Sadə dillə sadə həqiqətlər

Ukrayna hadisələri ətrafında liberal və digər antirusiya və rusiyafob ünsürlərin isteriyası kəsilmək bilmir. ABŞ və Aİ etiraf etmək istəmirlər ki, Ukraynada vəziyyətin qeyri-sabitliyinin və bu olduqca gözəl ölkənin parçalanmasının əsas səbəbi məhz onların imperialist hərəkətləridir. Onların beşinci kolonu və muzdlu təsir agentləri bütün internet məkanını zəhərləyirlər, onlardan dinclik yoxdur. Buna görə də bəzi sadə həqiqətləri çox aydın dillə ictimaiyyətə, xüsusilə Ermənistanın işğal etdiyi Qarabağın taleyindən narahat olan həmvətənlərimə, azərbaycanlılara çatdırmaq qərarına gəldim.

Rusiyanın Ukraynaya virtual hərbi müdaxiləsi ətrafında səs-küy qaldıran kimi, azərbaycanlı amerikapərəstlər və avrointeqratorlar Azərbaycan üçün sonun başlanğıcı haqda şüvən salmağa başladılar: “fsyo, Qarabağ getdi, növbəti dəfə Rusiya Azərbaycanı işğal edəcək” və ya “əgər Rusiyaya qalib gəlməsələr Azərbaycana hərbi müdaxilə qaçılmaz olacaq” və s.

Tutaq ki, heç bir Azərbaycan mövcud deyil və ya o başqa bir planetdə mövcuddur. Yox, uyğun variant deyil; yüksək inkişaf etmiş sivilizasiyalı yad planetli azərbaycanlılar Tenqrinin unutduğu bir planetdə yerləşən  hansısa Ukraynanın taleyi ilə niyə maraqlansınlar ki? Tutaq ki, biz azərbaycanlı deyilik, misal üçün, qazağıq.. Yox, belə alınmır, Qazaxıstanda onun şimalının tezliklə zəbti haqda panika yaradan ağıllılar kifayət qədərdir... Onda hesab edək ki, biz əcdadları çoxəsrlik amerikan nəzakətindən və sivilliyindən sonra möcüzə sayəsində sağ qalan, yalnız 1924-cü ildə vətəndaşlıq alan hindularıq və əsasən Arizona və Oklaxoma ştatlarında yaşayırıq, və Azərbaycan, Qarabağ deyilən bir şey yoxdur. Təsəvvür etdiz. İndi isə suala cavab verin: Rusiya bu halda necə hərəkət edərdi? Razısız ki, elə olduğu kimi? Rusiya NATO-nun şərqə, onun sərhədlərinə yaxın hərəkətinin qarşısını almaq üçün əlindən gələn hər şeyi edərdi. Öz təhlükəsizliyi naminə edərdi. Bəlkə də mən kimisə təəssüfləndirəcəm, amma Kremldə Ukraynaya əlavə hərbi kontinqentin daxil edilməsinin mümkünlüyü haqda qərar qəbul ediləndə heç kim Azərbaycan və azərbaycanlıların (Qazaxıstan və qazaxların) varlığını xatırlamırdı. Bizə zaman ayırmağa vaxt yox idi. Biz bu münaqişədə yoxuq. Bizə qalan özümüz üçün hər hansı bir  nəticə çıxarmaqdır ki, bunlar haqda başqa vaxt söhbət açarıq.

Hesab edək ki, bütün tərəflər 21 fevralda əldə edilmiş sazişi dəstəkləyir, Yanukoviç legitimliyi bütün tərəflər tərəfindən qəbul olunan prezidentdir, hamı prezident seçkilərinin keçirilməsini gözləyir, bir neçə ay keçir, seçkilər baş tutur, misal üçün, xanım Timoşenko və ya Rusiya və Aİ maraqları arasında balans yaratmağı bacaran hansısa digər siyasətçi qalib gəlir, və nə Rusiyanın Krıma müdaxiləsi var, nə də Ukraynanın parçalanması, Krım Ukraynanın tərkibində qalır. İndi özümüz-özümüzə sual verək: Azərbaycanın işğal olunmuş ərazilərinin geri qaytarılmasında və qonşu Azərbaycan və Ermənistan, Dağlıq Qarabağın azərbaycanlı və erməni icmaları arasında sülhün bərqərar olmasında nə dəyişərdi? Nə? Heç nə. Qarabağın taleyini yenə də geosiyasi mərkəzlər və regionda rəqabət aparan imperialist qüvvələr həll edərdilər. Rusiyanın Ermənistana himayədarlığından imtina etməsi və neytral mövqe seçməsi üçün Azərbaycan Rusiya üçün nə edib? Heç nə? Qərbin mövqeyi, hansı ki, bütün karbohidrogen müqavilələri onların maraqlarına uyğun imzalanıb, Rusiyanın mövqeyindən nə ilə fərqlənir? Heç nə ilə. ABŞ və Aİ-nın Ukraynanın ərazi bütövlüyünü necə aktiv müdafiə etdiyinə baxın. Qarabağ probleminin ədalətli həlli işində heç bir dəfə də olsun belə aktivlik göstəriblərmi? Heç bir dəfə də olsun Ermənistana və ya Rusiyaya təzyiq ediblərmi? Nədənsə bizim ABŞ məddahlarımız və avrointeqratorlarımız susurlar, bu güc mərkəzlərini Qarabağ probleminin həllində də eynilə belə aktivlik göstərməyə səsləmirlər? ABŞ və Aİ-nın Ermənistana və öz cinayətlərini  açıq şəkildə etiraf edən Sarqsyana, Koçaryana, Zori Balayana və digər daşnaklara qarşı sanksiyaları hanı? Azərbaycanlı rusiyafoblar və rusofoblar Ermənistanın Qarabağı işğal etməsilə, 907-ci dəyişikliklə, hər il separatçı rejimi maliyyə yardımı ilə təmin etməsilə bağlı Qərbə heç bir dəfə də olsun narazılıq bildiriblərmi?

Tutaq ki, qərbçi beşinci kolonun həyat arzusu hansısa möcüzəvi şəkildə həyata keçdi, Rusiya geosiyasi oyunçu olmaqdan çıxdı, deyək ki, o ümumiyyətlə dağıldı, onun yerində yaranmış yeni dövlətlər Qərbin dostuna çevrildilər. Transatlantik imperializmlə (elə istənilən maliyyə kapitalı ilə) dostluq hinduların konkistadorlarla dostluğunu xatırladır. Onlar Sibirin, Uzaq Şərqin ələ keçirilməsi, həmin coğrafiyanın təbii resurslarının vəhşicəsinə məhv edilməsi və mənimsənilməsilə dayanmayacaqlar. Rusiya zəifləsə və Qafqaz regionundan sıxışdırılıb çıxarılsa, Azərbaycanın taleyi necə olacaq?! Bu haqda fikirləşmisiz? Çətin ki, kimsə bu haqda fikirləşsin. Hesab edək ki, Azərbaycanın təbii resursları tükəndi, eləcə də bir sıra başqa səbəblərdən biz Qərbin diqqətini cəlb etmədik. İran “Şimali Azərbaycana” qarşı öz iddialarını irəli sürəcək? Türkiyənin beşinci kolonu Türkiyəyə birləşmək fikrini yaymağa başlayacaq? Nə Türkiyə, nə də İran Qarabağı qaytarmaqda kömək etməyəcək. Ermənilərin arxasında dağ kimi dayanacaq ABŞ və Aİ ilə problemlər onların nəyinə gərək?! Onlar üçün ən asan olanı Azərbaycandan qalanı özlərinə birləşdirməkdir. Yadda saxlayın: güclü Rusiya həm Qərbin, həm də İranın bizim (formal!) müstəqilliyimizə və suverenliyimizə qəsd etməyəcəklərinin qarantıdır.

Tutaq ki, azərbaycanlı amerikaçıların və həvəskar-siyasətçilərin qarğışları həyata keçdi, Rusiya Ukraynadan “rədd oldu”, banderaçıların hakimiyyəti möhkəmləndi, Ukrayna ərazi bütövlüyünü bərpa etdi, NATO öz hərbi bazalarını Krımda və Ukraynanın cənub-şərq ərazilərində yerləşdirdi. Qarabağ problemi  bundan sonra ədalətli şəkildə həll olunacaq? Ermənistan öz silahlı qüvvələrinin Dağlıq Qarabağdan çıxaracaq? ABŞ və Aİ Azərbaycana öz torpaqlarını silahlı yolla geri qaytarmağa icazə verəcək? Xanım Merkel və Aİ Azərbaycanın ərazi bütövlüyünü pozduğuna görə Ermənistanı nə vaxtsa hədələyib? Onlar açıq şəkildə sümük iliyinə kimi antirusiyaçı və qərbçi olan Saakaşviliyə real olaraq nəylə kömək etdilər? Heç nə ilə. Azərbaycana görə heç barmaqlarını belə tərpətməyiblər və tərpətməyəcəklər də.

 Əgər ABŞ özünə öz milli maraqlarını başqalarının milli maraqlarının sıxışdırılması hesabına bütün planetdə müdafiə etmək hüququ veribsə, Rusiyanı öz təhlükəsizliyi haqda narahat olmaq hüququndan məhrum etmək doğru olmazdı. ABŞ-ın SSRİ-nin öz raketlərini Kubada yerləşdirmək istəyinə reaksiyasını xatırlayın. (SSRİ də, öz növbəsində, ABŞ-ın Türkiyədə raket yerləşdirməsinə reaksiya vermişdi, Karib böhranı da məhz bundan başlamışdı.) Rusiyanın NATO-nun onun sərhədlərinə yaxınlaşmasına qarşı reaksiyası tamamilə normaldır – bunu Qərbin qərəzsiz analitikləri və siyasətçiləri qəbul edirlər. Rusiya Krımda referendum keçirilməsinə əvvəlcədən də təşəbbüs göstərə bilərdi, bu onun üçün asan bir şey idi. Kiyev SSRİ-nin dağılmasında sonra Krımın Rusiya tərkibində qalmasına qarşı etiraz etməzdi. Eləcə də, heç demə, Sevastopol xüsusi statusa malik olub, ümumittifaq əhəmiyyətli şəhər olub, heç vaxt nə Krımın, nə də Ukraynanın tabeliyində olmayıb. Krımın geri qaytarılması üçün hüquqi baza Rusiya parlamentinin 21 may1992-ci ildə qəbul etdiyi qərarı ilə -“ Krımın statusunun dəyişdirilməsi üzrə 1954-cü ildə qəbul olunmuş RSFSR ali dövlət hökumət orqanlarının hüquqi qiymətləndirilməsi haqda” - yaradılıb. Həmin qətnamənin birinci bəndində deyilir: “Rusiya Federasiyası Ali Sovetinin Rəyasət Heyətinin Krım ərazisinin RSFSR tərkibində çıxarılıb UkraynaSSR tərkibinə verilməsi  haqda 5 fevral 1954-cü il qərarını RSFSR Konstitusiyasının (Ana Qanununun) pozulması kimi qəbul olunmuş, və qanunvericilik prosedurlarını qəbul olunduğu gündən hüquqi gücü olmayan qəbul edəsiniz”. İkinci bənddə isə: “ Məlum faktın növbəti qanunvericiliklə müəyyən edilməsi və Ukrayna və Rusiya arasında  tərəflərin ərazi iddialarından imtina etdikləri 19 noyabr 1990-cı il tarixli ikitərəfli sazişin bağlanması və həmin razılaşmanın prinsiplərinin məhkəmləndirilməsi ilə əlaqədar və MDB dövlətləri arasındakı razılaşmada Krım məsələsinin yoluna qoyulmasında Rusiya və Ukrayna dövlətləri arasındakı danışıqlıqları Krımın iştirakını Krım xalqının iradəsi əsasında vacib hesab etmək.”

