kapitalizmin bazar iqtisadiyyatı çoxdan milli çərçivələri çıxıb və sadəcə iki böyük düşərgə var – burjuaziya və proletariat.

Üçüncü mif. “Əgər qeyri-leqalları və ümumiyyətlə bütün qastarbayterləri qovsaq yeli işçilər üçün yaxşı olacaq”. Əmək miqrasiyası kapitalizm üçün təbiidir. Burjuaziyanın hakim sinfi bunda bilavasitə maraqlıdır, xüsusilə qeyri-leqal əmək miqrasiyasında (qeyri-leqallar daha hüquqsuzdurlar və buna görə də onları intensiv istismar etmək, sonra isə aldatmaq olar). Ona görə də kapitalizmdə qastarbayterlərin cəlb edilməsinə qarşı mübarizə aparmaq mənasızdır. Millətçilər işçilər arasında milli nifrət oyatmağa çalışırlar, bu işçiləri aldatmaq üçün düşünülmüş  siyasətdir.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistləri

Hitler üçün lend-liz

İkinci dünya müharibəsinin ənənəvi tarixşünaslığı ABŞ-ın öz böyük gücünü və resurslarını düşmənlə mübarizəyə sərf edərək Almaniya və onun mütəffiqləri ilə qəhrəmancasına vuruşmasını təsvir edir. Amma hər şey tamamilə fərqli idi: amerika varlıları və onların ABŞ hökumətindəki sədaqətli dostları uzun müddət özlərinin müharibədən əvvəlki sədaqətli mütəffiqini – Hitleri unuda bilmirdilər.

Amerika əsgərləri Siciliyada və Normandiya sahillərində qəhrəmancasına həlak olduqları zaman, ABŞ-dan nasistlərin əlinə axınlarla yanacaq axıdılırdı, texniki hissələr və ən yeni texnologiyalar gəlirdi.

1931-ci ildə “Detroyt Nyuz”-dan amerikalı jurnalist Annetta Enton Almaniyanın yeni lideri Adolf Hitlerdən müsahibə alırdı. Müxbir baş nasistin iş stolunun altında əsas Amerika avtomobil iş adamı Henri Fordun portretini görür. Annettanın təəccübünə cavab olaraq, Hitler səmimi şəkildə söyləyir: “ Mən Henri Fordu ilhamvericim hesab edirəm”.

Ford fürerin kumirləri arasında təsadüfi  deyildi. Məhz Fordun, həmçinin ABŞ-ın bəzi varlılarının, sayəsində Almaniyanın hərbi potensialının gizli yüksəlişi baş verdi. Müharibə ərəfəsi illərində reyxin iqtisadiyyatı sürətlə artdı.

Yəqin ki,ata Henri Fordu amerika iqtisadiyyatının ən tipik nümayəndəsi və eyni zamanda da Hitlerin böyük dostu adlandırmaq olar. Amerika bazarının əsas başçılarından olan Henri Ford Milli Sosialist Alman Fəhlə partiyasına ciddi maliyyə dəstəyi göstərirdi. Minnətdarlıq əlaməti olaraq fürer nəinki onun portretini öz Münhendəki rezidensiyasında asmışdı, həm də “Məbim mübarizəm” əsərində  Ford haqda heyranlıqla yazmışdı. Əvəzində Ford hər il “öz alman dostunu” ad günü münasibətilə təbrik edirdi,  ona 50 000  reyx markası dəyərində  “hədiyyə” verirdi.

Hələ müharibənin  başlamasına qədər hitlerçilər  fordun Almaniya, Belçika və Fransa filiallarından 65 min yük maşını almışdılar. Bundan başqa, Fordu İsveçrədəki filialı minlərlə alman yük maşınlarını təmir etmişdi. Alman avtonəqliyyatlarını digər Amerika avtoqiqantı olan General Motors-un da İsveçrə filialı da təmir etmişdi, hansı ki, bütün müharibə ərzində uğurla əməkdaşlıq  və xeyli dividend əldə edərək alman avtokonserni “Opel”in ən böyük sərmayəçisi idi. Amma Fordun rəqibi yox idi!

Amerikalı hərb tarixçisi Henri Şneyderin sözlərinə görə, Ford alman sənayesi üçün həyati əhəmiyyətli olan kauçukun alınmasında almanlara kömək edirdi. Bu azmış kimi, İkinci Dünya müharibəsinin başlanmasına kimi ABŞ avto nəhənginin sahibi Hitleri hərbi texnika ilə təmin edirdi ki, buna görə də Fordun 75 illiyi şərəfinə fürer yubilyarı Üçüncü Reyxin əcnəbilər üçün ali mukafatı – “Alman Qartalının böyük xaçı” ilə mukafatlandırdı. Alman səfiri avto maqnatın sinəsindən svastikalı xaçı şəxsən asmaq üçün hətta Detroyta səfər belə etmişdi. Ford bu hədiyyəyə heyran olur. 30 iyul 1938-ci il yubiley günündə təşkil edilmiş böyük bayram naharında 1500-d ən çox ən varlı Detroyt sakinləri iştirak edirdi. Hətta İkinci Dünya müharibəsinin başlaması ilə belə Ford nasistlərlə əməkdaşlığa son qoymadı. 1940-cı ildə Ford Almaniya ilə mübarizə aparan İngiltərə təyyarələri üçün mühərrik yığmaqdan imtina edir, həmin zamanda da Fransanın Puassi şəhərində onun yeni zavodu Hitler ordusu üçün vermaxtın silahlandırılmasına keçən avia-mühərriklər, yük və minik maşınları istehsal edir. “Ford” filialı 1941-ci ildən sonra da işğal olunmuş Fransada vermaxt üçün yük maşınları istehsal etməyə davam edirdi, onun Əlcəzairdəki digər filialı isə general Rommeli yük və zirehli maşınlarla təhciz edirdi. Hətta 1943-cü ildə Soveti İttifaqı hitlerçilərlə qanlı döyüşlər aparanda Fordun fransız filialları xüsusi olaraq Almaniyanın xeyrinə çalışırdı. “Beş tonluq” yük maşınları və minik “fordları” vermaxtın əsas ordu nəqliyyatı idi. Korporasiya üçün əsas olan gəlir məsələsi idi, onu istənilən yolla qazanmağa çalışırdı. Müharibənin sonunda mütəffiqlərin aviasiyası Puassidə yerləşən zavodu bombaladı, amma Fordun Kölndə yerləşən zavoduna toxunmadı, baxmayaraq ki, qədim şəhərin tamamilə dağıdılmışdı. Maraqlıdır ki, müharibədən sonra “Ford” şirkəti, onun əsas rəqibi “General Motors” kimi, vəkillən sayəsində ABŞ hökumətidən “onların düşmən ərazisində yerləşə mülkiyyətinə dəymiş zərərə görə” kompensasiya almağa müvəffəq oldu.. 

“Ford” alman hərbi maşınının yaradılmasında əli olan yeganə amerika şirkəti deyildi. İkinci Dünya müharibəsinin başlanmasına yaxın amerika korporasiyalarının öz alman filiallarında və nümayəndəliklərində yerləşən əmanətlərinin cəmi 800 milyon dollara təşkil edirdi. Ford şirkətinin kapitalı – 17,5 milyon, Standard Oil of New Jersey (bugün Exxon adı ilə fəaliyyət göstərir) – 120 milyon, General Motors – 35 milyon, ITT – 30 milyon.

Beləliklə, amerika şirkətləri reyxin aviasiyası üçün  minlərlə avia-mühərrik və , ən əsası, onların istehsalına lisenziya vermişdilər.Məsələn, Almaniyanın ən böyük nəqliyyat təyyarəsi olan “Yunkers-52”  -nin təhciz olunduğu BMW “Xornet” mühərriki Prat & Whitney amerika şirkətinin lisenziyası ilə istehsal olunurdu. Almaniyada Opel General Motors-a aid idi. Bu şirkətin zavodlarında reyxin zirehli texnikası hazırlanırdı, həmçinin Junkers-88 bombardumançılarının 50% güc aqreqatları. 1943-cü ildə General Motorsun alman filialı ilk reaktiv qırıcı təyyarə Messerschmitt-262 üçün mühərrik işləyib-hazırladı və istehsal etməyə başladı.

İBM şirkəti İkinci Dünya müharibəsi zamanı öz kapitalını 3 dəfə artırdı. Onun böyük hissəsi Hitlerlə əməkdaşlıq sayəsində əldə edilmişdi. Alman filialları vasitəsilə tədarük edilən hesablama maşınları nasistlərə qısa vaxt ərzində işğal edilmiş ölkələrdə əhalinin siyahıya alınmasına  və həbs edilməli olan insanların sayının müəyyənləşdirilməsinə imkan verdi. İBM öz hesab maşınları, texniki hissələr və xüsusi kağızlarla reyxin çox müəsissələrini, həmçinin də konslaqerləri təhciz edirdi.

Əlbəttə, ABŞ hökuməti sözdə amerika korporasiyalarının nasistlərlə əməkdaşlığına qarşı çıxırdı. Məsələn, müharibənin gedişi zamanı  belə əməkdaşlığa görə sərt cəza tədbirləri nəzərdə tutan  “Trading with the enemy act” qanunu qəbul edilmişdi. Amma işdə kapitalistlər tərəfindən bütün hakimiyyət eşelonlarına göndərilmiş  çoxsaylı lobbiçilər bununla istənilən maneələri aşmağa kömək edirdilər.

Düşmənlə iqtisadi əməkdaşlığa qarşı çıxanlar arasında olan amerikalı vəkil Ceyms Martin “Biznes Qardaşlığı” kitabında yazırdı: “Almaniyada bizə mane olan almanlar deyildi, amerikalı biznesmenlər idi. Bizə mane olanlar Birləşmiş Ştatlarda fəaliyyət göstərirdilər, amma açıq fəaliyyət göstərmirdilər. Bizə mane olan konqress tərəfindən təsdiq olunmuş hər hansı bir qanun, ABŞ prezidentinin əmri, prezidentin və ya hər hansı kabinet üzvünün siyasi kursun dəyişilməsi haqda qərarı deyildi. Qısası, formal olaraq bizə “hökumət” mane olmurdu. Amma bizə, aydın olduğu kimi, hökumətin hərəkət etdiyi vasitələri əlində saxlayan qüvvələr mane olurdu. Getdikcə böyüyən iqtisadi güc qarşısında hökumət tamamilə gücsüzdür, və əlbəttə ki, bu təzə xəbər deyil”.

Hətta Almaniya ABŞ-a müharibə elan etdikdən sonra belə bir sıra nəhəng amerika şirkətləri Ağ Evin verdiyi imkanlar sayəsində Hiterlə əməkdaşlığı davam etdirirdi.

Neft şirkəti  Standard Oil of New Jersey (Exxon) nasistləri benzinlə təmin edirdi, “neytral” İspaniya almanları formal olarq Madrid üçün nəzərdə tutulmuş  amerika  “qara qızılı” ilə təhciz edərək, demək olar ki, xüsusi olaraq vermaxt üçün işləyirdi. Hətta 1944-cü ilin ilk aylarında Almaniya İspaniyadan aylıq 48 min ton neft ixrac edirdi.

Digər strateji xammal – kauçuk ilə də eyni şey baş verirdi. Ştatlar öz ordusunu xammalla təhciz etmək qabiliyyətində olmayanda, xüsusilə sintetik kauçukla, Standard Oil Hitler Almaniyası ilə müqavilə bağlamışdı ki, bu müqaviləyə əsasən şirkət müntəzəm olaraq okeanın o tayına – Almaniyaya, İtaliyaya və Avstriyaya xammal, yanacaq və kauçuk tədarükünü həyata keçirməyi öhdəsinə götürürdü. Nəticədə amerika ordusu heç nəsiz qaldı – lazımi xammal tədarükü Rokfeller klanı tərəfindən 8 il qabağa yazılmışdı. ABŞ İkinci Dünya müharibəsinə qatılanda amerika hökuməti alman konsernlərindən alınmış kauçuk və digər lazımi xammalları satan tədarükçü ingilis kontoru ilə razılaşmağa məcbur oldu. Beləliklə, amerikalılar üçüncü şəxslər vasitəsilə elə öz xammallarını əldə edəndə Standard Oil həm bu, həm də digər tərəfdən yüksək gəlir əldə edirdi.

1942-ci ildə ABŞ-da kiçik skandal baş verdi: Standard Oil qəsdən ABŞ ordusu üçün metanol tədarükünü azaltdı. Metanol təbii qaz və sintetik kauçuk əsasında yağlayıcı maddələrin istehsalı üçün istifadə olunurdu. Nəhayət, 1943-cü ildə Rokfellerlər işğal edilmiş  Fransaya 25 min ton ammonium sulfat və 10 min ton pambıq satılmışdı, baxmayaraq ki, bu malların çatışmazlığı Birləşmiş Ştatlarda çox hiss olunurdu.

Bundan başqa, almanlara okeanın o tayından sintetik kauçuk, aviasiya və nəqliyyat sənayesi, tanklar  üçün texniki hissələr də gəlirdi. Müharibə ərzində Almaniyanın ABŞ-dan aldığı 1100 ton volfram xüsusən qiymətli idi. Məlumdur ki, volfram tank əlehinə snaryadların hazırlanmasında və elektrik sənayesində əsas vacib komponentdir.

Amerika korporasiyaları Reyxə hərbi layihələrlə də kömək edirdilər. Müharibənin qızğın vaxtı Morqan-lar tərəfindən nəzarət olunan ABŞ-ın “İnternational Telephone Telegraph” çoxmillətli telefon korporasiyası alman kolleqaları ilə əl-ələ İsveçrə ərazisində işləyirdilər. İTT-in sərmayəçilərindən biri Təhlükəsizlik Xidmətinin siyasi kəşfiyyat rəisi Valter Şellenberq  idi. İTT başçısı polkovnik Sostenes Ben müharibə zamanı idarə olunan aviabombaların təkmilləşdirilməsində nasistlərə köməklik edirdi. Belə bombaların köməkliyi ilə  almanlar barbar kimi Londonu dağıdırdılar, xeyli sayda gəmiləri batırırdılar və məhv edirdilər. Taleyin ironiyasından, belə gəmilərin içərisində amerikanın “Savanna” gəmisi də vardı.

Nyurnberq prosesi zamanı “ReyxsBank”ın rəhbəri  və iqtisadiyyat naziri Yalmar Şaxtı muhakimə edərkən, o Opel-in General Motors ilə əlaqələrini xatırlatdı və ittiham olunanlar kürsüsündə amerikan biznesinin kapitanlarının da əyləşdirilməsini təklif etdi. Təbii ki, təklif qəbul edilmədi.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistlərinə məxsusdur

Məşhur aktyorlar ABŞ siyasətinə qarşı

Kino sənəti yaranan gündən ABŞ hökumətinin akter-rejissor qrupunu görməyə gözü yox idi. Kinomatoqrafiya sahəsində İlk “xalq düşmənləri” siyahısını hələ 20-ci illərdə FKİ-nin ilk direktoru Edqar Quver hazırlamışdı. “Soyuq müharibənin” başlamasından sonra konqressmenlərdən biri Hollivudu “bolşeviklərin mənzil qərargahı” adlandırmışdı. Bu da qara siyahının formalaşmasına işarə idi. 1947-ci ildə Konqressin təkidi ilə on aktyor işdən azad edilmişdi, otuzdan çoxu əmək haqqlarının azaldılması ilə qurtulmuşdu. Sonralar bu siyahi artmağa davam etdi. Qovulan məşhur aktyorlar arasında Xemfri Boqart,Çarli Çaplin, Ketrin Xepbörn, Kirk Duqlas və bir çox başqaları vardı.
ABŞ hökumətinin apardığı siyasəti tənqid edənlər arasında kino aktyorları da az deyil. Məsələn, 2004-cü ildə Oskar mükafatının təqdimat mərasimində rejissor Maykl Mur birbaşa əsas tribunadan səslənmişdi: “Utanın, cənab Buş! Siz insanları yalançı bəhanələrlə müharibələrə yollayan yalançı prezidentsiz.” (Azərbaycanda isə musavatçılar Buşun portreti ilə dolaşırdılar, mitinqlərə çıxırdılar.)
2006-cı ildə aktyor Corc Kluni İraq və Əfqanıstandakı müharibə əlehinə etiraz edərək modjaxed saqqalı saxlamışdı.
Şon Penn Washington Post-a Buşu açıq tənqid edən qəzəbli məktublar göndərmişdi.
Rejissor Spayk Li əmindir ki, Meksika körfəzində British Petroleum platformasının dağılması ilə yaranmış qlobal ekoloji fəlakətin səbəbkarı Obamadır. Hollivudun əfsanəsi Robert Redford da eyni fikirdədir.
“ Mən Obamanı dəstəkləyirdim, çünki o söyləyirdi ki, biz təmiz havanı,suyu və torpağı qorumalıyıq. Amma əgər əksinə davanacaqsansa, doğru şeyləri söyləmək azdır. Prezident isə seçkilərdən sonra elə qərarla dünyanın ən çirkli enerji layihələrindən birini - Keynston XL boru-kəməri layihəsini dəstəklədi... Bir çoxları kimi mən də özümə sual verirəm, bu insanın verdiyi sözlərə inanmaq olarmı?” – Robert Redford Huffington Post-da yazır.
“Obamanın xarici siyasətinin bədbəxtliyi səriştəsizlik təcəssümüdür. Prezident Obama ölkə tarixində ən pis prezidentdir.” – Endi Qarsiya narazılıq edir.
Obamanın ən sərt tənqidçilərindən olan Mett Deymon : “ Administrasiyanın çox fəaliyyəti məndə sual doğurur. Amma pilotsuz təyyarələrin istifadəsi, telefon dinlənilmələri, internet monitorinqlər – bu artıq həddi keçmək deməkdir. Cimmi Karter dedi ki, biz artıq demokratik cəmiyyətdə yaşamırıq. Əgər eks-prezient bunu deyirsə, bu haqda düşünmək lazımdır”.

Leninin və Stalinin zamanında tez-tez partiya təmizləməsi aparılırdı. Bugün çoxları “partiya təmizləməsi”nin nə olduğunu bilmir, hətta absurd şəkildə düşünürlər ki, “partiya təmizləməsi” – həbs və düşərgə deməkdir. Bunu aydınlaşdıraq:

Təmizləmə (“Partiya sıralarının təmizlənməsi”) – irəli sürülmüş tələblərə uyğun olaraq partiya üzvlərinin yoxlanmasına yönəldilmiş təşkilati hüquqi müəsissələrin məcmusu və dövlət aparatının şpionlar,diversantlar,ziyankarlar,korrupsionerlər, provakatorlar, dövlət pulunu oğurlayan insanlar kimi dövlət düşmənlərindən təmizlənməsidir.