Bəli, Rusiya öz forpostuna - Ermənistana himayədarlıq edir, Qarabağ probleminin hərbi yolla həllinə müsbət yanaşmır. Amma ABŞ və Aİ da, onlara lazım olanda, demokratiya və insan haqqları haqda tiradalarıyla Bakıya  təzyiq edirlər, müharibəyə qarşı çıxırlar (təbii ki! Kapital qoyublar - misli görünməmiş gəlir sorurlar), kompromis adı altında eyni zamanda həm ərazi bütvlüyü prinsipini, həm də xalqın öz müqəddəratını sərbəst təyin etmək hüququnu nəzərdə tutan sehrli düstura riayət etməyə səsləyirlər. Fərq bundadır ki, Rusiya qabaqlayıcı tədbirlər naminə, düşdüyü vəziyyətdən asılı olaraq, özünün həyati əhəmiyyətli maraqlarını müdafiə etmək üçün təzyiq edir. Azərbaycanda millətçilik və rusofobluq zəminində ağılını itirmiş çayxana siyasətbazları hakimiyyətə gəlmədən, Azərbaycan qırmızı xətti keçmədən və NATO-ya daxil olmadan Rusiya Qarabağın de-yure özünə və ya Ermənistana birləşdirilməsi istiqamətində çətin ki addım atsın. Rusiyanın Dağlıq Qarabağın Ermənistana birləşdirilməsində maraqlı olması çox inandırıcı deyil. Daha çox maraqlı olan Qərbdir: əgər Dağlıq Qarabağın taleyi beynəlxalq hüquq normalarının pozulması ilə Erməınistanın xeyrinə həll olunarsa, bir müddət sonra ermənilər Rusiyadan üz döndərəcəklər, NATO-ya daxil olacaqlar və Rusiyanın məhvini arzulayacaqlar ki, misal üçün, Krasnodar bölgəsini özlərinə götürsünlər və mifik  Böyük Ermənistan dövlətinin yaradılmasına doğru daha bir addım atsınlar.

Krım referendumunun Rusiya və dünya üçün nəticələrindən və yekunlarından asılı olmayaraq işğal olunmuş Azərbaycan torpaqlarının geri qaytarılması ilə heç bir əlaqəsi yoxdur. Oxşar presendentlər o qədər olub ki, daha biri az və ya çox – heç bir əhəmiyyət kəsb etmir. Hər bir hadisənin öz tarixi xüsusiyyətləri var və onu ayrılıqda nəzərdən keçirmək lazım. Yeri gəlmişkən, bu haqda V.V.Putin özü də qeyd etmişdi. Hər şeyi Azərbaycan xalqının iradəsi həll edəcək. Qarabağı geri qaytarmaq istəsək yaxşıca tərləməli və normal dövlət yaratmalıyıq. Hamı üçün dövlət, yalnız maliyyə elitası, bir qrup parazit və fırıldaqçı üçün yox. Elə bir dövlət ki, insanlar bir-birinə qardaş olsunlar, onların etnik və dini mənsubiyyəti tək-tük mənəvi eybəcərlərdən baçqa heç kimi maraqlandırmasın. Sovet sosializmi dövründə olduğu kimi. Elə bir nümunəvi dövlət ki, Dağlıq Qarabağ erməniləri bu dövlətin tərkibindəki xoşbəxt, sabit və təhlükəsiz həyatı mənasız və boşluğa aparan separatizmdən üstün tutsunlar. Əks halda ömrümüzü  hansı geosiyasi qüvvənin bizə rəhmi gələcəyini və Qarabağı güclə qaytarmağımıza mane olmayacağını təxmin etməyə həsr edəcəyik.

 Akşin Sultanov

Простые истины простыми словами

Истерия либеральной и прочей антироссийской и россияфобской тусовки вокруг событий в Украине никак не стихнет. США и Евросоюз не желают признаться в том, что главной причиной дестабилизации ситуации в Украине и начала расчленения этой удивительно красивой страны являются именно их имперские замашки. Их пятая колонна и проплаченные агенты влияния троллят все интернет-пространство, от них покоя нет. Поэтому решил очень доступным языком донести до общественности, особенно до своих соотечественников, азербайджанцев, обеспокоенных судьбой оккупированного Арменией Карабаха, некоторые простые истины.   

Как только подняли шум вокруг виртуальной военной интервенции России в Украину, проамериканцы и евроинтеграторы Азербайджана заголосили о начале конца для Азербайджана: «фсйо, с Карабахом покончено, следующим шагом Россия оккупирует Азербайджан» или «если Россия не будет побеждена, военная интервенция в Азербайджан неизбежна» и т.д..

Допустим.

Допустим, что нет никакого Азербайджана, или он есть, только на другой планете. Нет, не совсем подходящий вариант: к чему высокоцивилизованным инопланетным азербайджанцам интересоваться судьбой какой-то Украины с забытой Тенгри планеты? Допустим, мы не азербайджанцы, а, скажем, казахи… Нет, так не получается, в Казахстане хватает своих умников, разводящих панику о скорой аннексии севера Казахстана… Тогда допустим, что мы индейцы, предки которых чудом выжили после многовековой американской вежливости и цивилизованности, получили гражданство только в 1924 году и живем в основном в штатах Аризона и Оклахома, и нет никакого Азербайджана с Карабахом. Представили. Теперь ответьте на вопрос: как поступила бы Россия в этом случае? Согласны, что так же? Россия предприняла бы все, что в ее силах, для предотвращения продвижения НАТО дальше на восток, впритык к ее границам. Предприняла бы ради собственной безопасности. Возможно, я кого-то разочарую, но в Кремле никто не вспоминал о существовании Азербайджана и азербайджанцев (Казахстана и казахстанцев), когда принимали решение о возможном вводе дополнительного военного контингента в Украину. Не до нас было. Нас нет в этом конфликте. Все, что нам остается, - сделать для себя кое-какие выводы, о которых поговорим как-нибудь в другой раз.

Допустим, все стороны придерживаются достигнутой 21 февраля договоренности, Янукович президент, легитимность которого признают все стороны, все дожидаются проведения президентских выборов, проходит несколько месяцев, выборы состоялись, победила, к примеру, госпожа Тимошенко или другой политик, способный балансировать между интересами России и Евросоюза, и нет никакого военного вторжения России в Крым, расчленения Украины, Крым остается в составе Украины. И теперь зададимся вопросом: что изменилось бы в деле возвращения оккупированных земель Азербайджана и установления мира между соседними Арменией и Азербайджаном, азербайджанским и армянским общинами Нагорного Карабаха? Что? Ничегошеньки. По-прежнему судьбу Карабаха решали бы геополитические центры и соперничающие в регионе империалистические силы. Что такого сделал Азербайджан для России, чтобы она отказалась опекать Армению и заняла нейтральную позицию? Ничегошеньки. А чем отличается позиция Запада, в интересах которого подписаны все углеводородные контракты, от позиции России? Ничем. Обратите внимание, как активно США и Евросоюз защищают территориальную целостность Украины. Хоть раз они проявляли такую активность в деле справедливого решения карабахской проблемы? Хоть раз оказывали давление на Армению или на Россию? Почему наши апологеты США и евроинтеграторы молчат, не призывают эти силовые центры проявить точно такую же активность и в деле решения карабахской проблемы? Где санкции США и Евросоюза против Армении и конкретно против публично признавших свои преступления Саргсяна, Кочаряна, Зори Балаяна и прочих дашнаков? Хоть раз азербайджанские россияфобы и русофобы выражали недовольство Западом в связи с его равнодушием к оккупации Карабаха Арменией, в связи с 907-ой поправкой, ежегодной финансовой помощью сепаратистскому режиму?

Допустим, мечта жизни прозападной пятой колонны каким-то чудесным образом осуществилась, Россия перестала быть геополитическим игроком, скажем, она вообще распалась, а возникшие на ее месте новые государственные образования стали большими друзьями Запада. Дружба с трансатлантическим империализмом (да и с любым финансовым капиталом) напоминает дружбу индейцев с конкистадорами. Они не остановятся на захвате Сибири, Дальнего Востока, хищническом истреблении и присвоении природных ресурсов той географии. Что станет с Азербайджаном, если Россия ослабнет и будет вытеснена из кавказского региона?! Об этом кто-нибудь подумал? Вряд ли. Допустим, у Азербайджана не останется природных ресурсов, а также по ряду других причин мы перестанем привлекать Запад. Иран заявит свои претензии на «Северный Азербайджан»? Пятая колонна Турции начнет лоббировать идею присоединения к Турции? Ни Турция, ни Иран не помогут вернуть Карабах. А зачем им проблемы с США и Евросоюзом, которые будут горой стоять за армян!? Им легче и проще присоединить то, что останется от Азербайджана. В Турции у власти неоосманисты, в Иране – проармянские муллократы. Запомните: сильная Россия гарант того, что ни Запад, ни Иран не посягнут на нашу (формальную!) независимость и суверенитет.  

Допустим, проклятия азербайджанских проамериканцев и политологов-любителей сбылись, Россия «убралась» из Украины, власть бандеровцев укрепилась, Украина восстановила территориальную целостность, НАТО развернуло свои военные базы в Крыму и юго-восточной континентальной Украине. И что, после этого справедливо решится карабахская проблема? Армения выведет свои вооруженные силы из НК? США и Евросоюз позволят Азербайджану вернуть свои земли вооруженным путем? Госпожа Меркель и Евросоюз угрожали когда-нибудь Армении из-за нарушения территориальной целостности Азербайджана? Чем они реально помогли откровенно антироссийскому и прозападному до мозга костей Саакашвили? Ничем. Из-за Азербайджана вообще палец об палец не ударили и не ударят. 