Lenin insanda partiya biletinin çoxluğunu heç vaxt ona üstünlüklər qazandıran indulgensiya hesab etməyib. Heç bir partiyaya üzv olmamaqla (partiyasız) eyni qiymətləndirilib. Bu haqda onun 26.02.1920-ci il tarixli məktubunu nəzərdən keçirək:

“V.N.Lobova, A.E.Minkinə, E.M. Yaroslavskiyə

26.02.1920-ci il

Yoldaş Lobova,Minkinə və Yaroslavskiyə, əgər onlar Permdə yoxdurlarsa, o zaman Perm quberniyasının kommunist partiyasının digər üzvlərinə.

Ərizəni təqdim edənlər – yoldaş Fedor Samsonoviç Sannikov, Qriqoriy İvanoviç Mixalev, Platon Pavloviç Moskalev mənim yanıma Kalinindən gəliblər.

Onlar partiyasızdırlar, amma çox yaxşı vicdanlı şəxs təəssüratı oyadırlar. Partiya tərkibinin yenidən qeydə alınmasını və yoxlanmasını xahiş edirlər. Yerli partiyada çoxlu pis elementlərin olduğunu söyləyirlər.

Onların istəyini yerinə yetirməyinizi çox xahiş edirəm. – Yoxlamanın nəticələri haqda məni  məlumatlandırın. Şəxsən tanıdığınız və tamamilə etibarlı partiya (Usol və Usol qəzası vilayətinin ) üzvlərinin adlarını mənə xəbər verin”.

KAPİTALİZM İNSANLARI VƏ PLANETİ MƏHV EDƏCƏK

Biz təhlükəli zamanda yaşayırıq, xüsusilə mənəvi planda təhlükəli. Bir neçə yüz lovğa və hakimiyyətə sahib insan ( onları bilderberqlər, illüminatilər, trilateralistlər adlandırmaq olar) “ticarət və təsəvvür” adına birlikdə dünyanı idarə etmək qərarına gəliblər – “yeni dünya niazmımın” birinci versiyasının  və ən ilk konslaqerlərin banisi Sesil Rods vaxtilə belə qərara gəlmişdi.

Beləliklə, bizi oliqarx-humanitarilər, zəngin təxəyyülə sahib, amma yeniyetmə əxlaq səviyyəli insanlar idarə edir – onlar nefti prinsiplərə, faydalı qazıtıları – bizi hər şeyə qarışmağa məcbur edən saysız  əxlaqi göstərişlərə qatırlar. Müharibələri alovlandıranlar öz hərəkətlərinə bəraət qazandırmağı xoşlayırlar. Bütün bunlar – sanki Hitlerin vaxtında olduğu kimi, o “özününküləri”, yəni almanları müdafiə etmək üçün Çexoslavakiyanı işğal etməlidir, sonra isə Dansiq sakinlərinə kömək etmək üçün Polşanı, və əlbəttə ki, daha sonra Qərb əhalisini “kommunizm şərindən” müdafiə etmək üçün SSRİ-yə hücum etməli idi  (nasistlər, növbəti qırğını törətməzdən əvvəl onunla öyünürdülər ki, Qərbin mirasını qoruyurlar!)

Və bugün Qərb Liviyaya, Suriyaya və ya Livana hücum edəndə və bombalar səpəndə, növbədə isə yazıq İrandır, hər tərəfdə dinc sakinlər əzab çəkəndə, biz adəti üzrə güman edirik ki, bütün bunlar xeyirin müdafiəsi və şərlə mübarizə üçündür. Öz inamsızlığı və məlumatsızlığı sayəsində aparıcı qərb KİV-i, həmçinin, siyasətçilər, hərbiçilər və sadəcə avantyuristlər özlərini inandırıblar ki, xeyirin qalib gəlməsi üçün onlar bu şəkildə şəri cəzalandırırlar – qoy xeyir Suriyada və ya başqa yerdə pis modjaxed rolunda çıxış etsin. Real faktlarla belə bacarıqsız davranış, həm Avropada, həm də Amerikada bizim borcumuzun, bizim nəzarət olunmayan miqrasiyamızın,bizim sosial planda narahtlığımızın, həmçinin işsizliyin və zəifliyin mövcudluğunu izah edir.

Həmçinin bu sualı da nəzərdən keçirmək lazımdır: biz nədə və niyə səhvik? Bu sualla əlaqədar Leninin imperializm haqda şedevr əsərini (“İmperializm kapitalizmin ali forması kimi”) yenidən oxudum. O vaxtdan bəri çox şey dəyişib, xoşbəxtlikdən əksər dövlətlər üçün (onlar daha acından ölmürlər və demokratik müstəmləkə hakimiyyətinin qamçısı altında əyilmirlər) , amma çox şey olduğu kimi qalıb. Dünyadakı imperial və barbar hərəkət dəyişməz olaraq qalır, istisna olan budur ki, indi yeni çevriliş törətməkdən ötrü  Hindistana və ya Çinə hücum etmək elə də asan deyil və Rusiya bugün çox güclüdür və çox mütəffiqlərini uğurla müdafiə edir. Əlbəttə, indi dünyanı idarə edən gizli cəmiyyətlər qərb xalqlarını müflis etməyə, onların sənayesini qloballaşdırmağa və immiqrasiyanı inkişaf etdirməyə qərar veriblər.. nə isə, narazılıq etməyəcəm, axı hələ Leninin zamanında ağıllı elitalar yalnız bəzi şəxsi mədənləri öz əllərinə keçirərək və xarici maraqlarını müdafiə edərək Avropanı  məhv etmək qərarına gəlmişdilər... Beləliklə, öz əsərində Lenin çürüyən kapitalizmi, iqtisadi parazitizmi və üç yüzlər oliqarxiyasını çox pisləyirdi.

Bundan əlavə, etiraf etməliyəm ki, Vladimir Leninin kitabının ən maraqlı hissəsi çox da məşhur olmayan, Xobson adlı  gözəl britaniya yazıçısının sitatı üzərində qurulur. Lenindən fərqli olaraq Xobson marksist deyildi və bəlkə də məhz bu bizim humanitar elitanı hərəkətə gətirən səbəblərin  başa düşərkən onun fikirlərinə daha çox intuitivlik və incəlik verir. Qəddar və xəsis biznesmen kapitalist ola bilər, bununla belə pis mənada həqiqi idealist də. Xobson bu haqda belə yazırdı:

Patriotizm,risk,macəra axtarışı,hərbi tədbir, siyasi ambisiyalar və filantropiya kimi qeyri-iqtisadi faktorlar İmperiya ekspansiyasında vacib rol oynamağa başladığı halda maliyyəçilərə böyük nüfuz verilir, tarixə iqtisadi baxış isə olduqca daralır.

Xobson imperializm ideyalarını irəli çəkən macəra axtaranların və  yazıçıların (Kipplinq,Vern,Xaqqard və digərləri), həmçinin missionerlərin,səyyahların,idmançıların,alimlərin oynadığı burada rolun mənfi cizgilərini göstərir. Qərb imperialisti bütün dünyanı  inandırmağa çalışır ki, ilahi gücün istifadəsinə yalnız onun haqqı var və o “sivilizasiyanın irqləri və tipləri arasındakı fiziki mübarizənin tamamilə tabe və ya məhv edilməsi haqda qanunu yalnız o yerinə yetirə bilər”. Ən aşağı irq qara və ya sarı olduğuna görə yox olmamalıdır, daha az əxlaqlı olduğuna görə yox olmalıdır! Bugün ərəblərlə məhz bu baş verir – istər onlar fələstinli,istər iraqlı,suriyalı və ya liviyalı.

Əlbəətə, 1900-cu ildə heç bir Avropa xalqı imperializmin xeyirində əmin deyildi. Avropada həyat çətindir, dəhşətli bərabərsizlik mövcuddur və çox insanlar azad ölkələrə,bizim müstəmləkələrə deyil, köçməyə məcburdurlar. Əlavə edək ki, müstəmləkəçilik müharibələrinə ayrılan xərclər olduqca çoxdur. Buna görə də, Xobsona görə, imperialist bankirlər,ticarədarlar və onların filialları diqqəti humanitar əsaslara cəlb edirlər, qazetlər alırlar, səyahətlər haqda kitablar nəşr edirlər, qəhrəmanlıq və olmayan əməllər tərənnüm edirlər. Onlar əliaçıq missionerləri, səyahətçiləri  və bütün Alen Kvatermeynləri və Fileas Foqqovları çox sevirlər...

Bugün isə biz terroristlər haqda kitablarla və ya romanlarla, uydurulmuş  reportajlarla, saxta hücumlarla, saxta rəqəmsal fotoşəkillərlə və s. yüklənmişik  - və bütün bunlar, misal üçün, İraqda və ya Əfqanıstanda müharibəyə xərclənmiş “üç milyard dolları” (Co Ştiqlis) izah etməkdən ötrüdür. Biz hamımız amerikan-ispan müharibəsinin başlanması ərəfəsində Rendolf Xristin söylədiyi məşhur ifadəni xatırlayırıq : “Mən müharibə istehsal edirəm”. O da hərbi prosesin başlamasına xidmət edən saxta hücum idi.

İmperializm iyrənc şəkildə pulda, asan gəlirdə maraqlıdır,bundan əlavə o adətən saxta əxlaqa, yanlış etikaya və  anarxik müdaxilə siyasətinə əsaslanan ağılsız siyasət vasitəsilə yeridilir. Qərbli oliqarx həmişə xeyirxah olmaq istəyir, hətta, Oskar Uayld dediyi kimi,  “ vicdanımıza qorxaraq əməl etsək belə”.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistlərinə məxsusdur 

Bu, Fəthullah Gülənin Pensilvaniyadakı malikanəsidir. Halal adamdır, alın təri ilə qazanıb, qazanır: olmayan cənnəti beyinsiz dolandırıcılara satır. Təbii ki, beyinsiz dolandırıcılar da zənn edirlər ki, imam-molla Fəthullah Gülənə biat və təzim etməklə günahları bağışlanacaq və cənnətə düşəcəklər. Bütün dini liderlərin "uğurları" zatən bu psixologiyanın üzərində qurulub.
Gördüyünüz kimi, Fəthullah Gülən ömür boyu nəfsi ilə mübarizə aparıb və Türkiyəyə "hizmət" edib.

P.S. Qaranlıqçı "nurçular" belə məqamlarda onun məktəblərindən filandan danışırlar. Məktəblər ona öz təriqətinə savadlı manqurt böyütmək üçün lazımdır. O ölkə ki, onun təhsil nazirliyi, təhsil sistemi Fəthullahın məktəbinə möhtacdı, aciz və mənəviyyatsız ölkədir. Azərbaycan kimi. Sosializm dövrümüzdə hamı dövlət məktəbində oxuyub, repetitor yanına tək-tük halda gedib, o da ki ali məktəb imtahanlarına 2-3 ay qalmış və sırf bir ya iki fənndən. Yanı Fəthullahın məktəbləri olmadan da sosializm dövrümüzdə hər kəsin ən yüksək səviyyədə təhsil almağa bərabər haqqı və imkanı vardı.

MİQRANT-UŞAQLAR VƏ YA DEMOKRATİYA QURUCULUĞU HAQDA QEYDLƏR

  KİV-in yaydığı məlumatdan: Böyük Britaniyanın baş naziri XX əsrdə min uşağın keçmiş ingilis müstəmləklərinə göndərilməsi proqramına görə üzr istəməyi planlaşdırır. Proqrama əsasən “yoxsul ailələrdən olan uşaqları “yaxşı həyat” üçün Avstraliya,Kanada və digər ölkələrə göndərirdilər. Amma bu uşaqlardan bəziləri orada amansız rəftara məruz qalırdılar, çoxları fermalarda muzdur idilər.

Belə bir inglis proqramı XX əsrdə fəaliyyətdə olub!

(Qordon Braunun üzrxahlığı haqda xəbəri BBC-nin saytından oxuya bilərsiz:

http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/8361025.stm )

“Yalnız 40 il əvvəl sona çatdırılan miqrant-uşaqlar Proqramına əsasən yoxsul uşaqları Avstraliyaya, Kanadaya və onları “yaxşı həyat” gözləyən digər ölkələrə göndərirdilər”. “Hökumət  məmurları yeni ildə üzr istəməkdən ötrü proqramın sağ qalmış iştirakçıları ilə məsləhətləşirlər”.

Avstraliyanın baş naziri də eyni zamanda üzr istəyib. O, etiraf edib ki, “1930 və 1970-ci illər arasında sığınacaqlarda və uşaq evlərində saxlanılan təxminən 500000 uşaq pis rəftara və əzaba məruz qalıb”. 

“Onlar İngiltərədən məcburi göndərildiyindən uşaqların əksəriyyətinə yalandan demişdilər ki, onların valideynləri ölüb və qarşıda onları zəngin həyat gözləyir. Əksər valideynlər bilmirdilər ki, onların uşaqlarını 3 yaşından Avstraliyaya göndəriblər”.

Hökumətlə əlbir olan qəyyumluq agentlikləri guya uşaqları işıqli gələcəyə göndərirdilər, amma əksər hallarda bu gələcək sahələrdə iş, çox ağır zəhmət, fiziki,psixoloji və cinsi zorakılıqla başa çatırdı.

Bu haqda daha ətraflı məlumatı Avstraliya parlamentinin sənədlərindən öyrənə bilərik.

Parlamentin miqrant-uşaqlara həsr olunmuş sosial müdafiə Seksiyasının məlumatından oxuyuruq ki, “Bu, Avstraliyaya 1920 və 1967-ci illər arasında gəlmiş uşaqlardır”. “1922-ci ildən 1937-ci ilə kimi Empire Settlement Act qanununa uyğun olaraq, Britaniya hökuməti insanların Krallığın  xarici dominionlarına köçürülməsinə imkan yaradan özəl təşkilatlara köməklik göstərirdi. Bu qanun birbaşa uşaq miqrasiyasının təşkil edilməsinə yönəlməsə də, buna baxmayaraq, o qeyri-hökumət təşkilatlarına Britaniya imperiyasının müxtəlif hissələrinə uşaq göndərmək imkanı verirdi”.

Beləliklə, “1967-ci ilə, bu sistem öz işini sona yetirənə kimi Birləşmiş krallıqda 9 aylığından səkkiz yaşına kimi təxminən 150 000 uşaq çıxarılmışdır, çoxu Kanadaya aparılmışdır. Uşaqların müstəmləkələrə göndərilməsinin əsas məqsədi Kanada, Rodeziya,Yeni Zelandiya və Avstraliya dominionlarının “yaxşı ağ materialla” məskunlaşdırılması olub”.

Ardınca qeyd olunur ki, “Avstraliyaya aparılmış uşaqların dəqiq sayı məlum deyil. Müxtəlif hesablamalara görə, bu say 1947-ci ildən 1967-ci ilə kimi olan dövr ərzində 7000-dən 10 000-ə kimidir.

Uşaqların müstəmləkələrə göndərilməsi proqramının özəlliyi, nəticədə Nümayəndələr Palatasının səhiyyə üzrə Komitəsinin müəyyən etdiyi kimi,  bu idi ki, “uşaqlar böyük, adətən təcrid olunmuş müəsissələrə yerləşdirilirdilər, harda ki, sərt, bəzən qəsdən ağır iş rejiminə və nizama məruz qalırdılar. Bu müəsissələrin işinə faktiki olaraq nəzarət olunmurdu, onlar yoxlanılmırdı və nəzərdən keçirilmirdi”.

Bugün Britaniyada belə uşaqların valideynlərinin, qohumlarının axtarışı ilə məşğul olan miqrant-uşaqlar cəmiyyəti fəaliyyət göstərir. Cəmiyyətin saytında miqrant-uşaqların taleyi ilə bağlı məqalələr də yerləşdirilir.

Belə məqalələrdən biri ilə tanış olaq:

Uşaq şəhərciyi Bindoon: Böyük Britaniyanın itkin uşaqları haqda acı həqiqət

 Uşaqlar şəhərciyi Bindoon: bu altı aylıq Saumqetpton reysindən sonra günəşli gündə Qərbi Avstraliyanın Frimantl şəhərində gözlərini qırparaq enən solğun simalı yeniyetmələr üçün macəra düşərgəsinə bənzəyirdi. Onların arasında Lori Xumfreis də vardı, hansı ki, bol yeməklə dolu olan və uşaqların məktəbə atla getdiyi  “süd və bal torpağında” səbirsizliklə  yeni günü gözləyirdi. Ən azından ona belə söyləmişdilər.

1947-ci ilin sentyabrı idi və SS Asturias 147 oğlan və qız uşağı ilə yenicə lövbər salmışdı... Xumfreis və oğlanlar Məsih Qardaşları katolik ordeninin rəhbərlik etdiyi təcrid edilmiş Bindoon müəsissəsinə göndərilmişdilər.

Birinci şok boş mənzərədən oldu, ikinci – onların düşdüyü atılmış fermanın görünüşündən.  Oğlanlar özləri Bindoon uşaq şəhərciyini qurmalı idilər, və içərilərində 10 yaşı olan uşaqlar işə başladılar:məktəb, yataq otağı, mətbəx qurmağa. Onlar torpağı külüng və bellə yarırdılar, yandıran istidə betonu əlləri ilə qarışdırırdılar. İşin öhdəsindən gəlməyənləri döyürdülər, bəzən sümüyü sınana qədər.

Amma sidiyi saxlamamaq və ya əsasən çörəkdən ibarət olan dietanı müxtəlif etmək üçün meyvə oğurlamaq kimi “cinayətlərin” cəzası olan küt  kötəklər ən qorxulusu deyildi. Uşaq şəhərciyində cinsi zorakılıq geniş yayılmışdı, oğlanlar öz dindar qəyyumlarını “xristian pederastlar” adlandırırdılar. Bu qara rejimə boyu 6 fut hündürlüyündə və çəkisi 17 staoun olan rahib Frensis Kini nəzarət edirdi. “Ən sadəsi onu sadist adlandırmaqdır”, - deyilənə görə Ximfreis 1947 və 1967ci illər arasında Avstraliyaya göndərilən 10 000 britaniyalı uşaqdan biridir...