Если США наделили себя правом защищать свои национальные интересы по всей планете и за счет ущемления чужих национальных интересов, то несправедливо лишать Россию права беспокоиться о своей безопасности у себя перед носом. Вспомним реакцию США на намерение СССР разместить свои ракеты на Кубе. (СССР, в свою очередь, реагировал на размещение ракет США в Турции, с чего, собственно, и начался Карибский кризис.) Реакция России на приближение НАТО к ее границам совершенно нормальная – это признают беспристрастные аналитики и политики Запада. Россия и раньше могла инициировать референдум в Крыму, ничего это ей не стоило. Киев не стал бы возражать против того, чтобы оставить Крым в составе России после распада СССР. К тому же, оказывается, Севастополь имел особый статус, был городом общесоюзного значения, никогда не входил в юрисдикцию ни Крыма, ни Украины. Правовая база для возвращения Крыма была создана в 1992 году принятым 21 мая парламентом (тогда Верховный Совет) РФ постановлением - «О правовой оценке решений высших органов государственной власти РСФСР по изменению статуса Крыма, принятого в 1954 году». Так вот, в первом пункте постановления говорилось: «Постановлением Президиума Верховного Совета Российской Федерации от 5 февраля 1954 года о передаче Крымской области из состава РСФСР в состав Украинской ССР, как принятое с нарушением Конституции (Основного закона) РСФСР, и законодательной процедуры признать не имеющим юридической силы с момента принятия». А во втором: «Ввиду конституирования последующим законодательством данного факта и заключения между Украиной и Россией двустороннего договора от 19 ноября 1990 года, которым стороны отказываются от территориальных притязаний и закрепления данного принципов договора и соглашениях между государствами СНГ считать необходимым урегулирование вопроса о Крыме путем межгосударственных переговоров России и Украины с участием Крыма и на основе волеизъявления его народа».

Да, Россия опекает свой форпост – Армению, негативно воспринимает военный путь решения карабахской проблемы. Но и США с Евросоюзом, когда им нужно, тоже оказывают давление на Баку своими тирадами о демократии и правах человека, выступают против войны (еще бы! вложили капитал – выкачивают баснословные доходы), призывают к компромиссу, подразумевая под ним волшебную формулу, учитывающую одновременно и принцип территориальной целостности, и право народа на самоопределение. Разница в том, что Россия оказывает давление в превентивных целях, в силу сложившихся обстоятельств, защищая свои жизненно важные интересы. Пока в Азербайджане не придут к власти политиканы из чайханы, выжившие из ума на националистической и русофобской почве, пока Азербайджан не перейдет красную черту и не вступит в НАТО, Россия не предпримет шаги, направленные на присоединение Карабаха де-юре – к себе или к Армении. Маловероятно, чтобы Россия была заинтересована в аннексии НК Арменией. Больше заинтересован Запад: если судьба НК будет решена с нарушением норм международного права, в пользу Армении, пройдет немного времени и армяне отвернутся от России, войдут в НАТО и будут ждать и лелеять мечту о смерти России, чтобы оттяпать, к примеру, Краснодарский край и сделать еще один шаг к созданию мифического государства – Великой Армении. 

Крымский референдум независимо от результата и последствий для России и мира не имеет никакого отношения к проблеме возвращения оккупированных азербайджанских земель. Подобных прецедентов было столько, что одним прецедентом меньше, одним больше – не имеет значения. Каждый случай имеет свои исторические особенности и следует рассматривать отдельно. Об этом, кстати, сказал сам В.В.Путин. Все решит воля азербайджанского народа. Захотим вернуть Карабах – придется изрядно попотеть и создать нормальное государство. Государство для всех, а не для одной финансовой элиты, кучки паразитов и мошенников. Такое государство, в котором люди будут братьями, этнические и религиозные различия будут интересовать каких-то единичных духовных уродов. Ну, как во времена советского социализма. Такое примерное государство, чтобы армяне НК предпочли счастливую, стабильно мирную и безопасную жизнь в составе этого государства бессмысленному и ведущему в никуда сепаратизму. Иначе так и придется всю жизнь гадать, какая геополитическая сила смилостивится и не помешает нам вернуть Карабах силой.

А.Султанов

p.s: məqalə 19.03.2014-cü il tarixində Novoye Vremya qazetində dərc olunmuşdur.

http://www.novoye-vremya.com/v5/w31319/%D0%9F%D1%80%D0%BE%D1%81%D1%82%D1%8B%D0%B5_%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%B8%D0%BD%D1%8B_%D0%BF%D1%80%D0%BE%D1%81%D1%82%D1%8B%D0%BC%D0%B8_%D1%81%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B0%D0%BC%D0%B8/#.UysxCo29XqV

Özünü "Krım tatarlarının lideri" kimi təqdim edən və antirusiya mətbuatı tərəfindən də elə o cür təqdim edilən Mustafa Cemilev əslində krım tatarlarının bir qisminin, daha dəqiq 15-20 % lideridir. Özüdə onu "krım tatarlarının lideri" kimi sevinərək təqdim edən azərbaycanlılar Heydər Əliyevin ümummilli liderliyinə bütün günü ilişən kəsimdir. Heydər Əliyev daha çox ümummilli liderdir, nəinki Mustafa Cemilev krım tatarlarının lideri. Bu Mustafa bəy Türkiyə və Azərbaycan hökumətlərindən baş verən proseslərə müdaxilə etmələrini istəyən həmin o provokatordu. Bu azmış kimi, NATO-ya müraciət edib, NATO qoşunlarının Krıma gəlməsini istəyib. Və bununla da iç üzünü göstərdi. Və beləliklə Rusiyanın nə qədər düzgün addım atdığını təsdiqlədi. Ukraynanın qeyri-legitim banderaçı hökuməti NATO bazalarının ölkədə yerləşdiriləcəyini gizlətmirdi. (Əbülfəz Əliyev və onun şinelindən çıxmışlar kimi.) Rusiya NATO-nun öz sərhədlərinə qədər genişlənməsinə izn verə bilməz. İndi atdığı addımı "Ukraynada rusların və rusdillilərin təhlükəsizliyini qorumaq"la əsaslandırır - bu ayrı. Ki, doğrudan da belə bir təhlükə var. Hətta təkcə rus və rusdillilərə deyil, bütün banderaçı olmayanlara. Rusiyanın bu arqumentini qəbul etməyənlər zəhmət çəkib bir yaxın tarixə baxsınlar, tərəfini saxladıqları ABŞ-ın İraqa "atom bombası axtarırıq", Əfqanistana "Usamanı axtarırıq" bəhanələrilə girməsini yada salsınlar. İndi nə deyirsiz, Putin Krımda atom bombası və yaxud hansısa çeçen terroristi axtarsaydı, onun demokratlığını qəbul edəcəkdiniz?
Üstəlik, Rusiyanın onsuz da Krımda hərbi bazası var və Ukrayna Rusiyanın sərhədindədir. (ABŞ öz sərhədlərindən on minlərlə km uzaqda , həm də heç bir həyati olmayan məsələlərə görə işğalçılıq edir, yerli əhaliyə də qan uddurur. Təkcə İraqda bir milyondan çox insanın öldürülməsi çox şeydən deyir.)

Azərbaycanın amerikançıları və avrointeqrantları qorxu yayırlar, paranoya içindədilər, ona görə Krımda keçirilən referendumu Qarabağla müqayisə edirlər. Azərbaycan və onun Qarabağ problemi olsa da, olmasa da - Rusiya bu addımı atacaqdı. Həmdə artıq Kosovo presedenti var. Krım presedentiylə məsələ qəlizləşmir. O başqa məsələdir ki, bu adamlar öz tarixi səhvlərini və son dərəcə yanlış siyasi kurslarını örtbas, öz paranoidal rusofobluğunu və rusiyafobluğunu əsaslandırmaq üçün vəziyyətdən bu cür çıxırlar. Bəli, Rusiya imkanı olduqca NATO-nu öz sərhədlərinə buraxmayacaq. Bu qeosiyasi reallığı qanmayan adamlar xalqına böyük zərər verir və onların arxasıyca gedən vətəndaşlar da bu zərərə şərikdilər. Özlərini "vətənpərvər", azadlıqsevər filan kimi təqdim etməklə deyil... (NATO-yla, BVF-lə bunlar hansı azadlığın izindədilər - bu da ayrı mövzu.) Bir gün mütləq xalq ona kimin düz yol göstərdiyini anlayacaq. Anlamayacaqsa, şikayət etməyə də haqqı qalmayacaq. Özü yıxılan ağlamaz.

SSRİ yenilənmiş şəkildə qayıdacaq

SSRİ-nin “rəqabətsiz sistem” olması uydurmadır – xüsusi olaraq hər uyğun imkan düşəndə mübahisədə fırlatmaq və dünya tarixində SSRİ-nin real rolu barəsində düşünməmək üçün yaradılmış küt möhürdür. Möhür sakinlərin beyinlərinin yuyulması üçün lazımdır. Həqiqətə bənzər möhür yaratdılar, sakin isə bu tələdəki yemi uddu, çünki, özü səbəbləri araşdırmağa və beynini işlətməyə tənbəllik edir. Başqasının qəşəng yalanlar yayan ağlı ilə düşünmək, başqasının iradəsi ilə köləyə çevrilməkdir.

SSRİ təyinatına görə rəqabətsiz sistem ola bilməz, çünki, bu insan cəmiyyətidir. Əgər insanın təkamülü  düşüncənin təkamülüdürsə, onda SSRİ uğursuz eksperiment deyil, insan təkamülünün insanın insana dost,yoldaş və qardaş olduğu cəmiyyətdə yeni qarşılıqlı əlaqələr sisteminin qurulması ilə özünü təkmilləşdirmək yolunda atılmış sınaq addımıdır. Və bu mənada insanın insana canavar olduğu bir cəmiyyətlə rəqabət aparmaq əlbəttə ki, çətindir.

Kapitalizm təyinatına görə maddi dəyərlər yaratmağa bacarıqlı deyil. Çünki, maddi dəyərləri yaradan insani dəyərlərə əməl edə bilmir.

Kapitalizm yalnız yad dəyərləri parçalaya və mənimsəyə bilər,çünki, o parazitdir. Parazit özü heç nə yaratmır, yalnız başqa enerjiylə qidalanır.

SSRİ-də də belə oldu: elita mənəvi cəhətdən deqradasiyaya uğradı – cəmiyyətin elita üzərində nəzarəti itirməsi nəticəsində cəmiyyətin maraqları ilə yaşamağa son qoydu. Və özünün nüfuzlu statusunun möhkəmlənməsi üçün elita sistemi sosial sistemdən a-sosial sistemə dəyişdi. Bunun üçün mülkiyyət formasının ictimai mülkiyyətdən xüsusi mülkiyyətə dəyişməsi lazım idi. Bu da özgəninkiləşdirməyə - bütün xalq tərəfindən yaradılan maddi dəyərlərin bir qrup insan tərəfindən əldə edilməsinə imkan yaratdı. Cəmiyyət isə nəticədə təkamül keçmişinə doğru addım atdı.

Əldə edilənləri ölkədən çıxarmaq üçün, onu dollarla qiymətləndirmək lazım idi ki, buna görə də ölkənin maliyyə  sistemini dollara bağladılar. Beləliklə, sovet xalqı tərəfindən yaradılan bütün maddi dəyərlər dollar ekvivalentinə malik oldu və onları Qərbə aparmaq mümkün oldu.

Daha sonra, 20 il ərzində ictimai mülkiyyətdən xüsusi mülkiyyətə çevrilən yüz milyardlarla dollarların qərb banklarına illik daşınması Qərbi iyirmi illik iqtisadi artım üçün maddi baza ilə təmin etdi: sonu görünməyən pullar qərb banklarını dolduranda,bu pulları hesab ekvivalenti ilə təmin etmək və onları kredit formasında iqtisadiyyatda dövriyyəyə buraxmaq üçün ABŞ-da çap maşınını işə saldılar. Qərbin çiçəklənməsinin sirri də budur – başqalarının maddi dəyərlərini düşünülmüş maxinasiyalar vasitəsilə əldə etmək.

Ona görə də bugün, insanlığın kapitalizmdən - a-sosial sistemdən başqa maddi dəyərlər yaradan  alternativi qalmadığından yenilənmiş SSRİ-yə qayıtmaq qaçılmazdır. Əgər bu baş verməzsə, bütün insanlıq üçün fəlakət qaçılmaz olacaq.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistləri

ABŞ maliyyə nazirinin müavini (1981-1982) və Ronald Reyqanın keçmiş köməkçisi Pol Roberts Rusiyaya qarşı amerika sanksiyalarının məqsədi haqda danışır.

-Rusiyaya qarşı sanksiyalar tətbiq etməklə ABŞ nəyə nail olmağa çalışır?

- Amerika sanksiyaları təbliğat xarakterli sanksiyalardır. Hökumət onlardan ölkəni iblisləşdirmək, onları doğru olmayan bir şeyi etmək vəziyyətində qoymaq üçün istifadə edir . Rusiyanı “cəzalandırmaqla” Vaşinqton onu pis vəziyyətdə qoyur : “Baxın görün ruslar nə edirlər! Biz buna qarşı təbdir görəcəyik!”. Bu Rusiya hökumətinə qarşı açıq təbliğat gedişidir: siz ya bizim söylədiklərimizi edəcəksiz, ya da sizin dərsinizi verəcik. Diplomatiya belə olmur, bu imperializmdir.

-Bu sanksiyaların iqtisadi nəticələri necə ola bilər? Moskva xəbərdarlıq edir ki, bugün dünyada hər şey bir-birilə əlaqəlidir və onları təkcə Rusiya deyil, ABŞın özü də, Aİ və digərləri də hiss edəcək..

-Sanksiyalar vasitəsilə Rusiya və digər ölkələr arasında olan ticarəti məhv etmək cəhdi həqiqətən Vaşinqton tərəfindən ehtiyatsız addımdır. Belə tədbirlərin əks təsiri də olacaq, hər şeydən əvvəl amerikalı partyorlar üçün. Misal  üçün, Almaniyanın  Rusiya ilə, energetika da daxil olmaqla, sıx iqtisadi əlaqələri var. Əgər sanksiyaların tətbiqi ilə Berlin  Rusiya enerji resurslarından istifadə edə bilməzsə, bu alman iqtisadiyyatına ciddi ziyan vuracaq.

Ümumilikdə ABŞ-ın indiki fəaliyyəti bütün dünya üçün təhlükəlidir. Bu bilavasitə iqtisadi nəticələr çərçivəsindən çıxır və eyni zamanda bir neçə dövlətin ağır konfrontasiyasına aparıb çıxarır. Bugün sanksiyalar hərbi əməliyyatları əvəz edir.

-Belə vəziyyətdə Rusiya nə edə bilər?

- Rusiya nəhayət ki, amerika maliyyə imperializmindən müdafiə oluna biləcək.Vaşinqton RF-nı “böyük səkkizlikdən”  çıxarmağa çalışacaq, amma əslində “böyük səkkizlikdə” olmaq Moskvanın maraqlarında deyil! Eləcə də ÜTT-yə daxil olmaq – bu Rusiya iqtisadiyyatını təhlükəyə uğradır. Qərb kapitalı onu manipulyasiya edir, rubl xarici valyuta bazarından asılı olur – bütün bunlar digər dövlətlərə ziyan vurmaq üçün Vaşinqtonun istifadə etdiyi texnikadır. Bu Amerika imperializminin əsas silahıdır.

-Moskva bu asılılıqdan necə çıxa bilər?

-Əgər amerika sanksiyaları iqtisadi cəhətdən effektiv olsalar, bu Rusiyanın da iştirak etdiyi BRİKS qrupunun inkişafını surətləndirəcək. Beş ölkədən ibarət bu birlik yer kürəsi əhalisinin yarısını əhatə edir və ABŞ valyuta sisteminin bir hissəsi kimi qalmağa ehtiyac duymur. Bugün Vaşinqton dollar vasitəsilə ödəniş mexanizmlərini və kapital axınını nəzarətində saxlayır. Amma Moskvaya qarşı sanksiyaların tətbiqi digər beynəlxalq ödəniş üsullarının yaranmasını sürətləndirəcək. BRİKS öz valyutasını yarada bilər. Bundan əlavə, qrup bunu etməlidir. Əks halda, Venesuelaya baxın, - dollar sisteminin bir hissəsi olan bolivara hücum etməklə ABŞ artıq orada xaos, etiraz hərəkatı yaradıb.

-Ukraynada baş verən hadisələrdə Vaşinqtonun əlinin olduğunu iddia etmək olarmı?

-Təbii, bütün bunları ABŞ-dan maliyyələşdirdilər. Dövlət katibinin müavini Viktoriya Nuland hələ ötən dekabrda bəyan etmişdi ki, Amerika Ukrayna istiqamətində 5 milyard dollar xərcləyib. ABŞ ora pul vəsaitlərini guya insan haqqları  problemləri və demokratiya məsələləri  ilə məşğul olan QHT-lər  vasitəsilə yönləndirir. Nəticədə isə bu pullarla küçə etirazları təşkil olunur. Məsələn, belə bir dəlil mövcuddur ki, etirazların alovlanması üçün amerika və alman qeyri-hökumət təşkilatları moldavanlara pul verirlər ki, onlar küçələrə çıxsınlar. Bütün bu orkestrə dirijorluq edən isə Vaşinqtondur: həmin söhbətdə Nuland və ABŞ-ın Kiyevdəki səfiri Ceffri Payett dövlət çevrilişini və hətta hakimiyyətə kimin gəlməli olduğunu müzakirə edirdilər.

Bu o demək deyil ki, ukraynalıların real qanuni narazılıqları yoxdur. Amma tamamilə aydındır ki, bütün bunlar planlaşdırılıb ki, Ukrayna gələcəkdə Aİ və NATO-ya daxil olsun. Çünki  ABŞ-ın əsas məqsədi  onun ərazilərində, Rusiya sərhədlərinə  yaxın öz hərbi bazalarını yerləşdirməkdir.

-Bəs, sizin fikrinizcə, Kiyev özü Aİ ilə əlaqədən uda bilərmi?

-Çoxsaylı hesabatlara əsasən, Ai ölkələrində anomal korrupsiya səviyyəsi var. Əgər Ukrayna Aİ-na inteqrasiya etsə, darmadağın ediləcək. Çünki o BVF-ə böyük kreditlər ödəməli  və sərt iqtisadi tədbirlər tətbiq etməli olacaq. Biz isə BVF-in yardım proqramının necə işlədiyini yaxşı bilirik – Yunanıstana, Kiprə, İrlandiyaya baxın. Qərb banklarına borcları qaytarmaq üçün pensiyalar, sosial ödənişlər azaldılacaq. Əgər indi ukraynalılar vəziyyəti pisdirsə, BVF ilə saziş imzaladıqdan sonra hər şey daha da pis olacaq.

Tərcümə Azərbaycan Ekososialistlər

ПОЧЕМУ СОЦИАЛИЗМ?

ПОЧЕМУ СОЦИАЛИЗМ? 

Стоит ли высказываться о социализме человеку, который не является специалистом в экономических и социальных вопросах? По ряду причин думаю, что да.

Давайте сначала рассмотрим этот вопрос с точки зрения научного знания. Может показаться, что между астрономией и экономикой нет существенных методологических различий. И в той и в другой ученые стараются открыть общие законы для определенной группы явлений, чтобы как можно яснее понять связь между ними. Но на самом деле методологические различия существуют. Открытие общих законов в области экономики затруднено тем обстоятельством, что наблюдаемые экономические явления подвержены воздействию многих факторов. И оценить каждый из них в отдельности крайне трудно.

К тому же, хорошо известно, что опыт, накопленный с начала так называемого цивилизованного периода человеческой истории, был в значительной мере ограничен и подвержен влиянию причин по своей природе неэкономических. Например, большинство великих государств обязаны своим появлением завоеванию. Народы-завоеватели делали себя юридически и экономически правящим классом завоеванной страны. Они присваивали себе монопольное право на владение землей и выбирали жрецов только из своих рядов. Эти жрецы, в руках которых был контроль над образованием, сделали классовое разделение общества постоянным и создали систему ценностей, которой люди стали руководствоваться в своем общественном поведении, по большей части бессознательно.

Эта историческая традиция остается в силе. Нигде мы не преодолели того, что Торстен Веблен называл “хищнической фазой” человеческого развития. Существующие экономические факты принадлежат к ней, и законы, которые мы можем вывести из этих фактов, неприложимы к другим фазам. А так как цель социализма и состоит именно в том, чтобы преодолеть хищническую фазу человеческого развития ради более высокой, экономическая наука в ее настоящем виде не способна прояснить черты социалистического общества будущего.

Во-вторых, социализм обращен к социально-этической цели. Наука же не способна создавать цели. Еще менее - воспитывать их в человеке. В лучшем случае, наука может предоставить средства к достижению определенных целей. Но сами цели порождаются людьми с высокими этическими идеалами. И, если эти цели не мертворожденные, а обладают жизненной силой, их принимают и осуществляют те массы людей, которые полусознательно определяют медленную эволюцию общества.

Вот почему нам следует проявлять осторожность, чтобы не преувеличить значение науки и научных методов, когда дело касается человеческих проблем. И не следует полагать, что только эксперты имеют право судить о вопросах, влияющих на организацию общества.

Вот же некоторое время несчетные голоса утверждают, что человеческое общество находится в состоянии кризиса и потеряло стабильность. Для такой ситуации характерно, что люди испытывают безразличие или даже враждебность по отношению к большим или малым группам, к которым они принадлежат. В качестве примера, позвольте привести один случай из моего личного опыта. Недавно я обсуждал опасность новой войны, которая, на мой взгляд, была бы серьезной угрозой существованию человечества, с одним умным и благожелательным человеком. Я заметил, что только наднациональная организация могла бы стать защитой от такой опасности. На что мой собеседник спокойно и холодно сказал мне: “Почему вы так сильно настроены против исчезновения человеческой расы?”

Я уверен, что еще столетие назад никто не мог бы так легко сделать заявление подобного рода. Его сделал человек, который безуспешно пытался обрести какой-то баланс внутри себя и потерял надежду на успех. Это выражение мучительного одиночества и изоляции, от которых в наши дни страдают так много людей. В чем причина этого? Есть ли выход? 