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistlərinə məxsusdur

QOZBEL AT

Hər cür burjuaziyanın ən sevimli olduqca qozbel siyasi yalanı SSRİ-də kütləvi siyasi repressiyalardır. Bu haqda nələr uydurmadılar: bolşevik repressiyaları, Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsinin repressiyaları, qırmızı terror, Daxili işlər Xalq Komisarlığının, Fəhlə-Kəndli Qızıl Ordunun apardığı repressiyalar, Yejov repressiyaları, Beriya repressiyaları, və ən yüksəkdə - Stalin repressiyaları. Tribunada,ekranda, siyasi politrop səhifələrində çıxış edən hər bir demokrat – teatr axmaqlarından tutmuş (xalq artistləri ilə qarışdırmaq lazım deyil, həqiqi xalq artistləri ilə) heç vaxt öz personasından başqa digər şeylərlə maraqlanmayan xırda alverçilərə qədər, - yeri düşdü-düşmədi mütləq Sovet hökumətini,sovet insanlarını,kommunist-bolşevikləri təhqir edir. Uğurları bütün sahələrdə dünya tərəfindən qəbul olunmuş SSRİ-i həyatının istənilən dövrünü qeyd edirlər, və heç biri inqilabdan əvvəlki irtica dövrünün repressiyaları haqda,  nə vaxt ki, yalnız 1907-1909-cu illər ərzində istintaqsız və məhkəməsiz təxminən 15 min insan,əsasən də kəndlilər, asılmışdı,güllələnmişdi,öldürülmüşdü, doğranmışdı, bir söz belə demir. 10 il ərzində  Əfqanıstanda həlak olmuş sovet hərbiçilərinin sayı qədər. Bu hərbiçilər heç olmasa öz ölkələrinin dövlət maraqları uğrunda həlak olmuşdular. Bəs sadə peşə sahibləri olan həmin dinc insanlar dinc zamanda nə üçün həlak olmuşdular? Və heç bir demokratiya hərisi  reformator qurbanlarını yad etmir.

İstənilən savadlı insana aydındır ki, Stalin repressiyaları haqda miflər təkcə edilmiş hərəkətlərə görə məsuliyyət qorxusuna görə söylənilməmişdir. Rəhbərlərin böyük Qərbin etimadını qazanmaq istəkləri vardı. Eyni zamanda da sovet insanlarından anti-sovet  sosial təbəqə yaratmaq lazım idi. Qorxulu miflər istənilən kampaniya ərəfəsində, istər seçki olsin,istərsə də qiymətlərin növbəti dəfə qaldırılması, aktiv istifadə olunurlar. Sovet hakimiyyətinin apardığı repressiyaların mifi fonunda müasir əsl repressiyalar çox da qabarıq görünmür.

ABŞ-ı bizə siyasi azadlıq və demokratiya nümunəsi kimi təqdim edirlər və 1948-ci ildən bu günə kimi qüvvədə olan anti-amerika fəaliyyətinə görə Makkarti qanununa əsasən milyonlarla insanın repressiya olunması haqda heç nə danışmırlar. Hollivud o vaxtlar hələ gənc R.Reyqanın iştirakı ilə FKİ tərəfindən tamamilə təmizlənmişdi. Heç bir sovet studiyasında belə bir şey olmamışdı.

Rusiyada və SSRİ-də repressiyalarla və insan ölümləri ilə bağlı hadisələrə nəzər salaq.  Petroqrad və onun ətrafında 1917-ci ilin fevral burjua inqilabı təxminən 50 min jandarmın, polisin,ordu və donanma zabitlərinin ölümünə səbəb olmuşdu. (Xalqda ağ-mavi rəngli güc qüvvələrinə qarşı nifrət böyük idi). Bolşeviklərin bu etirazlarla heç bir əlaqəsi yox idi. Oktyabr sosialist inqilabı 6 min insan ölümü ilə başa gəldi. Hamıya məlumdur, hakimiyyəti itirən sinif vətəndaş müharibəsini başlayır. 1917-ci ilin oktyabrında hakimiyyəti itirən burjuaziya idi və  elə o da, özünə gələn kimi, Vətəndaş

İşçilərin,kəndlilərin,qızıl əsgərlərin, qadınların vəhşi kütləvi zorakılıqları və qətlləri barəsində sovet mənbələrinin əl vermədiyi ağ mühacirlərin memuarlarından öyrənmək olar. Ağqvardiyaçılar vəhşilikdə faşistlərlə bəhsə girə bilərlər.

1918-ci ilin iyulunda Buquruslan qəzasında kəndli üsyanın yatırılmasında o vaxtki demokratlar tərəfindən 500 kəndli qətlə yetirilmişdi. Samarada həmin demokratların geriyə çəkilən  “xalq ordusunun” ardınca getməkdən imtina edən 900 yeni əsgər güllələnmişdi. Çişmada əsir olan 121 qızıl əsgər güllələnmişdi. Bütün bunlar ağ-mavi-qırmızı zolaqlı bayraq altında 3-4 həftə ərzində kiçik regionda bazar uğrunda törədilmişdi. Tək-tək törədilmiş qətlləri nəzərə almaq çətin idi.

Elə həmin 1918-ci ilin iyulunda Sovet Rusiyasının 22 quberniyasında sovet və partiya işçilərinə qarşı əksinqilabçı təşkilatlar tərəfindən 414, avqust ayında 289, sentyabrda- 6010 terror hadisəsi baş vermişdi.

1918-ci ilin iyul ayından 1919-cu ilin fevral ayına kimi Ümumrusiya Fövqəladə Komissiyası (ÜFK) tərəfindən siyasi əsaslara görə 4686 nəfər və 800 cinayətkar güllələnmişdi. 1918-ci ilin may ayından dekabr ayınadək ağ qvardiyaçılar təkcə 13 quberniya üzrə 22780 insan edam etmişdilər.

1918-ci ilin sentyabrından 1920-ci ilin dekabrınadək Fəhlə-Kəndli Qızıl Ordusu 2,2 milyon insan itirmişdi. Bunlardan 800 min nəfər ölü və itkin düşənlər, 1 milyon 390 min nəfəri aclıqdan və xəstəlikdən ölənlər idi. Aclıq və yatalaq Sovet Rusiyasının dinc əhalisini də məhv edirdi. Həmin vaxt Krasnov,Denikin, Vranqel hökuməti isə pul,silah,sürsat,döyüş sürsatı, tank və təyyarələrin əvəzində taxılı ölkə xaricinə daşıyırdı. Çörəyi çörək quberniyalarından oğurluqla alırdılar. Bu haqda burjua tarixçiləri və təbliğatçıları susurlar. Bunun əvəzində “sivilizatorların” blokadasında aclıq çəkən işçilər üçün taxıl hazırlayan sovet ərzaq sapalağı dəstələri haqda nə qədər danışırlar.

Bacılarımdan biri, keçmiş baş həkim və Moskva şəhər Sov.İt.KP bürosunun üzvü 1932-ci ildə babamızın qolçomaqlıqdan salınmasını 12 ildir ki, təkrar edir. Kaluqa qumunda  və gilində öz zəhmətkeş əməyinlə varlana bilməzsən, baxmayaraq ki, Sovet hökuməti zamanı torpağı ailə üzvlərinin sayına görə bölürdülər, çarın vaxtında olduğu kimi kişilər arasında yox. 1932-ci ildə böyük uşaqlar kolxoza daxil oldular, ortancıllar Lenin çağırışına əsasən 1922-ci ildə Sibirə getdilər. Kollektivləşdirmənin başlanğıcına kimi babam Moskvaya qaçan qolçomaqların mülkiyyətini ucuz qiymətə alması hesabına varlandı. 1932-ci ildə o iki evə, iki taxıldöyən maşına, bütün mümkün inventara, əkin sahəsinə, mal-qaraya sahib idi. Öz pay torpağını işləyirdi, qonşulardan icarəyə götürürdü, uzaq kəndlərdə taxıl döyməklə məşğul olurdu. Orta imkanlı biri olduğundan, babam müntəzəm olaraq vergi ödəyirdi, qolçomaq oldu – acgözlük  onu ələ aldı. Kənd soveti maliyyə inspektoru ilə birlikdə mülkiyyətin bir hissəsini vergi ödəmədiyi üçün siyahıya aldı. Amma ailədə həddi-buluğa çatmamış uşaq vardı  (12 yaşlı) və babamın şikayətinə görə SSRİ Ali Sovetinin Rəyasət Heyəti qanuna əsasən sərt vergini ləğv etdi. Bütün qolçomaqlıqdan salmaq da bundan ibarətdir. Bir qədər sonra kənddə yaşamaq istəməyən kiçik uşaqlar Moskvaya getdilər, babam isə öz həyatının  94 yaşını 1960-cı ilə qədər doğma kəndində, kolxoza qatılmadan yaşadı. Üç çar, üç baş katib, faşist işğalını gördü və öz kəndinin və Sovet Vətəninin vətənpərvəri olaraq qaldı. Həyatının sonlarına yaxın kolxozu tərifləməyə və Xruşovu tənqid etməyə başladı. Nənəm isə babama 10 uşaq doğaraq, babamın repressiyalarına görə ondan ayrıldı və 1934-cu ildən 1978-ci ilə kimi yaşayış yerini dəyişmədən, 104 yaşına kimi Moskvanın sənaye rayonlarından birində yaşadı və həkimlərin köməyinə ehtiyac olmadan sakitcə vəfat etdi. Moskvada ətraf mühiti kim zəhərləyib: sovet təsərrüfatçıları-bolşeviklər yoxsa burjua  kapitalistlər?

Kolçakın hakimiyyəti altına düşən Sibirdə yaşayan babam isə oğlanları Ağ Orduya səfərbər edilməkdən  gizləndikləri üçün cəza verənlərdən 75 sünbə almışdı. Sovet hakimiyyəti zamanı həm fərdi təsərrüfatlı kəndli kimi,həm də kolxozda sağlam yaşadı.