Легко задать такие вопросы, но трудно ответить на них с какой-либо определенностью. Тем не менее, я должен постараться ответить на них насколько позволяют мои силы, хотя и хорошо сознаю, что наши чувства и стремления часто противоречивы и неясны и что их нельзя объяснить легкими и простыми формулами.
Неограниченная конкуренция ведет к чудовищным растратам труда и к тому изувечиванию социального сознания отдельной личности, о котором я уже говорил. Это изувечивание личности я считаю самым большим злом капитализма. Вся наша система образования страдает от этого зла. Нашим учащимся прививается стремление к конкуренции; в качестве подготовки к карьере, их учат поклоняться успеху в приобретательстве.

Человек одновременно одинокое и социальное существо. Как существо одинокое он старается защитить свое существование и существование наиболее близких ему людей, удовлетворить свои желания и развить свои врожденные способности. Как социальное существо он ищет признания и любви других людей, хочет разделять их удовольствия, утешать их в горе, улучшать условия их жизни.

Именно существование этих разнородных, зачастую противоречащих друг другу стремлений отличает особых характер человека, а их конкретная комбинация определяет как степень внутреннего равновесия, которого человек способен достичь, так и степень его возможного вклада в благополучие всего общества. Не исключено, что соотношение этих двух побуждений, в основном, передается по наследству. Но становление личности, в конечном счете, формируется окружением, в котором развивается человек, структурой общества, в котором он растет, его традицией и оценкой, которую общество дает тому или иному типу поведения.

Для отдельного человека абстрактное понятие “общество” означает сумму его прямых и косвенных отношений к своим современникам и ко всем людям прошлых поколений. Человек способен мыслить, чувствовать, желать и работать сам по себе. Но в своем физическом, умственном и эмоциональном существовании он настолько зависит от общества, что вне общества ни думать о человеке, ни понять его невозможно. Именно “общество” обеспечивает человека пищей, одеждой, жильем, инструментами труда, языком, формами мысли и большей частью ее содержания. Его жизнь стала возможной благодаря труду и достижениям многих миллионов в прошлом и настоящем, которые прячутся за этим маленьким словом “общество”.

Поэтому очевидно, что зависимость человека от общества является природным фактом, который нельзя отменить, как и в случае пчел и муравьев. Однако, в то время как жизненные процессы муравьев и пчел управляются, вплоть до мельчайших деталей, их жесткими наследственными инстинктами, типы социального поведения и взаимоотношения человеческих существ сильно варьируются и подвержены изменениям.

Память, способность создавать новые комбинации, дар речевого общения сделали возможными для человечества такие формы жизнедеятельности, которые не диктуются биологической необходимостью. Они выражаются в традициях, общественных институтах и организациях; в литературе; в научных и инженерных достижениях; в произведениях искусства. Это объясняет, каким образом человек способен, в известном смысле, влиять на свою жизнь своим поведением и что в этом процессе участвуют сознательное мышление и желание.

При рождении человек наследует определенную биологическую конституцию, которую мы должны признать фиксированной и неизменной и которая включает природные побуждения, свойственные человеческому роду. К этому, в течение своей жизни, человек приобретает и определенную культурную конституцию, которую он усваивает от общества через общение и многие другие виды влияния. Именно эта культурная конституция меняется со временем и в большей степени определяет отношения между человеком и обществом.

Современная антропология, с помощью сравнительного изучения так называемых примитивных культур, учит нас, что социальное поведение людей может разниться в огромной степени и зависит от культурной модели и типа организации, которые доминируют в данном обществе. Именно на этом и основаны надежды тех, кто стремится улучшить участь человека. Человеческие существа не осуждены своей биологической конституцией на взаимное уничтожение или на милость жестокой судьбы, причина которой в них самих.

Если мы спросим себя, как должны быть изменены структура общества и культура человека для того, чтобы сделать человеческую жизнь как можно более удовлетворяющей, нам следует постоянно помнить, что существуют определенные условия, которые мы не можем изменить.

Как уже было сказано, билогическая природа человека не может быть подвергнута изменениям. Более того, технологические и демографические процессы последних столетий создали условия, которые останутся с нами надолго. При высокой концентрации населения, чье существование зависит от производства товаров, исключительная степень разделения труда и высокоцентрализованный аппарат производства являются абсолютно необходимыми. То время, кажущееся нам теперь идиллическим, когда отдельные люди или сравнительно небольшие группы могли быть совершенно самодостаточны, - это время ушло навеки. Не будет большим преувеличением сказать, что уже сейчас человечество представляет собой одно планетарное сообщество в производстве и потреблении.

Как никогда раньше человек осознает свою зависимость от общества. Но эту зависимость он ощущает не как благо, не как органическую связь, не как защищающую его силу, а скорее как угрозу его естественным правам или даже его экономическому существованию.

Теперь я могу коротко изложить свое мнение о сущности современного кризиса. Речь идет об отношении человека к обществу. Как никогда раньше человек осознает свою зависимость от общества. Но эту зависимость он ощущает не как благо, не как органическую связь, не как защищающую его силу, а скорее как угрозу его естественным правам или даже его экономическому существованию.

Более того, его положение в обществе таково, что заложенные в нем эгоистические инстинкты постоянно акцентируются, в то время как социальные, более слабые по своей природе, все больше деградируют. Все человеческие существа, какое бы место в обществе они ни занимали, страдают от этого процесса деградации.

Неосознанные узники своего эгоизма, они испытывают чувство опасности, ощущают себя одинокими, лишенными наивных, простых радостей жизни. Человек может найти смысл в жизни, какой бы короткой и опасной она ни была, только посвятив себя обществу.

Действительным источником этого зла, по моему мнению, является экономическая анархия капиталистического общества. Мы видим перед собой огромное производительное сообщество, чьи члены все больше стремятся лишить друг друга плодов своего коллективного труда. И не силой, а по большей части соблюдая законом установленные правила. В этой связи важно понять, что средства производства, т.е. все производственные мощности, необходимые для производства как потребительских так и капитальных товаров, могут быть и по большей части являются частной собственностью отдельных лиц.

Для простоты изложения я буду называть “рабочими” всех тех, кто не владеет средствами производства, хотя это и не вполне соответствует обычному использованию этого термина. Владелец средств производства имеет возможность купить рабочую силу рабочего. Используя средства производства этот рабочий производит новую продукцию, которая становится собственностью капиталиста. Самое существенное в этом процессе заключается в соотношении между тем, что рабочий производит и сколько ему платят, если то и другое измерять в их действительной стоимости. Поскольку трудовой договор является “свободным”, то что рабочий получает, определяется не действительной стоимостью произведенной им продукции, а его минимальными нуждами и соотношением между потребностью капиталиста в рабочей силе и числом рабочих конкурирующих друг с другом за рабочие места. Важно понять, что даже в теории заработная плата рабочего не определяется стоимостью произведенного им.

Частному капиталу свойственна тенденция к концентрации в руках немногих. Это связано отчасти с конкуренцией между капиталистами, отчасти потому, что техническое развитие и углубляющееся разделение труда способствует формированию все более крупных производственных единиц за счет меньших. В результате этих процессов появляется капиталистическая олигархия, чью чудовищную власть демократически организованное общество не может эффективно ограничивать.

Это происходит потому, что члены законодательных органов отбираются политическими партиями, а на них так или иначе влияют и в основном финансируют частные капиталисты, которые тем самым на практике встают между электоратом и законодательной сферой. В результате, народные представители в действительности недостаточно защищают интересы непривилегированных слоев населения.

Более того, при существующих условиях частные капиталисты неизбежно контролируют, прямо или косвенно, основные источники информации (прессу, радио, образование). Таким образом, для отдельного гражданина чрезвычайно трудно, а в большинстве случаев практически невозможно, прийти к объективным выводам и разумно использовать свои политические права.

Положение, существующее в экономике, основанной на частно-капиталистической собственности, отличает два основных принципа: вo-первых, средства производства (капитал) являются частной собственностью и их владельцы распоряжаются ими как хотят; во-вторых, трудовой договор заключается свободно.

Конечно, в этом смысле такой вещи, как чистый капитализм, не существует. В особенности необходимо отметить, что в результате длительных и ожесточенных политических сражений рабочим удалось завоевать несколько улучшенный “трудовой договор” для определенных категорий трудящихся. Но в целом, современная экономика немногим отличается от “чистого” капитализма.

Производство осуществляется в целях прибыли, а не потребления. Не существует никакой гарантии, что все, кто может и желает работать, будут всегда способны найти работу. Почти всегда существует “армия безработных”. Рабочий живет в постоянном страхе потерять работу.

Поскольку безработные и низкооплачиваемые рабочие не могут служить прибыльным рынком сбыта, производство потребительских товаров ограничено, что приводит к тяжелым лишениям.

Технический прогресс часто влечет за собой рост безработицы, вместо того чтобы облегчать бремя труда для всех. Стремление к прибыли, в сочетании с конкуренцией между отдельными капиталистами, порождает нестабильность в накоплении и использовании капитала, что приводит к тяжелым депрессиям.

Неограниченная конкуренция ведет к чудовищным растратам труда и к тому изувечиванию социального сознания отдельной личности, о котором я уже говорил. Это изувечивание личности я считаю самым большим злом капитализм.

Я убежден, что есть только один способ избавиться от этих ужасных зол, а именно путем создания социалистической экономики с соответствующей ей системой образования, которая была бы направлена на достижение общественных целей. В такой экономике средства производства принадлежат всему обществу и используются по плану.

Плановая экономика, которая регулирует производство в соответствии с потребностями общества, распределяла бы необходимый труд между всеми его членами способными трудиться и гарантировала бы право на жизнь каждому мужчине, женщине и ребенку.

Помимо развития его природных способностей, образование человека ставило бы своей целью развитие в нем чувства ответственности за других людей, вместо существующего в нашем обществе прославления власти и успеха.

Необходимо помнить, однако, что плановая экономика это еще не социализм. Сама по себе, она может сопровождаться полным закрепощением личности. Построение социализма требует решения исключительно сложных социально-политических проблем: учитывая высокую степень политической и экономической централизации, как сделать так, чтобы бюрократия не стала всемогущей. Как обеспечить защиту прав личности, а с ними и демократический противовес власти бюрократии?

Ясность в отношении целей и проблем социализма имеет величайшее значение в наше переходное время. Так как в настоящее время свободное, без помех обсуждение этих проблем находится под мощным табу, я считаю выход в свет этого журнала важным общественным делом.

Sovet hakimiyyəti nədir (Lenin)

“ Sovet hakimiyyəti nədir? Hələ əksər ölkələrin başa düşmək istəmədiyi və ya başa düşə bilmədiyi bu yeni hakimiyyətin mahiyyəti nədən ibarətdir? Onun getdikcə hər bir ölkəninin işçilərini özünə daha çox cəlb edən mahiyyəti bundan ibarətdir ki, əvvəllər dövləti bu və ya digər şəkildə varlılar və ya kapitalistlər idarə edirdilər, indi isə dövləti ilk dəfə olaraq məhz kapitalizmin əzdiyi siniflər, özü də kütləvi şəkildə, idarə edir. Torpaq xüsusi mülkiyyət olduğu müddətcə hətta ən demokratik, hətta ən azad respublikada belə kapitalın hökmranlığı qalır, dövləti həmişə doqquz-on kapitalistdən və ya varlıdan seçilmiş kiçik azlıq idarə edir.