20-ci illərin sonuna bütün SSRİ–də üçüncü il idi ki, kollektivləşdirmə haqda müzakirələr gedirdi. Payız-qış gecələrində Novoilinka Novosibirsk ərazisinin  fərdi təsərrüfatlı kəndliləri təsərrüfat işlərini səhmana salaraq “Pravda” qəzetinin qiraəti üçün yerli məktəbdə toplaşırdılar. O vaxtlar qazetlər şaiyə və dedi-qodu çap etmirdilər, bütün kənd sovetinə 1 qazet gəlirdi. Bir gecə qaranlıq pəncərədən tüfəng vasitəsilə açılan atəşdən daimi qazet qiraətçisi müəllim Borisov öldürülmüşdü. Qatili dərhal həbs etmək mümkün olmadı. O zamanlar milis rayon şöbələrində hətta mayorlar belə yox idi,  polkovnik rütbəsində milis komissarları görünməmişdi və eşidilməmişdi. Bəlkə də buna görə ölüm işi yalnız yarım ildən sonra araşdırıldı. Düzdür, mənim babam yarım il ölümdə şübhə bilinərək istintaq  nəzarəti altına alındı. Qətlin təşəbbüskarları qolçomaq Stuklenkonun iki qardaşı, icraçının isə onların muzdur-mordvini olması məlum oldu. Siyasi qətlə görə hər birinə 10 il iş verildi, Stuklenkolarda biri isə qaçdı. 20-ci illərin sonu 30-cu illərin əvvəlinə maksimal cəzalar belə idi.

Bəzi qardaşları və onların oğullarını və qızlarını çoxdan tanıyıram. Qardaşlardan böyüyü  “durğunluq” dövründə kənd sovetinin deputatı idi və Sovet hakimiyyətini qəsəbədə təmsil edirdi, indi rəisdir. 30-cu illərin sonunda 15 yaşında o babası və atası ilə birlikdə fırıldaqçılıqda,oğurluqda və ovçu-ostyakların öldürülməsində iştirak edirdi. 1939-cu ildə cinayətlərin üstü açıldı, ata və baba məhkəməyə cəlb olundu, gələcək deputat-rəisi azyaşlı olmasına görə azad buraxdılar. Böyük Vətən müharibəsinin sonuna yaxın orduya çağırdılar. Cəbhəyə gedib çatmamış məhkəməyə düşdü: gözətçi olarkən ehtiyatsızlıqdan ya da qəsdən anbarı yandırmışdı. Müharibə sona çatdıqdan sonra əhv olundu və bugün ona ikiqat güzəşt olunur: həm Böyük Vətən müharibəsi iştirakçısı kimi, həm də  repressiya olunmuş ailənin üzvü kimi.

Müharibə illərində dezertirlərin axtarışında köhnə təriqətli monastırların yoxlanması zamanı hazırkı və köhnə qırmızılara, həmçinin partizanlara şəxsən  işgəncə verən və onları edam edən qolçomaq cəzalandırma dəstəsinin komandiri Kurqandan olan Kuznecsov adlı biri həbs edilmişdi. Monastır rahibləri arasında əsl xristian kimi yaşamaqla gənc rahibələrdən birinə əkiz uşaq bağışlamışdı. Günahını gizlətmək üçün, yeni doğulmuş körpələri boğmuşdu. Kuznecsovu hərbi cinayətlərinə görə mühakimə etdilər, körpələrin qətli məhkəməyə naməlum  qaldı. Demokratik hökumətlər bugün pəhləvanların abidələrini dağıtmaqla bu vəhşilərə bütün Sibir boyunca “ Qəm daşı” və “ Xatirə daşı” qoyur.

1990-cı ildə təsadüf məni İrkutsk ərazisinin bir uzaq tayqa guşəsinə atdı. 85 yaşında olmasına baxmayaraq, hələ də gümrah bir qarının evində gecələdim. Moskvadan olduğumu bilərkən qarı cingiltili səslə dedi: “ Bu nədir Moskvada hansısa demokratlar peyda olublar və yalan danışırlar ki, var-dövlətə görə qolçomaqlıqdan salırdılar. Mən qolçomaq qızıyam və düzünü deyim ki, var-dövlətə görə qolçomaqlıqdan salmırdılar, dilə və pis işlərə görə salırdılar”. O, pis işlərə paxıllıq, oğurluq, tamahkarlıq üstündə intriqaları, yanğın törətməyi, banditizmi aid etdi. Belə adamları köçürən kimi, adətən bütün kənd sakinlərinin qərarı ilə, ərazidə sakitlik və əmin-amanlıq olurdu.

Mənim müharibədən əvvəlki bessarabiya xüsusi köçkünlərindən  olan yeznəm yenidənqurma illərində doğmaların və yaxınların kiçik dairəsində tez-tez deyirdi: “ Biz, xüsusi köçkünlər və onların nəsilləri, bizi ölkənin içərilərinə köçürməklə müharibədən qorduğuna görə  gərək Stalinə qızıl abidə qoyaq, özü də vaxtında”.

Elə həmin illərdə Federal Təhlükəsizlik Xidmətində işləyən qohumum mənim “Nə işlə məşğulsan?” sualıma cavab verdi ki, vətəndaşların ərizələri üzrə bəraət qazandırma ilə məşğuldur. İş deyil – başdan-ayağa cinayətkarlıqdır, siyasətlə heç əlaqəsi yoxdur.  Yazırlar, tələb edirlər, prezidentə şikayət edirlər. İki səbəb var: siyasi – narazı sosial qrupun yaradılması və maddi – güzəştlər.

Çoxları hesab edir ki, Vətəndaş müharibəsi bitdi, NKVD bütün banditləri və ağ qvardiyaçıları tutdu və dinc həyat başladı. Sovet xalqına və xüsusilə partiyaçılara,hərbiçilərə, təsərrüfat işçilərinə, ictimai fəallara və onların ailə üzvlərinə qarşı xalq düşmənlərinin terroru nə 30-cu illərdə, nə də 70-ci illərdə dayanmamışdı. Terror formaları müxtəlif idi. Hətta sovet məsuliyyətli işçilərinin azyaşlı uşaqları beə banditdən və ya trotskist-həkimdən qorunmamışdı: sübut et ki, həkim üzrlü bəhanə ilə müalicə etməyib və ya qəsdən səhv müalicə edib. Cinayətkarların əli ilə nə qədər uşaq ölmüşdü? Belə statistikanı heç kim aparmırdı, bununla məşğul olmağa heç kim yox idi, buna heç vaxt da yox idi – ölkə təsərrüfat və mədəniyyət quruculuğunun möhtəşəm məsələlərini həll edirdi.

04.06.1992-ci il “Trud” qazetində “Böyük terrorun” (1935-1939-cu illər) məxfi məlumatları nəşr olunmuşdu. Vətəndaş müharibəsinin faktiki davamı olan təxminən 5 il ərzində 53 min insan güllələnməyə məhkum edilmişdir (amma heç də hamısı güllələnməmişdi, qətl törətmişlər  və ya xariclə əlaqəsi olanlar güllələnmişdi) və 202 min insan müxtəlif müddətə  azadlıqdan məhrum edilmişdi. 1937-39-cu illərdə həbs edilmiş 10 min РККА zabitindən 70 nəfər güllələnməyə məhkum edilmişdi, yalnız  17 nəfər güllələnmişdi. Güllələnənlərin tək familyaları çox şey deyir: Tuxaçevskiy, Blüxer,Putna,Uboreviç,Feldman,Yakir,Kork. “Stalin” düşərgələrində 1935-ci il 1 yanvar tarixinə 735 min, 1936-cı il 1 yanvar tarixinə-839 min nəfər dustaq vardı. Qorbaçovun zamanında 1989-cu ildə isə 2 milyondan artıq cinayət törədilmişdi və cəmi 607 min nəfər cinayət məsuliyyətinə cəlb edilmişdi. Yeltsinin dövründə 1994-cü il RF  üzrə respublikaya cinayətkarlıq üzrə 925 min cinayət hökmü vermişdi. Onda terror və repressiyalar kim tərəfindən və vaxt aparılıb?

A.Yakovlev,D.Volkoqonov,R.Medvedev və onun kimiləri SSRİ-də repressiya olunmuş gah 60 milyon, gah da 80 milyon nəfər haqda danışanda onları başa düşmək olar: öz xainliyiniə  nə iləsə haqq qazandırmaq lazımdır. SSRİ-dəki kütləvi repressiyalar haqda hansısa Kiselev,Dorenko və ya Svanidze danışanda, onları da başa düşmək olar:  onlar özlərinin yarı nökər-yarı ağa həyatları üçün çalışırlar. Bütün bu adamlar trotskistlərin, qolçomaqların nəsilləri, şöhrətpərəstlikləri ödənməyən eqoistlərin, tamahkarlardır. SSRİ-ni pisləyənlərin içərisində Oktyabr inqilabı nəticəsində hələ doğulmamış mülkədar-maldar babasının zəngin mirasını itirmiş Soljenicsin xüsusi yer tutur. Bu azmış kimi, institutu bitirdikdən sonra Vətən uğrunda,Stalin uğrunda  müharibəyə də getmək lazım oldu, düzdür arxa təsərrüfat vzvodunda həyat yoldaşı ilə  görüşməyə icazə də verilmişdi (çox az adama bu cür “gözəl vuruşmaq” nəsib olurdu). Amma müharibədə öldürə bilərdilər ki, bu da “qəhrəmanı” “yuvaya” köçməyə vadar etdi. Olduqca qəzəbli və  şöhrətpərəst olan bu eqoist böyük yazıçı-ustad qabiliyyətinə sahib olmadığından Soljenicsin uzun illər sovet və dünya burjuaziyasının dəstəyi ilə düşərgə yazıları ilə məşğul olur. O, başqa həyat tanımayıb, 1945-ci ildən 1953-cü ilə kimi islah-əmək düşərgəsində oturması onda ilk ən güclü təəssüratları yaradır. Siyasi konyuktura Soljenicsini öz axınına saldı və qeyri-müəyyənlikdən  çıxardı, residivistlər arasında populyarlıq qazandı. 20 il ABŞ MKİ-nin köməkliyi ilə tarixi antisovet mövzusunu mənimsədi.  SSRİ-dəki repressiyalar haqda təsəvvürlər də məhz  elə bu yazılanlar üzərində qurulur.