Dövlət hakimiyyəti dünyada ilk dəfə bizim Rusiyada elə şəkildə qurulmuşdur ki, yalnız işçilər, yalnız zəhmətkeş kəndlilər, istismarçılar istisna olmaqla, kütləvi təşkilatları – Sovetləri təşkil edirlər, və bütün dövlət hakimiyyəti bu Sovetlərə verilir. Buna görə də, bütün ölkələrdəki burjua nümayəndələri Rusiyaya nə qədər böhtan atsalar da, dünyanın hər yerində “Sovet” sözü nəinki anlaşılan, işçilər, bütün zəhmətkeşlər üçün populyar, sevimli olub. Elə buna görə Sovet hakimiyyəti, kommunizm tərəfdarları müxtəlif ölkələrdə  nə qədər təqib olunsalar da, Sovet hakimiyyəti qaçılmazdır, mütləqdir və yaxın gələcəkdə bütün dünyada qələbə çalacaq.

Biz yaxşı bilirik ki, Sovet hakimiyyətinin təşkilində hələ çox çatışmazlıqlarımız var. Sovet hakimiyyəti möcüzəvi talisman deyil. O keçmişin çatışmazlıqlarından, savadsızlıqdan, mədəniyyətsizlikdən, yırtıcı müharibənin mirasından, qarətedici kapitalizmin mirasından dərhal sağaltmır. Amma o sosializmə keçmək imkanı verir. O, zülm olunanlara ayağa qalxmaq və bütün dövlət idarəetməsini, bütün təsəsrrüfat idarəetməsini, bütün istehsal idarəetməsini getdikcə daha çox öz əllərinə almaq imkanı verir.

Sovet hakimiyyəti zəhmətkeş kütlələrin tapdığı, sosializmə gedən yoldur və buna görə də doğru yoldur – buna görə də məğlubedilməzdir.”

Krım qarşıdurmasında bizim psevdointelektuallar da xal yığmaq və kütlənin hörmətini qazanmaq qərarına gəliblər. ABŞ-ı Azərbaycanın və Ukraynanın bütovlüyü narahat etdiyi qədər onları da krım tatarlarının taleyi narahat edir. Krım tatarları türk və müsəlmandırlar, dini və millətçilik hissləri ilə oynamaqla yaxşı qazanc qazanmaq olar. 1988-ci ildən başlayaraq Azərbaycanda xalqın adından danışmaq dəbə düşdü, hər bir nadürüst öz şəxsi marağını xalqın marağı kimi təqdim etməklə özünə xalq marağını ifadə etmək hüququ verdi. Onlar həmin bu xarakterlərini və ya psixi travmalarını digər dövlətlərdəki hadisələr üzərində istismar edirlər və artıq digər xalqların adından danışmağa başlayırlar. Hara baxırsan azərbaycanlı psevdointelektual krım tatarlarının adından danışır, öz fkirlərini onların adına çıxır, onların adından ruslara və Rusiyaya qarşı narazılığını ifadə edir... Bununla belə, krım tatarları da ruslar, azərbaycanlılar və digərləri kimidirlər – müxtəlifdirlər. Kimsə Rusiyaya birləşməyi dəstəkləyir, kimsə banderaçıların hakimiyyətini qəbul edir, kimsə nə vaxtsa Aİ-nın bir hissəsinə çevrilmək ümidilə banderaçıların hakimiyyətini qəbul edir, kimsə bütöv Ukrayna tərəfdarıdır, amma bu şərtlə ki, hakimiyyətdə çoxluğun marağını təmsil edən adekvat insanlar olsunlar, kimsə, yəqin ki, Türkiyəyə birləşməyin tərəfdarıdır, kimsə - hansısa islam xilafətinə.
“Krım banderaçı pisliklə var qüvvəsilə mübarizə aparır. Söz Rusiyadadır. Əgər RF qardaş Ukraynanı dost ölkə kimi tamamilə və birdəfəlik itirmək istəyirsə, Smolensk ərtafında özünə NATO ilə sərhəd qazanmaq istəyirsə qoy əyləşsin və Vaşinqtondakı və Brüsseldəki laqeyd praqmatiklər tərəfindən tamamilə maliyyələşdirilən və silahlandırılan bu banderaçı pisliyi krımlıların özlərinin necə təmizlədiyinə baxsınlar. Amma bizim kifayət qədər resurslarımız yoxdur”, - Krımın tanınmış ictimai xadimi, Ukrayna prezidenti yanında krım-tatar xalqının Nümayəndələr Şurasının sədr müavini Vasvi Abduraimov İslamNews informasiya agentliyinə bəyan edib.
Bizim qərbçi psevdointellektuallların “hansı prezident yanında?” donquldanmasını əvvəlcədən bilərək cavab veririk: fərqi yoxdur! Yanukoviç onun krım-tatar ictimai düşüncəsinə təsirini nəzərə alaraq onu bu vəzifəyə təyin etmişdi. Vasfi Abduraimov Krımda yaşayan tatardır, vəziyyəti qərbçi-burjua KİV-nin reklam etdiyi səhifələrdən yox, yaxından bilən, fikrinə qulaq asılan avtoritet şəxsdir. Bizim psevdointellektuallar aydın deyillər, onlar bir anlıq xeyir üçün yaşayırlar, Azərbaycan kapitalizminin yetişdirdiyi savadsız kütlənin alqışları üçün işləyirlər.
Həqiqət kimin üçün dəyərlidirsə, onlara krım-tatar ictimai xadiminin sözlərindən sitat gətirməyə davam edirik:
“Bütün Krım tatarlarının Avromaydan tərəfdarı olması bəyanatları qəsdən yayılır ki, sonra bunun üzərində qanlı xaqlararası və dinlərarası münaqişə təşkil etmək imkanı olsun. KİV canlı surətdə təsvir edir ki, bütün Krım tatarları Avropa, Avromaydan tərəfdarlarıdırlar, yerdə qalan krımlılar isə onun əksinə, Rusiya tərəfdarıdırlar. Amma bu, sözsüz ki, yanlış fikirdir. Mənim qiymətləndirmələrimə görə, 97% krımlı Avromaydana və hal-hazırda bütün Ukraynanı bürüyən maxnoçuluğa və banderaçılığa, özbaşnalığa qarşıdır. 2-3% əqidəsiz, müxtəlif xarici fondlar tərəfindən maliyyələşdirilən, öz qəpiyini QHT xadimlərinə işləməklə qazanan insanlar “tərəfdardır”. Məclis də Avromaydan tərəfdarıdır, o məclis ki, 2012-ci ilin seçki məlumatlarına əsasən krım-tatar əhalisinin cəmi 18%-i ona səs vermişdi. Məclis kifayət qədər nüfuzlu təşkilatdır, onları 23 il burada bəsləyiblər. Amma 1990-cı illərin əvvəllərinə onların tatarlar tərəfindən dəstəklənməsi 90%-ə qədər təşkil edirdisə, hal-hazırda 18% təşkil edir. Elə bu 18-20% Krım tatarları da, ehtimal ki, Avromaydanı dəstəkləyirlər, 60-70% siyasətdən uzaqdır və sağ qalmaq və öz ailələrini saxlamaq məsələləri ilə məşğul olurlar, və hardasa 10-15% aktiv şəkildə Avromaydana qarşıdırlar.”

Vasfi Abduraimov əmindir ki, “80%-dən 95%-ə qədər krımlı Rusiya, Krımın Rusiyanın tərkibinə qayıtması tərəfdarıdır. Bu yarımadada aparılmış müxtəlif növ sorğulardan alınmış məlumatlardır. Mən məclisi RF-nın prezidentinə, hökumətə və deputatlara vermək istəməzdim, bu düzgün olmazdı, amma Krımı 1945-ci il, nə zaman ki, Krım Muxtar Sovet Sosialist Respublikası RF-ı tərkibində cinayətkar şəkildə aradan qaldırıldı, statusuna qaytarmaq üçün bütün əsasımız var. Krımın RF-nın tərkibindən alınıb Ukrayna SSR-nin tərkibinə daxil edilməsi haqda əhəmiyyətsiz 1954-cü il hüquqi aktı da daxil olmaqla digər dəlillər də var. Burada sadəcə siyasi iradə lazımdır”.
Vasfi Abduraimov qeyd edir ki, 3-5 minlik yeni hökumət tərəfdarlarının yarıdan çoxu “Huzb-üt-Tahrir” islam təşkilatının tərəfdarları və aktivistləridir, onlar qəzəblə bütün ruslara və Rusiyayla bağlı şeylərə qarşı mübarizə aparırlar.
Bunda yeni bir şey yoxdur, Böyük Vətən müharibəsi illərində də din xadimlərinin təsiri altına düşən krım tatarları kollaborsionist idilər, işğalçı nasist qüvvələrin tərkibində Sovet ordusuna qarşı vuruşurdular.
Tarixi faktlardan birini nümayiş etdirək. Krım nasistlərin işğalında olanda 10 mart 1942-ci il tarixli “Azad Krım” qazetindən bir çıxarışı təqdim edirik: “Aluşta.Müsəlman komitəsi tərəfindən təşkil edilmiş yığıncaqda müsəlmanlar Böyük fürer Adolf Hitler-əfəndilərinə müsəlman xalqına bəxş etdiyi azad həyata görə minnətdarlıqlarını bildirdilər. Sonra Adolf Hitler-əfəndilərinin uzun ömrü və can-sağlığı üçün ibadət etdilər.”
Bax elə bu satqınlığa görə Stalin 200 min krım tatarının (şərəfini və ləyaqətini itirmişlərin iddia etdikləri kimi 2 milyon deyil) köçürülməsi haqda qərar verməli olmuşdu. Psevdointelektuallar bu haqda danışmazlar, onlar tarixin başqa cür şərhini üstün tuturlar: “Stalin qəddardır, bizim türk qardaşlarımızı (müsəlman qardaşlarımızı) köçürüb, onları əzab çəkməyə məcbur ediblər...”
Bütün krım tatarlarını “vətən xaini” elan etmək haqsızlıq olardı. Elə biz azərbaycanlılardan da nasistlərin tərəfində savaşan, onlara yardım edən azərbaycanlılar vardı. Və SSRİ-yə “türkləri, müsəlmanları deportasiya etdi” demaqoqiyası və bəhanəsilə nifrət təbliğ edən kəm ağıllara deyin ki, elə Osmanlıda da ermənilər satqınçılığa görə deportasiya ediliblər, ABŞ-da isə yaponlar heç bir satqınmılıq etmdən deportasiya ediliblər, özü də qəddarcasına. Və tarixdə bu cür hallar çox olub.
Onu da qeyd edək ki, Ukrayna müstəqil olandan krım tatarlarının problemləri heç vaxt köklü həll edilməyib. İndi isə krım-tatar dili Krımda rus dili ilə bərabər dövlət dili statusunda olacaq. Bundan başqa bütün vəzifələrdə 20%-lə təmsil olunacaqlar. Baxmayaraq ki, Krım əhalisinin cəmi 12% təşkil edirlər. Onlara başqa imtiyazlar da veriləcək. Əlbətdə krım tatarları özləri bilər, amma bizə elə gəlir ki, krım tatarları Kiyevdə iqtidarı ələ keçirmiş amerikan tulalarına dəstək verməməlidir.
Şəkildə : nasistlərin tərəfində vuruşan krım tatarı rəqs edir.

Akshin Sultanov

Hovard. Sizcə müasir hərbi təhlükənin əsas səbəbi nədədir?

Stalin. Kapitalizmdə.

Hovard. Kapitalizm məhz hansı təzahürlərində?

Stalin. Onun imperialist işğalçı təzahürlərində. Birinci Dünya müharibəsinin necə başlamasını xatırlayırsız. O dünyanı dəyişdirmək istəyindən meydana gəldi. İşin əsli indi də eynidir. Kapitalist dövlətlər var ki, özlərini əvvəlki təsir dairələrinin, ərazilərin, xammal mənbələrinin, bazarların və s. bölüşdürülməsində öz payını almamış hesab edirlər və onları yenidən öz xeyirlərinə bölüşdürmək istəyirlər. Kapitalizm özünün imperializm mərhələsində elə bir sistemdir ki, müharibəni beynəlxalq ziddiyyətlərin həllində qanunu üsul hesab edir, hüquqi cəhətdən olmasa da reallıqda.

Hovard. Siz hesab etmirsizmi ki, kapitalizm ölkələrində əsaslı ehtiyat mövcud ola bilər ki, Sovet İttifaqı öz siyasi nəzəriyyələrini Digər xalqlara sırımaq istəyir?

Stalin. Belə qorxu üçün heç bir əsas yoxdur. Əgər Siz sovet insanlarının ətrafdakı dövlətlərin simasını dəyişmək istədiyini, özü də güclə, düşünürsüzsə, çox yanılırsız. Əlbəttə ki, sovet insanları ətrafdakı dövlətlərin simasını dəyişməsini istəyir, amma bu ətrafdakı dövlətlərin öz işləridir. Əgər ətrafdakı dövlətlər öz yerlərində möhkəm dayanıblarsa, bilmirəm onlar sovet insanlarının ideyalarında hansı təhlükəni görə bilərlər.

Hovard. Sizin bəyanatınız o deməkdir ki, Sovet İttifaqı hansısa dərəcədə dünya inqilabı etmək planlarını və istəyini bir kənara qoyub?

Stalin. Bizim heç vaxt belə bir planımız və istəyimiz olmayıb.
Hovard. Mənə elə gəlir ki, mister Stalin, uzun müddət ərzində bütün dünyada məhz belə bir təəssürat yaranıb.

Stalin. Bu anlaşılmazlığın nəticəsidir.

Hovard. Faciəvi anlaşılmazlıq?

Stalin. Xeyr, komik anlaşılmazlıq. Və ya, daha doğrusu, traqikomik. Bilirsizmi, biz, marksistlər, hesab edirik ki, inqilab digər ölkələrdə də baş verəcək. Amma yalnız o zaman baş verəcək ki, bunu həmin dövlətlərin inqilabçıları mümkün və lazımlı sayacaq. Hər bir ölkə, əgər bunu istəyirsə, özü öz inqilabını edəcək, əgər istəmirsə inqilab olmayacaq. Misal üçün, bizim ölkəmiz inqilab etmək istədi və bunu etdi, və indi biz yeni, sinifsiz cəmiyyət qururuq. Amma bizim digər ölkələrin həyatına qarışaraq orada da inqilab həyata keçirməyimizi iddia etmək olmayan şeyi və heç vaxt təbliğ etmədiyimiz şeyi söyləmək deməkdir.
(“Scripps-Howard Newspapers” Amerika qazet birliyinin sədri Roy Hovardla müsahibə, 1 mart 1936-cı il)

Y.Qaqarin kosmosa ilk uçuşundan iki gün əvvəl ailəsinə yazdiğı məktub.
"Salam, mənim əzizlərim, çox sevimli Valeçka, Lenoçka və Qaloçka!
Bugün mənə nəsib olmuş sevinc və xoşbəxtliyi sizinlə paylaşmaq və bölüşmək üçün sizə bir neçə sətir yazmaq qərarına gəldim. Dövlət komissiyası bugün ilk məni kosmosa göndərməyə qərar verib. Mənim nə qədər sevindiyimi bilirsən, əziz Valyuşka, istəyirəm ki, siz də mənimlə birlikdə sevinəsiz. Sadə insana beelə böyük dövlət məsələsini – kosmosa ilk yol açmağı tapşırıblar!
Texnikaya tamamilə inanıram. O piz vəziyyətdə qoymamalıdır. Amma olur ki, insan düz yerdə yıxılır və boynunu sındırır. Burdada da nəsə baş verə bilər. Amma mən özüm hələ ki, buna inanmıram. Amma əgər nəsə baş versə, sizdən xahiş edirəm və ilk növbədə səndən, Valyuşa, dərd çəkməyin. Axı həyatdır, və heç kim zəmanətli deyil ki, sabah onu maşın vurmayacaq. Xahiş edirəm, bizim qızlarımızı qoru, onları sev, necə ki mən onları sevirəm. Rica edirəm, onlardan əlini ağdan qaraya vurmayan, ərköyün qızlar böyütmə, həyatın çala-çuxurlarından qorxmayan həqiqi insan böyüt. Yeni cəmiyyətə - kommunizmə laiq insanlar böyüt. Sənə bunda dövlət kömək edəcək. Öz şəxsi həyatını isə vidanın sənə söylədiyi kimi, lazım bildiyin kimi qur. Mən sənin üzərinə heç bir öhdəçilik qoymuram, heç bunu etməyə haqqım da yoxdur. Nəsə çox qara məktub alınır. Mən özüm buna inanmıram. Ümid edirəm ki, sən bu məktubu heç vaxt görməyəcəksən və bu ani zəifliyə görə mən özümdən utanacam. Amma əgər nəsə baş versə, sən hər şeyi əvvəldən axıra kimi bilməlisən.
Mən indiyə kimi dürüst, doğru, insanlara xeyir verməklə yaşamışam, baxmayaraq ki, bu çox olmayıb. Vaxtilə hələ uşaqlıqda V.P.Çkalovun sözlərini oxumuşdum: “ Olmaqsa, birinci olmaq”. Odur ki, mən də sona kimi birinci olmağa çalışıram. Valeçka, istəyirəm ki, bu uçuşu artıq daxil olduğumuz yeni cəmiyyətin, kommunizmin insanlarına, bizim böyük Vətənimizə,bizim elmimizə həsr edim.
Ümid edirəm ki, bir neçə gündən sonra biz yenidən birlikdə olacıq, xoşbəxt olacıq. Valeçka, xahiş edirəm, mənim valideynlərimi unutma, imkan olduqda onlara nədəsə kömək et. Onlara məndən salam çatdır və bu haqda heç nə bilmədikləri üçün, heç onlar bilməli də deyillər, qoy məni bağışlasınlar. Deyəsən, bu qədər. Hələlik, mənim əzizlərim. Sizi möhkəm-möhkəm qucaqlayıram və öpürəm, salamlayır sizin atanız və Yura. 10.04.1961-ci il.
Qaqarin”.

Texnologiya – istehsal prosesi ilə şərtlənən qüvvələrin bölünməsi, sosial münasibətlər və əmək növlərinin ierarxik bölümü əyani surətdə ifadə olunan matrisdir.Texniki sistemlərin seçimi maskası altında bizə daim bu və ya digər sosial sistemlərin seçimini etmək təklif edilir.
Sistemin yalnız texniki kriteriyalar üzrə seçimi nadir hallarda mümkündür, və bununla belə bir qayda olaraq heç də ən səmərəli sistemlər seçilmir. Çünki kapitalizm yalnız o texnologiyaları inkişaf etdirir ki, onun məntiqinə cavab verir və onun stabil dominanatları ilə uyğunlaşır.Amma hakim sosial münasibətlərin möhkəmlənməsinə səbəb olmayan texnologiyaları inkar edir, hətta onlar əsas məhsul nöqteyi nəzərindən daha rasional olsalar belə. Kapitalist istehsal münasibətləri və mübadiləsi artıq kapitalizmin bizə inadla təklif etdiyi texnologiyalarda aydın qeyd olunub.
Fərqli texnologiyalar uğrunda mübarizə fərqli cəmiyyətin yaradılması üçün təbii mübarizə vasitəsidir.
Bütün dövlət institutları və strukturları əsasən hakim texnologiyaların xarakteri və rolu ilə şərtlənir. Misal üçün, nüvə enerjisi, onun “kapitalistlər” və ya “sosialistlər” tərəfindən istifadə olunmasına baxmayaraq, xüsusi xidmət orqanları tərəfindən idarə edilən mərkəzləşmiş iyerarxik cəmiyyəti nəzərdə tutur.
İstehsal vasitələrinin dəyişdirilməsi istənilən cəmiyyətin transformasiyası üçün əsas şərtdir. Könüllü əməkdaşlığın, özünü idarə etmənin və icmaların və fərdlərin azadlığının inkişafı aşağıdakı texnologiyaların və istehsal vasitələrinin inkişafını tələb edir:
-qonşular və icmalar səviyyəsində nəzarət və istifadə oluna biləcək;
-lokal və regional birliklər üçün daha aktiv iqtisadi avtonomiya törətmək bacarığında olan;
-ətraf mühitə ziyan vurmayan;
-istehsalçılar və isthlakçılar tərəfindən istehsal məhsullarına və proseslərinə qarşı irəli sürülən birgə nəzarət tələblərinə cavab verən.
Əlbəttə, etiraz etmək olar ki, ümumilikdə cəmiyyəti transformasiya etmədən istehsal vasitələrini dəyişmək mümkün deyil, və dövlətdə hakimiyyəti ələ keçirmədən buna nail olmaq mümkün deyil. Belə etiraz bu şərtlə ədalətlidir ki, yeni hakimiyyət strukturunun sosial dəyişiklikləri və qanunları texnologiyanın qabaqcadan köklü dəyişilməsinə səbəb olmasını nəzərdə tutmasın. Çünki texnologiyanın strukturu dəyişmədən cəmiyyətin transformasiyası formal və qeyri-həqiqi olacaq. Alternativ texnologiyaların nəzəri və praktiki təyinatı istənilən siyasi nümayişlərin diqqət mərkəzində olmalıdır. Əgər bu baş vermirsə, dövlət hakimiyyətinin özünü sosialist adlandıran insanlar tərəfindən ələ alınması nə hakim sistemi, nə də insanlar (cinslər) arasında və insanla təbiət arasında bərqərar olmuş münasibətləri fundamental şəkildə dəyişə bilməyəcək. Sosializm texnofaşizm immunitetinə sahib deyil, əksinə, o ilk növbədə texnofaşizm qurbanı ola bilər. Buna görə də ekoloji mübarizə ilk növbədə kapitalizmə qarşı mübarizəni nəzərdə tutur. (c)