Bu yazıçıları da başa düşmək olar. Amma Sovet hökuməti sayəsində insan olan, hazırda isə heyvan vəziyyətinə düşmüş 300 milyon sovet vətəndaşlarını  necə başa düşmək olar?

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistlərinə məxsusdur

Orignal: http://www.svoim.info/201211/?11_8_2

Коммунист / Сommunist

Kommunist. Filmin adıdır, bir kommunistin fədakarlığından bəhs edir. Tarixi filmdir, zərrə qədər də yalan, mübaliğə yoxdur. Bu filmdəki kommunist tək olmayıb, bunlardan on minlərlə, yüz minlərlə idi. Qüdrətli dövlət qurub vermişdilər... Bu filmdəki mənfi obrazlara fikir verin, onları indi də görmək olar, sadəcə indi onlar başdadı, elitadı, onlar indi hər yerdədir. Bu linki bir yerdə qeyd edin, boş vaxtınızda baxın, görün kommunist nə deməkdir, kommunistlər necə olur. Liberalların və sağçıların 1988-ci ildən uydurduqları yalanlar, verdikləri vədlər fiaskoya uğradığından ən çox təkrarladıqları böyük yalan indi Azərbaycan iqtidarının guya Sovet vaxtından qalma olmasıdır. Bu günlərdə REAL-ın baş bilənlərindən biri yenə növbəti yalan porsiyasını qusdu: deyir ki, onların namizədi İlqar Məmmədova dəstək olsanız, bu Sovetdən qalma hökuməti yıxarıq....
Bu beyinsizlərə adi həqiqəti başa salmaq olmur. ya həqiqətən beyinsizliklərinin həddi-hüdudu yoxdur, ya da qərəzlərinin... Yaş etibarilə sözsüz ki, indi iqtidarda olanlar SSRİ-də böyüyüb, doğulub... Amma bu o demək deyil ki, onlar kommunistdir yaxud "Sovetdən qalmadır". İlqar Məmmədov özü başqa ölkədə doğulub böyüyüb?! O necə, "Sovetdəb qalma" deyil?
Biz bu gün müsəlman kapitalizmi yaşayırıq, buna heç kimin şübhəsi olmasın. Siyasi ədəbiyyatda belə bir termin var - periferiya kapitalizmi. Bu, çox yanlış və aldadıcı termindir. Planetdə "periferiya" deyilən yer yoxdur. Sadəcə "müsəlman kapitalizmi" var, "xristian kapitalizmi" var. Yanı xalqların mənəviyyatı, xidmət etdikləri mənəvi dəyərlər sistemi ölkələrinin kapitalizminin (və ya sosializminin) xüsusiyyətlərini müəyyən edir.
Azərbaycanda əsl kapitalizmdir, ölkənin sərvətini əlində cəmləşdirmiş ailələrin içində bir nəfər də olsun kommunist yoxdur, ola da bilməz. REAL-çılar, MəmmədƏminçilər, Əbülfəzçilər, digər liberallar və sağçılar nədirsə - iqtidarda olanlar da elə odur. Sadəcə birilərinin dövlətin gücündən öz şəxsi məqsədləri üçün istifadə etmək səlahiyyətləri var, o birilərin yoxdur.

ПРАВДА О СТАЛИНЕ - ОРУЖИЕ БОРЬБЫ ЗА ВОЗРОЖДЕНИЕ РОДИНЫ

Сталин даже мертвый, по-прежнему страшен для своих врагов, которым и спустя почти шестьдесят лет после своей смерти, он не дает покоя.
Уже третье поколение адептов буржуазии содрогается при одном лишь упоминании его имени.
В эпоху широкомасштабной операции по уничтожению СССР под кодовым названием «Перестройка», основные усилия антисоветской, либеральной пропаганды были направлены против Сталина.
Ангажированные пропагандисты-антикоммунисты избегали критиковать достижения социализма, поскольку боялись «нарваться».
Поэтому, основные свои усилия они сосредоточили на дискредитации Сталина.

Главным обвинением против Сталина по-прежнему служат проводившиеся им репрессии.
В своей пропаганде, либералы намертво увязали имя Сталина с репрессиями, о которых они постоянно говорят по поводу или без повода.
Но едва ли эти репрессии являются главной причинойненависти нынешних либералов к Сталину.
Едва ли те, кто разрушили и разворовали СССР, станут искренне переживать из-за жертв сталинских репрессий.

Как показали события последних десятилетий, эти господа остались совершенно равнодушны к страданиям десятков миллионов советских людей, лишившихся с началом «демократизации» и «либерализации» абсолютно всего- великой страны, качественного образования, достойной работы, уважения в обществе.
Миллионы бывших советских людей- тех, кто защищали и строили страну, умерли в нищете от бездомности, недоедания, отсутствия медикаментов.
Либералов все это даже не смутило.

Что там жизни каких-то десятков миллионов, по сравнению со светлыми идеалами либерализма и неисчерпаемыми богатствами России которые можно поставить себе на службу?
Вообще, либералы обнаруживают удивительное хладнокровие к виду чужих страданий и крови.
Геноцид коренного населения в Северной Америке никак не отразился на настроениях современного американского общества- комплексом вины оно не страдает.
Десятки миллионов индусов, умершие голодной смертью или замученных британскими колонизаторами во имя процветания Британской Империи- ну что ж, великая империя требует великих жертв.
Варварская бомбардировка Дрездена американо-британской авиацией в 1945, когда в огне погибли сотни тысяч мирных жителей и в течении нескольких часов был уничтожен один из мировых центров культуры, западных либералов даже не смущает.
Точно так же, абсолютно не смущает их атомная бомбардировка Японии, бойня на Корейском Полуострове, во Вьетнаме, Югославии, Ираке, Афганистане….
Это все нормально, поскольку эти бойни организовал не Сталин, а американская демократия.

Поэтому я и думаю, что едва ли можно верить в искренность заокеанских и отечественных либералов, которые сокрушаются по поводу сталинских репрессий.

Скорее всего, им дела до жертв сталинских репрессий и вовсе нет, а пугает их совсем другое: Как бы народ не докапался до исторической правды о том, что кроме репрессированных, были сотни миллионов людей- простых труженников, которым советская власть под руководством Сталина открыла доступ к образованию и карьере, о которых трудящиеся до этого не могли и мечтать.
Что кроме репрессиий, была еще и и эпоха, когда Россия достигла невиданного ни до , ни после могущества, став. второй экономической и военной державой мира (Причем исключительно за счет собственных рессурсов, после трех разрушительнейших войн!). Эпоха, когда трудящийся человек был вознесен на такую вершину почета в обществе , на которой он не находился за всю предшествующую историю человечества!
Именно эти люди, защищали страну во время войны не жалея жизни вовсе не из-за страха перед репрессиями, а потому, что защищали свою страну, свою власть!

Зная историческую правду, люди смогут сравнивать очень многое.
И сегодня у нынешнего поколения бывших советских людей уже есть такая возможность.
И думаю, что сравнение это будет отнюдь не в пользу «Нового Порядка», установившегося на территории бывшего СССР в результате так называемой «Перестройки».

Вот эта перспектива больше всего и пугает либеральных пропагандистов, все усилия которых сегодня, как и двадцать лет назад, направленны на дискредитацию Сталина.
Сталинские репрессии были главным коньком геббельсовской пропаганды во время войны.
Тогда, эта пропаганда мало повлияла на ход войны- советский народ сделал выбор в пользу советской власти и победил.
Геббельсовская пропаганда оказалась неэффективной, потому что советским людям , особенно тем, кто находился на временно оккупированных территориях было с чем сравнивать- нацистский террор не шел ни в какое сравнение с рассказами об ужасах сталинских репрессий.

После войны, эстафету геббельсовской пропаганды подхватили западные радиоголоса.
Причем больше всех усердствовали репрессированные - бывшие власовцы, бандеровцы и им подобные.

Адаптированная Западом геббельсовская пропаганда возымела успех в середине восьмидесятых, потому что новому поколению советских людей тогда уже не с чем было сравнивать.
Но сегодня, бывшим советским людям снова есть с чем сравнивать и рано или поздно, те, кого власть имущие сегодня презрительно называют «совки» , сделают свой выбор.
И думаю, что не в пользу либералов.

Поэтому мне понятен страх перед сталинскими репрессиями тех, кто нажились и сделали карьеру на развале СССР.
Им есть чего бояться.

И стань они жертвами репрессий, едва ли те, кого эти господа презрительно называют «совками», будут о них сожалеть и задаваться вопросом «за что?»
И еще. Глядя на количество предателей и мерзавцев разваливавших во время «Перестройки» СССР, я думаю о том, что может хотя бы в чем-то, эти репрессии были оправданы необходимостью?