Bugün dahi Stalinin ölüm günüdür. Onun yeri dolmayıb, görünür. Baxın, ətraf yalan məlumatlarla, natəmiz insanlarla doludur, psixoloji müharibənin hər keçən gün daha da gərginləşdiyini görürük. 
Qərb imperializmi bütün verdikləri sözləri, imzaladıqları müqavilələri pozaraq Şərqi Avropaya qədər NATO-nu genişləndirdi. İndi bir addım da irəli gedib Ukraynada öz hərbi bazalarını yerləşdirmək istəyirlər. Rusiya buna dirənir. Bu şəraitdə bəzi sadəlövh insanlarımız amerikançı təsir agentlərinin uydurmalarına inanaraq hesab edirlər ki, Rusiya Azərbaycana göz dağı verir, Rusiya Ukraynada məğlub olmasa, növbə bizimdi, Azərbaycanı işğal edəcək... Gülünc və son dərəcə əsassız fikirlərdir. Rusiyanın yadına Azərbaycan düşmür. Azərbaycan olsa da, olmasa da Rusiya özünü müdafiə etmək məcburiyyətindədir. Bəli, Rusiya imperialist bir dövlətdir. Lakin onun varlığı bizim üçün əhəmiyyətlidir. Ona görə yox ki, orada 2-3 milyon azərbaycanlı işləyir, Azərbaycandakı 2-3 milyon insanlara maddi yardım edir.. Əsas məsələ başqadır. Rusiya olmasa Azərbaycanı ya İran, ya da ABŞ-ın özü işğal edəcək. Əfqanistana girib nəşə plantasiyaları əkdirdiklərinə bənzər köləlik bəxş edəcək. Bizim öz sərvətimizdən - neftən 20%, Şahdəniz 16% - bizə indiyə kimi bir az verirdilərsə, onu da verməyəcəklər. Rusiyanın güclü dövlət kimi olması planetdə də vacibdir, dünyanın birpolyar olması olduqca təhlükəlidir. O başqa məsələdir ki, könül istərdi ki, Rusiya da sosialist olsun, Azərbaycan da sosialist olsun, sosialist ölkələrin yeni bir ittifaqı yaradılsın.. Bu da olacaq. Amma hələ ki Rusiyanın məhv edilməsinə sevinənlərin ağlına, savadına, əxlaqına (yanı qərbin maaşlı agenti olub-olmaması) şübhə ilə yanaşırıq. Bu qədər də cahil olmayın. Bu cahillərin və trolların bizə etdikləri psixoloji təzyiqlərə fikir verməyəcəyik, doğru bildiyimiz fikirləri yazacağıq. Və Stalin nə üçün bu gün aktualdı? Baxın, Qərbin Rusiyanı təhdid etdiyi sanksiyaların arasında Rusiya kapitalistlərinin və məmurlarının Qərb banklarındakı aktivlərini, hesablarını dondurağı var. Belə yerdə Stalin niyə aktual olmasın ki?! Stalin vəfat edəndə onun bütün mirası aşağıdakılardı.. Onun ümumiyyətlə Qərb qarşısında zəif yeri yox idi. Ona görə ona bu qədər nifrət püskürülür, onun haqda bu qədər yalanlar, böhtanlar danışılır.

1. Bloknot (qeydlər üçün);
2. Yazı dəftəri;
3. Ayrı-ayrı vərəqələrdə edilmiş şəxsi yazılar (67 vərəq);
4. Yazılmış ümumi dəftər;
5. tütün çəkmək üçün trubka – 5 ədəd;
6. Kitel – 6 ədəd;
7. Şalvar – 10 ədəd;
8.Alt paltarı
9. Hamam ləvazimatları
10. Əmanət kitabçası - 900 rubl

60 il əvvəl bu gün Stalin vəfat etdi. Onun iqtidarına qiyməti ancaq ona miras qalmış ölkəni və onun miras buraxdığı ölkəni obyektiv müqayisə etməklə vermək olar. Ümumiyyətlə, bolşeviklər və kommunistlər feodal tipli kapitalizmi və zəmanısindən çox-çox geridə qalmış əhalisi (xüsusilə müsəlman hissəsi) olan çar Rusiyasında iqtidara gəlmişdilər. Onları tənqid atəşinə tutan beyinsiz kölələr – ki, onlar ən bərkgedən “aydın” sayılır – hər şeyi elə təqdim edirlər ki, sanki bu coğrafiyada o vaxt günümüzün demokratiya və insan haqqları anlayışına uyğun inkişaf etmiş dövlət olub, hər şeyi sol korlayıb. Üstəlik, uydurmadıqları yalanlar qalmayıb. Ən çox istifadə etdikləri, təbii ki, “on milyonlarla günahsız və dəyərli insanların öldürülməsi” yalanı. Əvvəlcə Xruşşovun ötürməsi ilə, sonra ABŞ agenti Yakovlevin uydurduğu rəqəmlərlə Stalinə atılmayan palçıq və böhtan qalmadı. İmperialistlərin və kapitalistlərin bütün KİV müəssisələri on illərdir Stalini hədəf alıb, amma yenə də bacarmırlar, Stalin yenə də sevilir, ona qarşı aparılan insafsız mənəvi terror hələ də nəticəsiz qalır. Stalinin isə günahı bağışlanmazdır: o, özlərini planetin sahibi sayan kapitalist hökumətlərinin planlarını və oyunlarını məharətlə pozurdu.

Karneqi fondunun keçən il 4 ölkədə - Rusiya və cənubi-qafqaz respublikalarında - keçirdiyi sorğu nəticəsində məlum olub ki, Stalini ən çox Azərbaycanda unudublar, azərbaycanlıların 22% (əsasən gənclər) Stalin haqda heç anlayışları yoxdur.
Yaxşı, bu Stalin çox pis oğlandırsa, stalinizm çox eybəcər sistemdirsə, niyə sovet xalqlarına qalib ruhu aşılaya bilmiş Stalinin ən çox unudulduğu ölkə ən korrupsioner, ən rüşvətxor, ən ideologiyasız, məzmunsuz.... ən ... ən-dir... Neftin xammal kimi satışından gələn gəlirləri çıx – Azərbaycandan sıfır qalır. Hətta minus.

Dünya anlamadığı faktla barışmaq istəmir: niyə axı Stalin Rusiyada bu qədər sevilir? Bəli, bütün sorğular Stalinin hələ də sevildiyini göstərir. Rusiyada Stalinə olan sevgi artır. Ona atılan miqdarsız böhtanlara baxmayaraq.
Dünyanın anlamamasının səbəbi çox bəsitdir. Dünya Stalin haqda uydurulmuş yalanları həqiqət kimi qəbul edib, mühakiməyə qalxır və Rusiya əhalisinin Stalinə olan məhəbbətinə təəcüblənir. Dünya ictimaiyyəti deyilən amorf sürü yalanlara və böhtanlara əsaslanaraq, Rusiya əhalisini köləlikdə və buna görə tirana ehtiyac hiss etməkdə ittiham edir. Beyinsiz və cahil aydınları bu cür anladıb onlara. Azərbaycanda da bir sürüdür beyinsiz. Ömür boyu, taa ki kommunistlər iqtidara gələnə kimi, öz bəylərinin və xanlarının qarşısında qorxudan əyninə sıçan azərbaycanlılar Rusiya əhalisini mühakimə edəndə, azadlıqsevər aslan kəsilirlər. Dönün bir tarixinizə baxın!

Stalinin vaxtında yaşayan Rusiya əhalisi yaş etibarı ilə əsasən çar Rusiyasında yaşamış, valideynlərindən çar vaxtı nələr çəkdiklərini eşitmiş adamlar idi. Onlar əsl azadlığı, onlarla bir insan kimi davranıldığını elə Stalinin vaxtında görüblər.
Amma yalanlara və böhtanlara əsaslanaraq mühakimə yürüdən Qərb aydınları anlamırlar, heyrətlənirlər: “necə olur ki, Rusiyanın heç bir yerində Stalinə qoyulmuş heykəl qalmayıb, artıq şəkilləri də heç bir yerdən asılmır, onun adına nə şəhər, nə bir küçə var, çəkilən kinolarda, yazılan kitablarda, tərtib olunan tv verilişlərində Stalini palçığa salıb çıxarırlar, o isə günəş kimi parıldamağa davam edir, sevilir....”
Anlamayacaqlar da! Çünki Stalin keçən əsrdə yaşayıb, onun haqda olan həqiqətləri gizlətmək olmayacaq, ona atılan böhtanlarsa istədikləri effekti verməyəcək.

Yəqin, Azərbaycanda da var, elə insanlar var ki, nasist qoşunlarının məğlub olmasına kədərlənirlər. Yanı onlar çox istəyərdilər ki, işğalçı vəhşilər gəlib onların nənələrinə təcavüz etsin? Və onlardan da çox namusdan-qeyrətdən danışan yoxdur...

Sözləri qurtaranda, keçirlər Stalinin bioqrafiyasını eşələməyə, “oğru olub” deyirlər. Ola bilər, sosializmə qədər Stalin oğru olub. Axı biz Stalinin sosializməqədərki həyatını analiz etmirik, onu bir dövlət başçısı kimi sorğulayırıq. Lap elə oğru fəaliyyətini də analiz edək. Kimdən oğurlayıb? Bəlkə bir fəhlənin, kasıbın əlindən bir tikə çörəyini alıb? Bəs Koroğlu? Bizim milli-mənəvi dəyər saydığımız Koroğlu oğru olmayıb? Bəlkə “peyğəmbər” dediyimiz adamlar karvan qarət etməyib?

Stalin kapitalistlərin boğazına çöküb – düzdür. Səhv edib? Oğurladığı pulları striptiz-klubda xərcləyib? Yox, partiyasına verib, inqilabi fəaliyyətə xərcləyib.
Onu buna görə qınayan yerli sağ və liberal qəbilə bank qarət eləmir – bu da doğrudur. Onların buna ehtiyacı da yoxdur, onsuzda sponsorları var.

Stalin özü üçün oğurlasaydı, rəhbəri (diktatoru) olduğu ölkənin büdcəsindən bir qəpik oğurlayardı. Özü heç, övladı üçün oğurlayardı.
Bəli, ən çox Azərbaycanda Stalin unudulub. Və təsadüfə bax ki, Azərbaycan ən oğru ölkələrdən biridir.

Qarabağı biz elə musavatçıların iqtidarında, demək olar, itirmişdik. Sonra sosialist inqilabı oldu və Nəriman Nərimanovun mübarizəsi nəticəsində Qarabağ Azərbaycanın tərkibində saxlanıldı. Ona bu işdə kim kömək etdi?

Stalin. Stalin kömək etdi. Kommunistləri iqtidardan qovan kimi də Qarabağ getdi. İndi bu Qarabağı belə xatırlamayan azərbaycan xalqından Stalini xatırlamadığına görə inciməyə dəyərmi?