Влад Ривлин

http://www.gidepark.ru/user/4068898717/article/80266

Kapitalizm nədir

Kapital –ölü əməkdir, hansı ki,  vampir  kimi canlı əməyin sorulması hesabına yaşayır və canlı əməyi nə qədər çox sorursa, o qədər daha yaxşı  yaşayır.

                                                                                                                                                                                                                                                                            Karl Marks

Biz və işlə məşğul olan vaxtımız bizə aid deyil, bizim sahibimizə - bizdən istifadə edən işə götürənə aiddir. Biz öz iş qüvvəmizi sataraq yaşam vasitələri alırıq.

Sizin sahibiniz - mütləq qanunvericidir. O ağlına gələn qaydalar çıxarır, öz kodeksini beyninə necə düşdü elə dəyişdirir və əlavələr edir. Hərçənd ki, o bu kodeksə tamamilə cəfəngiyat daxil etmişdir. Məhkəmələr işçiyə deyir: "Siz özünüz -özünüzün sahibisiniz, əgər bu sizin xoşunuza gəlmirdisə müqavilə bağlamazdız. İndi, bir halda ki, siz müqaviləni  könüllü bağlamısız, onu yerinə yetirməyə məcbursuz". Əgər Roma qulu zəncirlərlə qandallanmışdısa, müasir muzdlu işçi muzdlu köləlik münasibətlərinin  görünməyən bağları ilə qandallanmışdır.

Yeganə qazanc mənbəyini  iş qüvvəsinin satışı təşkil edən işçi  onun alıcılarının bütün sinfini tərk edə bilmir, yəni kapitalistlər sinfini, amma özünü aclıqdan ölümə məhkum edir. O  bu və ya digər kapitalistə aid deyil, bütövlükdə kapitalistlər sinfinə aiddir; və özünə sahib tapmaq,yəni kapitalistlər  arasında alıcı axtarmaq –onun öz işidir.

Harada ki,  işçi və kapitalistə  zərər dəyir, işçinin varlığı zərər çəkir, kapitalistin isə yalnız ölü ehtirasının mənfəəti.

Bizim əməyimiz - bütün cəmiyyətin mövcudluğunun əsasıdır. Amma öz əlləriylə bütün sərvətləri yaradan  muzdlu işçi  muzdlu qul olaraq qalır.

Kapitalist istehsal üsulu yaşamaq üçün daim işçini öz iş qüvvəsini satmağa  məcbur edir  və daim kapitalistə onu alıb zənginləşdirmək  imkanı verir.

Pul formasında kapitalist sinfi işçilər tərəfindən istehsal olunan və kapitalist tərəfindən mənimsənilmiş məhsulun bir hissəsini almaq üçün işçi sinfinə çek verir.

Əmək məhsulunun artığının əməyin saxlanması xərclərini üstələməsi, bu artıqdan ictimai istehsalın və ehtiyat fondunun  formalaşması və yığılması - bunlar istənilən ictimai,siyasi və əqli inkişafın əsası olub və olaraq da qalır. Bu fond imtiyazlı sinifin mülkiyyətini təşkil edir, hansına ki, bu mülkiyyətlə birlikdə həmçinin siyasi hakimiyyət və mənəvi rəhbərlik də aid olur.

Kapitalistlər biz qazandığımız pulları öz işlərinin genişləndirilməsinə yatırırlar. Onlar şəxsi sərvətlərini zənginləşdirmək məqsədilə bizim əməyimizin nəticələrini  satırlar.

Onlar bizim əməyimizin istismarını gücləndirmək üçün  yeni üsullar, istismar məhsulları üçün yeni bazarlar tapır, öz əməyini və şəxsi vaxtını kapitalistə satmaqla yaşayan daha çox insanlardan istifadə edirlər.

Müasir kapitalizm daha çox sərf etməyə çalışan, zövqləri tarazlaşdırılmış, təsirlərə asan təslim olan və asan dəyişən  insanlara ehtiyac duyur; o insanlara ki, özünü azad və müstəqil, hər hansı bir hakimiyyətə tabe olmayan hesab edir, eyni zamanda da göstərişlər almaq istəyir, ondan gözlənilən şeyləri yerinə yetirir.

Kapitalistlər birbaşa  və ya qismən dövləti və bütün onun institutlarını idarə edirlər. Kütləvi informasiya vasitələrlərində  hər yerdə dünyamız haqda onların nöqteyi-nəzəridir.

Təhsil  dövlət tərəfindən  elə qurulub ki, öz məhdudlaşdırılmış dünya görüşünə görə muzdlu işçilər nəinki  iş itirmək qorxularından öz haqlarını müdafiə etməyə qorxurlar, həm də onlardan istifadə etməklə digərlərinin necə varlandıqlarını  anlamaq bacarığında deyillər.  Və nə vaxt ki, yalanın üstü açılır güc metodları işə düşür: ordu, polis, xüsusi xidmət orqanları.

Maddi nemətlərin bilavasitə istehsalçısı olan işçi sinfin yalnız özünə ümid etməli olduğunu anlamaq üçün əksər müasir təhsilli insanların dövlətdən,sonra ümumiqtisadi,məişət və hakim burjuaziyadan asılılığı barədə bir qədər dərindən düşünmək kifayətdir. Bütün müasir cəmiyyət tərəfindən qaranlığa,avamlığa və ziyana məhkum edilmiş çoxmilyonlu xalq kütlələri bu qaranlıqdan istənilən müharibənin birbaşa inkarı ilə çıxa bilər, sinfi müharibədən başqa,bu müharibədə birlik və birləşmə yolu ilə.

"Müasir demokratiya" (hansı ki, onun qarşısında  bütün parlament "partiyalarını" düşüncəsiz şəkildə alın döyürlər) burjuaziya üçün təbliği sərfəli olan azadlığı təbliğ edir, burjuaziya üçün isə ən irticaçı ideyaların,dinin, cəhalətin, nasizmin , istismarçıların müdafiəsinin təbliği sərf edir.

İnsan münasibətləri  əslində, bir-birinə yadlaşmış, kütlədən seçilməməklə hər biri öz təhlükəsizliyini təmin edən, fikirləri,hissləri,hərəkətləri başqalarından  fərqlənməyən avtomatların münasibətlərinə çevrilir. Kasıb insanlar ordu sıralarına qəbul olunurlar. İnkişaf etmiş kapitalist ölkələrin  peşəkar ordusu -  kapitalistlərin maraqları üçün öz həyatını və sağlamlığını satan insan ordusudur, hansı ki, onları dövlət vasitəsi ilə muzdlu işə götürürlər və döyüşə yollayırlar. Bir halda ki, kapital mövcuddur, bütün cəmiyyət üzərində hökmranlıq edir, deməli heç bir demokratik respublika, heç bir seçki hüququ işin mahiyyətini  dəyişmir.

Dövlət - cəmiyyətin üzərində dayanan orqandır, orqan deyil, bu cəmiyyətə tamamilə tabe olandır. İctimai siyasət – varlı sinfin nümayəndələrinin hakimiyyət uğrunda  yalanlarla  və uydurmalarla dolu mübarizə teatrıdır.

Kimin idarə etməsindən asılı olmayaraq, işçi sinfi uduzur, çünki muzdlu əməyin istismarını  kapitalist sistemi  dəyişmir. Cəmiyyət siniflərə bölünmüşdür – biri digərinin əməyini mənimsəyən  insan qruplarına.

Bütün işçilər kapitalizmin muzdlu köləliyi haqda qəzəbi bölmürlər: bəziləri öz taleyinə itaətkarlıqla tabe olur, dürüst sakinlər kimi yaşayır, axınla üzür, dünyada baş verənlərlə maraqlanmır, burjuaziyanın zəncirdə olan işçiləri daha da qandallamasına kömək edirlər; mənəvi cəhətdən onlar ölüdür, necə ki, sənaye dövründən əvvəl də ölü idilər; digərləri taleyin oyuncağına çevrilirlər, xarici davamlılıqlarını itirdikləri kimi daxili davamlılığı da itirirlər, bugünkü günlə yaşayırlar, araq içirlər və ucuz fahişə arxasınca qaçırlar – onlar heyvan kimidirlər.

İşçi  qarşısında alternativ dayanır: vəziyyətə  tabe olmaq, "yaxşı" olmaq, burjuanın maraqlarına "doğru" riayət etmək –o zaman insan mütləq  mənasız heyvana  çevrilir - və ya müqavimət göstərmək, öz insan ləyaqətini  var gücü ilə müdafiə etmək,  bunu isə  o yalnız burjuaziyaya qarşı mübarizədə edə bilər.

İşçi burjuaziyanın hüquqi  və faktiki quludur; o elə bir  quldur ki, əmtəə kimi  satılır, əmtəə kimi qiyməti yüksəlir  və qiymətdən  düşür. Əgər işçilərə tələbat artırsa, onların  qiyməti  yüksəlir, əgər tələbat düşürsə , qiymət enir.

Müasir  aşkar  köləlik və köhnə köləlik  arasında bütün fərq  yalnız ondan ibarətdir ki, müasir işçi daha azad görünür, çünki o birdəfəlik satılmır, hissə-hissə, günlük, həftəlik, illik satılır  və buna görə də, heç  bir sahibkar onu başqasına satmır, beləliklə o özü -özünü satmalı olur, çünki o bir insanın  qulu  deyil,  bütün varlı sinfin quludur.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistləri